sosyalist sanat

Hayata, Bulunmaz Kültür Merkezi'nin "sanat katı"ndan bakan şair/yazar Oğuzcan Önver'in yeni kısa filmini, kısacık bir zamanda önemli bir kitle izledi!

2011-02-16T07:22:00.001-08:00

Halk çocuklarının beğendiği, halk düşmanlarının ateş püskürdüğü bu kısa filmi, kısacık bir zamanda tam 400 ziyaretçi izledi!

Ayrıca bakınız: Sosyalist sanatçı Hilmi Bulunmaz'ın kurup yönettiği Bulunmaz Kültür Merkezi'nin "sanat katı"nda olağanüstü üretimlerde bulunan Oğuzcan Önver, köpürdü!

Doğa Okulları Drama ve Tiyatro Etkinlikleri Koordinatörü LİNÇ KAMPANYASI imzacısı Bülent Sezgin'in çok büyük başarısını tiyatro kamuoyuna duyuruyoruz!

2011-02-15T23:24:00.001-08:00

BOĞAZİÇİ ÜNİVERSİTESİ NE LİNÇÇİLER DOĞURUYOR!

Google'da Bülent Sezgin diye arama yaptığınızda, 370.000 sonuçtan birinci sırada sitemiz çıkıyor!

Bakınız: Google/Bülent Sezgin

***

Boğaziçi Üniversitesi otağındaki LİNÇÇİLER:
BGST Dansçıları
BGST Boğaziçi Gösteri Sanatları Topluluğu
Boğaziçi Üniversitesi Oyuncuları
BÜFK Boğaziçi Üniversi tesi Folklor Kulübü
Tiyatro Boğaziçi

(Kaynak: Linç imzacıları listesi)

Ayrıca bakınız:

Yalan makinesi ve küfürbaz Mustafa Demirkanlı'nın sözde küfre karşı kampanyasına alet olanların imzaladıkları metni ve alet olanları teşhir ediyoruz!

Linç imzacıları listesi

2010-09-27T02:09:00.000-07:00

Mesut Alptekin
25 Eylül 2010

21 Eylül 2010 Salı günü, özgür bir vaktimde, herhangi bir kitap okumak istemiş ve henüz adını koyamadığım bu kitabı almak üzere, sanatçısı olduğum Bulunmaz Tiyatro'ya gittim. Tiyatrodaki kitapların bulunduğu bölüme göz gezdirirken, bir dergi dikkatimi çekti: Yeni Tiyatro... Bu derginin dikkatimi çekmesinin nedeni; kapağındaki Coşkun Büktel fotoğrafı oldu!

Haziran-Temmuz 2010 tarihli yirminci sayısı olmasına rağmen, yeni dikkatimi çekmisti bu Yeni Tiyatro'nun üzerindeki Coşkun Büktel fotoğrafı. İlk bakışta, eski olabileceğini düşünsem de, elime alıp incelediğimde, pek de eski olmadığını zâten görebilmiştim. Peki neydi Coşkun Büktel'i Yeni Tiyatro Dergisi'ne kapak fotoğrafı yapan neden? Biraz daha yakından incelediğimde, bu nedeninin; Coşkun Büktel'le Sema Göktaş'ın röportajı olduğunu gördüm. Her ne kadar, benim daha okumuş olduğum röportajlardan herhangi birine benzemese de, evet, röportajdı. Değişik bir heyecanla, röportajın bulunduğu sayfaya yoğunlaştım. Ancak, daha başından, Büktel'e yöneltilen soruların kanıksanmışlığı karşısında pek fazla şaşırmadan okumaya devam ettim. Röportajın bana tuhaf olan tarafı, tekrar ısıtılıp önümüze konulan bir yemekten farksız oluşuydu. Soruların kanıksanmışlığı, röportajın gerekli olup olmadığını düşündürttü bana. Röportajın başlığı "Coşkun Büktel'le 'Coşkun Büktel üzerine'…" olmasına karşın, konuşmanın omurgası "Theope" üzerine kurulmuş gibiydi. "Coşkun Büktel" denilince akla ilk gelenlerden birisi şüphesiz ki "Theope"dir elbette…

Büktel, haklı olarak, başyapıtı Theope'nin arkasında duracak, her fırsatta kendisine ve bu değerli yapıta yapılan saygısızlığı kınayacaktır. Tabii buna karşılık, Büktel'e yöneltilen sorularda genel olarak bu konu üzerinde yoğunlaşacaktır. Ancak gelgelelim ki, Sema Göktaş'ın sorduğu soruların, Büktel'e daha önce de yöneltilen sorulardan pek farkı yok gibiydi. Bu röportaj, bundan on sene evvel de yapılmış olsa, yine aynı röportaj ortaya çıkmış olacaktı kanımca. Büktel'e yöneltilen sorular ve karşılığında alınan cevaplar, zaten tiyatro dünyasını yakından takip edenlerce bilinen konulardı. Coşkun Büktel'in vermiş olduğu cevaplar, yıllardır yazdığı yazılar ile aynı olabilir. Çoğunlukta da böyledir zâten. Ancak Büktel'in yanıtlarının hep aynı olmasının sebebi, yaşanan olaylar içerisindeki şahısların bu cevapları bir türlü anlamaması yada anlayıpta içselleştirebilecek yapıya sahip olmamaları nedeni ile, sürekli aynı soruları kendisine yöneltmelerinden kaynaklandığı su götürmez bir gerçek. Sadece bu inatlaşma da, şunu merak ediyorum: Bir derdi olup ta bunu dile getiren ve sadece dile getirmekle kalmayıp aynı zamanda kanıtlar ve belgelerle de destekleyen bir insanın, bu denli tokat gibi cevaplarının, bir takım insanlar tarafından anlaşilamaması mıdır bu soruları yinelettiren, yoksa "yenilen pehlivanın güreşe doymaması" mıdır?

Bu röportaj, bütünüyle kanıksanmış bir röportaj gibi geldi bana. Bir röportajın yapılmasıyla yapılmaması arasında nasıl bir fark olduğunu sormadan edemedim kendime. Bu röportajın yapılıp yapılmaması konusunda, benim bir söz hakkım olsaydı, sanırım yapılmamasını tercih ederdim.

Coşkun Büktel, ciddi bir sanatsal duruşa sahip olan bir yazar. Böyle olmasına rağmen, Sema Göktaş'la yaptığı röportajın ciddiyeti beni pek tatmin etmedi. Ancak Sema Göktaş, böyle bir röportaj için seçtiği kişinin, çok da isabetli olmaması, "Yeni Tiyatro" dergisi okurları haricinde, geri kalan kesimi de, benim gibi hayâl kırıklığına uğratmış olabilir...

LİNÇ KAMPANYASI sürecinde insancıl sınavdan geçmeyi başararak, LİNÇÇİ alçakların propagandasına boyun eğmeyen yayıncı ve yazar Erbil Göktaş konuşuyor!

2010-09-26T05:23:00.000-07:00

Yeni Tiyatro Dergisi Genel Yayın Yönetmeni Erbil Göktaş, Bulunmaz Tiyatro'yu ziyaret etti! from BTV on Vimeo.

Ayrıca bakınız:

Türkiye'nin tek LİNÇ KAMPANYASI karşıtı tiyatro dergisi Yeni Tiyatro'nun Genel Yayın Yönetmeni, yazar Erbil Göktaş, Bulunmaz Tiyatro'yu ziyaret etti!

LİNÇÇİ Ertuğrul Timur, öznesiz tümce kuruyor!

Yalan makinesi ve küfürbaz Mustafa Demirkanlı'nın sözde küfre karşı kampanyasına alet olanların imzaladıkları metni ve alet olanları teşhir ediyoruz!

Linç imzacıları listesi

2010-09-26T05:13:00.001-07:00

Kahramanmaraş Star Kuyumculuk / Abdullah Cüce from BTV on Vimeo.

sen konuşunca uluyan bir kurt sesi geliyor kulağıma

2010-09-16T08:42:00.000-07:00

henüz taslak hâlinde olan bu şiir bütün dünya işçileri birleşip iktidara yerleşinceye dek hep taslak olarak kalacak ve ancak sınıfsız toplum oluştuğunda mükemmel bir boyut kazanacak

ıslak ruhlarına sığınmış umarsız insanların kenti moskova
umarsız insanları ıslak ruhlara tutsak eden putin
ve onun küçük çırağı
medvedev'in dev evi
işte burası

moskova kentinin boynunda ateşten bir atkı kremlin
ve kremlin'in aynasında medvedev'le bay putin
gülüyorlar her daim

ey kapitalizme secde eden medvedev
rusya'nın insanları ıslak ruhlara tutsaksa
bu tutsaklıkta senin de payın var unutma

moskova kentinin boynunda ateşten bir atkı kremlin
ve kremlin'in aynasında medvedev'le bay putin
gülüyorlar her daim

ey putin'in küçük çırağı medvedev
caddelerinde ağaçtan çok otomobil reklâmı olan bu kentte
böyle rahat yaşamaya utanmıyor musun sen

moskova kentinin boynunda ateşten bir atkı kremlin
ve kremlin'in aynasında medvedev'le bay putin
gülüyorlar her daim

konuştuğunda kulağıma kurt uluması sesi veren putin
senin hırçınlığın ruhundaki çarlıktan
ve sen
bir elinde bıçak
bir elinde çatal
bir çakal gibi rusya'nın kemiklerini yiyorsun

moskova kentinin boynunda ateşten bir atkı kremlin
ve kremlin'in aynasında medvedev'le bay putin
gülüyorlar her daim

putin
medvedev
ve moskova
yazıklar olsun sana
sol elindeki çatala lenin'in kemikleri takılacak
ve sağ elindeki bıçak
kurt ve çakal ulumaları arasında
insanları tek tek yüreğinden vuracak

moskova kentinin boynunda ateşten bir atkı kremlin
ve kremlin'in aynasında medvedev'le bay putin
gülüyorlar her daim

ve medvedev
sana soruyorum sana
neden sırtını dönüyorsun insana
porselen bir vazoyu kıran çocuk hırçınlığıyla neden saklanıyorsun kremlin duvarına

moskova kentinin boynunda ateşten bir atkı kremlin
ve kremlin'in aynasında medvedev'le bay putin
gülüyorlar her daim

ey medvedev
gözleri bağlı devlet
ey medvedev
bir saniye dursan
ve normal bir insan gibi düşünüp
normal bir insan gibi baksan dünyaya
doğduğun kentin yüzü suyu hürmetine bir saniye normal bir insan olsan
ve
ey medvedev
yüzünü dönsen leningrad'ın gün kokulu yollarına
hey medvedev heeey

moskova kentinin boynunda ateşten bir atkı kremlin
ve kremlin'in aynasında medvedev'le bay putin
gülüyorlar her daim

Mutlaka, ama mutlaka izlenmesi gereken site!

2010-09-05T06:49:00.000-07:00

www.tiyatroyun.blogspot.com

2010-09-04T21:27:00.001-07:00

Bulunmaz Tiyatro oyuncuları, "Devlet Tiyatroları'nın Aşil Topuğu" Mustafa Demirkanlı'nın "Biz çok özgürdük!" kitabın from BTV on Vimeo.

2010-09-01T07:24:00.000-07:00

bugün bir eylül dünya barış günü

bugün bütün sözcüklerin arasında mayın

bütün cümlelerin içinde ihanet

ve bütün paragrafların yüreğinde acı

bugün emperyalistler ikinci kez paylaştılar dünyayı

bugün yıllardan bin dokuz yüz otuz dokuz aylardan eylüldü

bugün bir eylül dünya barış günü

bugün polonya'dan başladılar dünyayı kemirmeye

ardından elli iki milyon insan bir daha güneşi göremedi

ve milyonlarca yaralı koşamadı güneşe

dünya moloz yığınının altında can çekişti günlerce

bugün umut hüzne gözyaşı tuza dönüştü

bugün bir eylül dünya barış günü

bugün bütün silahlar ölüm kustu

bütün kuşlar göç ettiler cennete

ve savaş durdu bin dokuz yüz kırk beşte

bugün konuşacak derman kalmadı kimsede

bugün dünya yeniden jüpiter'e öykündü

Hiçbir "birey"in "AŞİL TOPUĞU" olmayı asla kabul etmeyen sosyalist sanatçı Hilmi Bulunmaz, sadece "İŞÇİ SINIFININ AŞİL TOPUĞU" olabileceğini yazıyor!

2010-08-12T11:43:00.000-07:00

Sema Göktaş: "Hangi konuda 1100 tane imza toplandı?"

Coşkun Büktel: Bana karşı niye o insanlar o imzaları verdiler? Ve o imza attıkları bildiride ne yazıyordu? Benim Özdemir Nutku'ya iftira attığım yazıyordu. Yani diğer Hilmi Bulunmaz ile ilgili, benim de zaten karşı olduğum, ölülerin arkasından konuşmak gibi şeyler de vardı içinde… Ya da benim de karşı olduğum köpek resmi ve çanak yalatma şeyi. Bunları Hilmi'ye yapmamasını ben de söyledim. Ama “Çanak resmi koydu-lar!", "-lar!", özellikle "Bunlar!" diye vurgulayarak, "Ölülerin arkasından konuştu-lar!", "-lar!", "Ölüm halinde olan Lale Oraloğlu'na hakaret etti-ler!" gibi cümleler var o bildiride. Bütün bunlara ben karşıydım. Bu konularda Hilmi Bulunmaz'ı uyarmıştım, yazılı olarak da eleştirmiştim. Yazılı olarak eleştirilerim orada. Mustafa Demirkanlı, o linç kampanyasını kuran adamların başındaki adam da bunları okumuştu. Biliyordu. Bunu bile bile bu ifadeleri oraya koydu ve 1100 kişi de bunları kuzu kuzu imzaladı. Özdemir Nutku dahil! Bir kere Özdemir Nutku'nun o linç kampanyasını imzalaması onun kalitesini ele vermiyor mu sizce?... Benim bunlarla ilgili Hilmi'yi eleştiren yazılarım vardı. Ama onlar "böyle yaptı-lar, böyle etti-ler, bilmem ne" diyerek, hani manavlar yaparlar ya kese kağıdının altına çürükleri koyarlar ve üstüne de iki tane iyisini koyarlar, bu çürüklerle dolu bildiriye iki tane de Hilmi hakkında doğru olan, gerçekten gayri insani saydığım benim de, Hilmi'ye de söyledim, yazdım da bunları, "ben Lale Oraloğlu'nu severdim" filan dedim, niye dedim yani, "insanların arkasından konuşmak zaten gayri insani, bu yüzden bir kere karşıyım, bu senin aleyhine ve dolayısıyla benim aleyhime çok kullanılabilecek bir şey" dedim. "Lütfen benim Aşil topuğum olma", dedim. Evet, özetle bu şeyi aynen söylemiştim. "Lütfen benim Aşil topuğum olma", demiştim. Ama bundan öteye bir şey söyleyemem, elli beş yaşında adam, ne isterse onu söyler, ne isterse onu yazar. İsterse de Aşil topuğum olur. Ben topuğumu kendim kollamak zorundayım, o benim topuğumu kollamak zorunda değil. O istediğini söyledi, ben de eleştirilerimi yazdım Hilmi’yle ilgili. Ama buna rağmen öyle yaptı-lar böyle yaptı-lar bilmem ne yaptı-lar… Bu arada, araya da "Özdemir Nutku'ya iftira ettiler" diye de bir ifadeyi koydular ve 1100 tane imza topladılar. 1100 tane iftiracı dolaşıyor şu anda Türk tiyatrosunda. Ben "böyle bir ülkede tiyatrodan filan bahsedilemez" diyorum. "Benim oyunlarım oynansa ne olur, oynanmasa ne olur" diyorum, "böyle bir ülkede... Böyle bir tiyatro ortamında?…" Çok önemsemiyorum oyunlarımın oynanmasını.

***

Yukarıdaki yazı, Yeni Tiyatro Dergisi'nde yayınlanan "Coşkun Büktel'le 'Coşkun Büktel' Üzerine..." başlıklı röportajın içerisinde bir bölümdür. İçerisinde beş fotoğraf bulunan bu röportaj, bu fotoğrafları saymazsak, yaklaşık olarak on bir sayfalık bir alan kaplıyor. Fotoğraflarlarla birlikte on dört sayfalık bir boyuttaki bu röportajın, hiçbir "kesme biçme" işlemine tabi tutulmadan yayınlanmasını, baştan beri arzu ediyordum.

Bu röportajın yapılma niyeti oluştuğundan röportajın yayınlandığı an'a dek, bütün süreçleri çok yakından izledim. Bu süreçle ilgili olarak, herhangi bir söz söylemeyi, en azından şimdilik kaydıyla, pek işlevsel bulmuyorum.

Ancak, bu röportajı okur okumaz, hem Yeni Tiyatro Dergisi sorumlularına ve hem de Coşkun Büktel'e, bu röportajın Cuma Boynukara'ya "gereğinden çok" yer ayırmış olduğunu ve bu durumun pek hoşuma gitmediğini, anında belirttim. Röportaj yayınlandıktan sonra, bir de "okur gözüyle" baktığımda, gerçekten haklı olduğumu ve Cuma Boynukara'yla ilgili bölümün hem fazla olduğunu ve hem de "çözümlemeci" bir boyutu olmadığını (yeniden) gördüm.

Şimdilik kaydıyla, beni çok yakından ilgilendiren ve yukarıya aktarmış olduğum bölümü değerlendirmenin dışına çıkmamaya özen göstermeye çalışacağım...

***

Gelelim, yukarıdaki alıntının değerlendirilmesine...

"Sema Göktaş: 'Hangi konuda 1100 tane imza toplandı?'"

Yeni Tiyatro Dergisi Genel Yayın Yönetmeni Erbil Göktaş'ın eşi ve (bence) bu derginin "politikası ve poetikası" için önemli bir görevi buluman Sema Göktaş, Coşkun Büktel'le röportaj yapmadan önce, büyük bir ön hazırlık yapmadığı kanısındayım. Coşkun Büktel de, bu röportaj için, büyük bir ön hazırlık yapmamışa benziyor. Dolayısıyla, röportaj, tabiri caizse, "doğaçlama röportaj" olarak inşa edilmiş. Bunun kanıtı olarak, röportajın yüzde yirmi beşinin Cuma Boynukara üzerine olduğunu belirtmeliyim. Cuma Boynukara'nın adının bu denli yoğun bir biçimde kullanılmasına karşın, her iki taraf, Sema Göktaş ve Coşkun Büktel, Cuma Boynukara'nın oyunlarının içeriğine değgin, "somut oyun adı vererek" pek değinmemeyi yeğlemişler.

Neyse...

Daldan dala konan bir kuş misali yürüyen, çözümlemeci bir mantıkla kurgulanmamış bir röportaj olsa da, yukarıda da belirttiğim gibi, bu röportajın yayınlanması, "Coşkun Büktel hayaleti"nin görünür kılınması açısından son derecede önemli.

Yazının fazla uzamasını istememekle birlikte, Sema Göktaş'ın yukarıya aktardığımız sorusunu bir kez daha yinelemek istiyorum:

"Sema Göktaş: 'Hangi konuda 1100 tane imza toplandı?'"

Malumunuz, yaklaşık olarak bir buçuk yıl önce Coşkun Büktel'le benim sanatsal ifade olanaklarımızı imha etmek için, başta Mustafa Şükrü Demirkanlı, Ahmet Ertuğrul Timur, İsmail Can Törtop, Yaşam Kaya, Özdemir Nutku, Hülya Nutku, Hasan Anamur, Nurhan Tekerek, Hasan Erkek, Yusuf Eradam, T. Murat Demirbaş, Orhan Aydın, Cüneyt Yalaz olmak üzere, tam 1100 kişi, içerisinde bol miktarda iftira, yalan, karalama bulunan bir LİNÇ KAMPANYASI başlattılar. İşte Sema Göktaş, bu 1100 alçak tarafından imzalanan kampanyanın konusunu soruyor ve Coşkun Büktel yanıtlıyor...

Şimdi, Coşkun Büktel'in yanıtını değerlendirmeye başlayalım... Bu değerlendirmede, Coşkun Büktel'in sözleri yatık ve tırnak işareti içerisinde vereceğim.

"Bana karşı niye o insanlar o imzaları verdiler?"

Gerçi yazının bütününden ortaya çıkıyor; ama ben, sadece benimle ilgili olan ve sadece yarım sayfa boyutunda olan yukarıdaki alıntının değerlendirmesi yaptığım için, tümce tümce ilerlemek ve tümcelere teker teker açıklama getirmek istiyorum.

O insanlar, o imzaları, sadece Coşkun Büktel'e karşı vermediler. Bana karşı da verdiler...

"Ve o imza attıkları bildiride ne yazıyordu?"

O bildiride, Coşkun Büktel'le Hilmi Bulunmaz'ın sanatsal ifade olanaklarının imha edilmesi için bir cadı kazanı kaynatılıyor; bir iftira potpurisi yapılıyor, bir yalanı gerçek, gerçeği yalan gibi gösterme gözbağcılığı yapılıyordu.

"Benim Özdemir Nutku'ya iftira attığım yazıyordu."

Benim de Özdemir Nutku'ya iftira attığım yazıyordu.

"Yani diğer Hilmi Bulunmaz ile ilgili, benim de zaten karşı olduğum, ölülerin arkasından konuşmak gibi şeyler de vardı içinde…"

Coşkun Büktel, "ölülerin arkasından konuşmak" eylemini doğru bulmadığını söylüyor. Ancak, aynı röportajda, yıllar önce ölmüş Memet Baydur'un arkasından konuşuyor. Peki, ben, bu "arkadan konuşma" eylemine karşıyım. Hayır, asla değilim. Karşı olmama karşın, neden Büktel'in Memet Baydur'un arkasından konuşmasını gündeme getiriyorum. Sadece tutarlılığa davet etmek için...

Burada, Coşkun Büktel'in Memet Baydur'la ilgili olarak söylediklerinin, bizi ilgilendiren bölümünü aktaralım:

"Rahmetli Memet Baydur... Şimdi tanık öldüğüne göre bunu anlatmam etik olmayabilir diye düşünülebilir, ama değil. Çünkü bilinen bir şey olması lazım bu anlatacağım şeyin. Çünkü en azından Devlet Tiyatrosunda Repertuvar Kurulu’nun biliyor olması gereken bir şey diye düşünüyorum. Ankara'dan beni aramıştı ve “Aşk” diye bir oyun yazdığını ve bunun Devlet Tiyatrosu’ndan geçmediğini söylemişti. Grup seks mi ne varmış oyunda, sonradan bunu öğrendim. O söylememişti bana. Galiba öyle bir şey varmış. Ama ondan çok emin değilim, oyunu okumadım."

Yukarıdaki alıntıda, Coşkun Büktel ne yapıyor? Ölünün arkasından konuşuyor. Ben, Mehmet Akan öldüğü zaman ne yapıyorum? Ölünün arkasından konuşuyorum. Bu arada yineliyorum; ben, ölünün arkasından da, önünden de konuşulmasından yana biriyim. Şimdi, Adolf Hitler yada Karl Marks öldü diye, onların arkasından hiç konuşmayacak mıyım?

"Ya da benim de karşı olduğum köpek resmi ve çanak yalatma şeyi."

"Köpek resmi ve çanak yalatma şeyi"ne, baştan beri karşı olduğunu söylüyor Coşkun Büktel. Ancak, benim adım Coşkun Büktel değil; benim adım Hilmi Bulunmaz. Ben, kapitalizmi ilelebet muhafaza ve müdafaa etmek için, günde beş vakit, kapitalist "tapınakların duvarına işeyen" insanlara, Coşkun Büktel gibi bakmak zorunda değilim. Ben, sosyalist bir insan olarak, bana, halkıma ve tüyü bitmemiş yetime hiçbir şey vermekdikleri gibi, benden, halkımdan ve tüyü bitmemiş yetimden alınan vergilerle gününü gün edenlere gününü gösteririm. Benim bu tavrıma hiçbir kimse karşı çıkamaz. Bu konuyu asla tartışmam.

"Bunları Hilmi'ye yapmamasını ben de söyledim."

Tabii ki dinlemedim... Mezardan babam çıksa, mezardan Karl Marks çıksa ve bana "bunları yapma"m dese kesinlikle ve asla dinlemem.

"Ama 'Çanak resmi koydu-lar!', '-lar!', özellikle 'Bunlar!' diye vurgulayarak, 'Ölülerin arkasından konuştu-lar!', '-lar!', 'Ölüm halinde olan Lale Oraloğlu'na hakaret etti-ler!' gibi cümleler var o bildiride."

Coşkun Büktel'in vurguladığı konuyu, bir de ben vurgulamış olayım: Evet, çanak fotoğrafını, biz koymadık, ben koydum. Evet, ölülerin arkasından biz konuşmadık, ben konuştum. Bu arada şunu hemen belirtmem gerekir: Ben, asla ve asla Lale Oraloğlu'na hakaret etmedim. Bu sözün, bir örnek olarak bile kullanılmasına karşıyım. O yazımı, buraya tekrar alıyorum:

"Kralın soytarısı, padişahın dalkavuğu, burjuvazinin tiyatrocusu" olan insanlardan biri, Lale Oraloğlu, yoğun bakımda. Seksen iki yaşında olan Lale Oraloğlu, doğal bir sürecin sonuna geldi; ölecek!…

Beyin kanaması geçiren Lale Oraloğlu, kendine gelir gibi olduğu anlarda neler düşünüyor acaba? Bunu çok merak ediyorum doğrusu!…

Lale Oraloğlu, şöyle bir soru sormuş olabilir mi:

"Politik ve ekonomik sosyeteye hizmet edeceğime, işçi sınıfına hizmet etmiş olsaydım, daha doğru bir iş yapmış olur muydum?"Lale Oraloğlu, bu ve buna benzer sorular soracak düşünce kırıntılarına sahip bir insan olabilir mi?"

Upuzun ömrüne "kralın soytarısı, padişahın dalkavuğu, burjuvazinin tiyatrocusu" olarak nokta konulmak üzere olan Lale Oraloğlu, geri dönebilecek durumda değil; çok doğal bir sürece girdi. Bu süreçten dönüş yok!"

Yukarıya aktarmış olduğum, Lale Oraloğlu'yla ilgili yazının neresinde hakaret var? Coşkun Büktel, farkından olmadan, benim hakkımda yanlış bir düşünce oluşmasına neden oluyor. Büktel, farkında olmadan "düşman ordusuna cephane taşıyor." Mustafa Şükrü Demirkanlı'nın yönlendirdiği insanlara "katkı" sağlıyor. Bunu asla kabul etmiyorum. Ben, sosyalist bir sanatçı olarak, Lale Oraloğlu figürünü ele alarak, sanatçıların burjuvaziye değil, işçi sınıfına hizmet etmeleri gerektiğini anımsatıyorum.

"Bütün bunlara ben karşıydım."

Senin karşı olduğunu biliyordum. Senin karşı olduğun bu görüşlerimi değiştirmeye hiç niyetlenmedim ve hiçbir zaman niyetlenmeyi düşünmüyorum. Ancak, ben, Lale Oraloğlu'na asla hakaret etmedim. Böyle bir duygunun gelişmesine, okurların beni yanlış tanımalarına asla izin veremem. Ben, ölümün de, tıpkı yaşam gibi doğal bir durum olduğunu belirtmekle birlikte, işçi sınıfının bir sanatçısı olarak, sosyalist bir sanatçı olarak, bilimsel düşünüşe sahip bir insan olarak, sınıfımın çıkarları için, çok kısa bir değerlendirme yaptım. Nasıl ki, sen, benim gibi düşünmek, benim gibi davranmak zorunda değilsen, ben de, senin gibi düşünmek, senin gibi davranmak zorunda değilim. Ben, yaşamımın çok büyük bir kısmını sosyalizme, işçi sınıfına hizmet etmek için "harcamış" bir aydın olarak, tabii ki, "Kralın soytarısı, padişahın dalkavuğu, burjuvazinin tiyatrocusu" olan kişilerden hesap soracağım. Hem yaşarken ve hem de öldükten sonra hesap sormayı sürdüreceğim. Benim göbeğim, "Kralın soytarısı, padişahın dalkavuğu, burjuvazinin tiyatrocusu" kişilerin göbeğiyle birlikte kesilmedi. Benim göbeğim, işçi sınıfının iktidara gelmesi için siyasal ve ideolojik mücadele veren kişilerle birlikte kesildi. Ha, işçi sınıfı, bu durumdan habersiz olabilir yada ben kendimi "fasulye gibi nimetten" sayabilirim. Ancak ben, işçi sınıfının sanatsal, siyasal, ideolojik mücadelesini verirken, hiç kimseden izin almam, hiç kimseye tabi olmam. Bu kişi, çok sevdiğim biri ve Türkiye tiyatrosunun dramatik yazarlığının "Everest"i Theope'yi yazmış bile olsa, benim için hiçbir şey değişmez. Çünkü, ben öldükten sonra, eğer yazılarım kalırsa, yazılarım üzerinden değerlendirileceğim. "Ahbap-çavuş ilişkilerim" bağlamında değerlendirilmeyeceğim.

"Bu konularda Hilmi Bulunmaz'ı uyarmıştım, yazılı olarak da eleştirmiştim."

Evet, doğru, uyarmıştın ve ben de asla oralı olmamış, kulak arkası etmiş ve bu konuyla hiç ilgilenmemiştim bile. Çünkü, ben dünya görüşü gereği, bütünlüklü yaşayan biriyim. Ben, sadece işçi sınıfına hesap veririm. Yalnız, lütfen, çok dikkatli okuyunuz. Sarı, pembe yada bir başka renkteki sendika ağalarına değil, işçi sınıfının kendisine hesap veririm. İşçi sınıfı adını kullanarak şaklabanlık yapan, daha bir bildiri bile yazmasını beceremeyen, henüz "da"ları, "de"leri bile ayrı yazmaktan yoksun geri zekâlı "işçi sınıfı kıçı yalayan tiyatro esnafı"na değil, işçi sınıfının kendisine hesap veririm. 1100 alçağı biraraya getiren insanlık dışı, solu kendi çıkarları için kullanan şerefsizlere hesap değil, sadece işçi sınıfına hesap veririm.

"Yazılı olarak eleştirilerim orada."

Nerede? Tabii ki, ben nerede olduğuni biliyorum da, okurlar bilmiyor. Okurlara, bu eleştirelir nerede olduğunu çok net biçimde anlatmak gerekir-di!

"Mustafa Demirkanlı, o linç kampanyasını kuran adamların başındaki adam da bunları okumuştu."

Vallahi, yapılan bu röportaj, tüm yayınlanmasını arzu etmelerime karşın, çok genellemeci, çok düzeysiz bir biçime bürünmüş. Burada da durum kendisini dayatıyor. Mustafa Demirkanlı'nın kimliğinin ve eşkâlinin tam ortaya konulması gerekir-di! Yirmi yılı aşkındır Türkiye tiyatrosunun ensesine bir Kırım Kongo Kenesi gibi nüfuz etmiş ve sürekli olarak, hem tiyatro sanatçılarının ve hem de Kültür Bakanlığı üzerinden halkın kanını emek bu kişi, enine boyuna, sağdan sola, soldan sağa, çok iyi betimlenmeli-ydi. Ha, o zaman, şu söylenebilir; o zaman, bu röportaj uzardı yada "bir Mustafa Demirkanlı röportajı" olabilirdi. Doğru, öyle olabilirdi. Ancak, bu röportaj, birkaç sayıya yayılabilir yada şu andaki boyutun iki katına çıkabilirdi. Ne yani, bu dergide yayınlanan diğer yazıların önemi, bu röportajın öneminden çok mu fazla? Coşkun Büktel'le konuşmak, diğer yazıların değerinden çok mu daha aşağıda? Hem "bu bir Mustafa Demirkanlı röportajı" damgası yemeyen bu röportaj, şu anda "bu bir Cuma Boynukara röportajı" damgasını yemiş bile. En azından benim için bu durum böyle...

"Biliyordu."

Mustafa Şükrü Demirkanlı, o kadar çok şey biliyor ve o kadar çok gerçeği yalana dönüştürüyor ki, adam tam bir Ortaçağ kimyacısı, adam tam bir simyacı. Adamın eline hangi "gerçek" geçse, hemen, anında "yalan" dönüşüyor.

"Bunu bile bile bu ifadeleri oraya koydu ve 1100 kişi de bunları kuzu kuzu imzaladı."

Coşkun ağabeyciğim, kapitalizm böyle bir şeydir. Kapitalizm, yalanlar silsilesinin oluşturuduğu bir yanılsamayla ayakta durur. Bu yanılsamanın oluşması için, "meta estetiği" oluşturan reklâmcılara, yalancılara gereksinim duyulur. Mustafa Şükrü Demirkanlı da, Türkiye tiyatrosunun hızla, hem de şimşek hızıyla çürüyüp, kapitalizme hizmet etmesi için "kiralanmış" biridir. Türkiye Cumhuriyeti Kültür ve Turizm Bakanlığı Devlet Tiyatroları Genel Müdürlüğü'nden aldığı reklâm adlı sadakayla çorbasını kaynatan ve bu çorbanın içerisine sarkıttığı bıyıklarıyla, bu çorbanın içerisindeki benim, halkımın ve tüyü bitmemiş yetimin veridiği vergiler, yani alın terlerini şapır şapır içen bu adam, kapitalizmin ilelebet muhafaza ve müdafaa edilmesi için "kiralanmış" bir "asker"dir. Nasıl ki, Anzak askerleri dünyanın öbür ucundan gelip Çanakkale'de öldüler, öldürdülerse, bu "kiralık asker" de, düzenin, tam da AKP'li Ertuğrul Günay'giller familyasının istekleri doğrulutusunda rotadan asla çıkmamısı için, aldığı reklâmın, aldığı sadakanın, aldığı "kiranın" karşılığını ya seve seve, yada söke söke ödemek zorunda. Yani, Mustafa Şükrü Demirkanlı, ya kapitalizmi sevecek yada terk edecek! Durum bu kadar basit!

1100 alçağın bu LİNÇ KAMPANYASI için imza vermesine gelince... O 1100 kişi de, kapitalizmin önlerine koyduğu çanağın içerisindeki iğrenç kırıntıları sıyırmak için, "kiralık asker" Mustafa Demirkanlı'nın emrettiğini yapmak zorundaydılar. Komutanları Demirkanlı "Hazır Ol!" çekti, onlar "Hazır Ol!"dular. Komutanları "Tüfek omza!" dedi; onlar "Tüfek omza!" yaptılar. Komutanları "İmza veeer!" diye emretti; onlar imza verdiler. Durum bu kadar basit. Çünkü, kapitalizmin iç örgütlenmesinde, böyle bir efendi-köle, emreden-emir alan ilişkisi vardır. Bazen Özdemir Nutku emreder, Mustafa Demirkanlı yapar; bazen de Mustafa Demirkanlı emreder, Özdemir Nutku yapar. Konjonktür neyi gerektirirse ona göre davranış geliştirirler.

"Özdemir Nutku dahil!"

Özdemir Nutku, taaa başından beri, zâten kapitalizmi hizmet etme aşkıyla tutuşan bir nefer olduğu için, buna de pek şaşmamak gerekir. Durum gözümüzde tam olarak canlansın diye, şöyle bir benzetme yapabiliriz; kapitalist tiyatro esnafı bir kırkayaksa (yada binyüzayaksa), Mustafa Şükrü Demirkanlı ve Prof. Dr. Özdemir Nutku da bu "ayak"lardan biridir. Biri olmadan, diğeri asla yaşayamaz. Bir kırkayak yürürken, kırk ayak birden gayet uyumlu bir hareket içerisinde bulunurlar. Kırkayak yürürken, ayaklardan biri, diğer otuzdokuzayak'a uymamazlık edebilir mi? Yada bir başka benzetme yapabiliriz; bir ahtapotu düşünelim. Bilindiği gibi ahtapotun birçok kolu vardır. Ahtapotun, herhangi bir kolu; "Hayır, ben diğer kollarla birlikte yaşamak istemiyorum. Ben bağımsız olarak yüzüp başka denizlere açılacağım!" diyebilir mi? Dese bile ne kadar gerçekçi olur! Coşkun ağabeyciğim, benim için durum çok net. Kapitalizm, yalanlar silsilesiyle yanılsama oluşturmak için, tiyatro sanatını da kullanır ve bu alandaki profesörler bile bu yalanlar silsilesiyle oluşan yanılsama zincirinin birer halkası olmaya mahkûmdurlar. Onlar bile, kırkayaktaki bir "ayak"tır. Ahtapottaki bir "kol"dur. Onların bir "ayak"tan, bir "kol"dan hiçbir farkları yoktur.

"Bir kere Özdemir Nutku'nun o linç kampanyasını imzalaması onun kalitesini ele vermiyor mu sizce?..."

Tabii ki ele veriyor. Böylelikle, Prof. Dr. Özdemir Nuktu'nun da bir "ayak"tan, bir "kol"dan öte hiçbir işlevi olmadığını bir kez daha test etmiş oluyoruz. Zâten bu tür kampanyaların düzenlenmesine, onlar da, örnekse Prof. Dr. Özdemir Nutku da razı değildir. Fakat, durum kaçınılmaz hâle gelirse, yani kapitalizmin yalanlar silsilesinin oluşturduğu yanılsama zincirinin halkaları zayıflamaya başlayınca, yapacakları başka bir şey gelmez ellerinden. Bir yandan "gerçekçi" Coşkun Büktel ve diğer yandan "sosyalist sanatçı" Hilmi Bulunmaz, gerçeklerin ve sosyalizmin Türkiye tiyatrosuna nüfuz etmesi için mücadele verirken, onlara, bir tek eylemlilik alanı kalıyor; yalanı kanların son damlasına dek savunmak, yalanlar silsilesinden oluşan yanılsama zincirinin halkalarını sonuna dek korumak. Onların yapabilecekleri hiçbir şey yok. Sen, gerçekleri asla bırakmayacaksın ve ben, sosyalizmin oluşumuna katkıda bulunarak işçi sınıfının kültürel gelişimine katkı sunmayı asla bırakmayacağım. Onlar da yalanlarıyla başbaşa kalmayı sürdürecekler.

***

Ayrıca bakınız:

Olay ve olgulara, metafizik idealizm mantığıyla yaklaşmak yerine, diyalektik materyalizm mantığıyla yaklaşan H. Bulunmaz'ın dört yıl önceki yazısı!

LİNÇÇİ Ertuğrul Timur, öznesiz tümce kuruyor!

Yalan makinesi ve küfürbaz Mustafa Demirkanlı'nın sözde küfre karşı kampanyasına alet olanların imzaladıkları metni ve alet olanları teşhir ediyoruz!

Linç imzacıları listesi

bir ölünün yüzündeki göstergebilimsel gerçeklik

2010-07-04T23:58:00.000-07:00

yüzün
hüzünlü bir türkünün sesiydi

yüzün
toprağa düşen bir tohum gibi sessiz ve sakindi

yüzün
gizil zamanların mahzeninde ağır ağır sararan bir renkti

yüzün
hiçbir zaman doğmamış cenin hâlinde bir güneşti

yüzün
parçalanmış bulutlar için bestelenmemiş bir senfoniydi

fotoğraf ve şiir: hilmi bulunmaz
beş temmuz iki bin on

Tam bağımsız tiyatro yapabilmek için Kültür Bakanlığı çanağı yalamamak, resmî tiyatro dergisi olmamak için Devlet Tiyatroları reklâmı almamak gerekir!

2010-07-04T00:41:00.000-07:00

Hilmi Bulunmaz
4 Temmuz 2010

Alışkanlık hâline gelmiş bir uygulamayla, herhangi bir yazının "ana fikri", o yazının gelişme yada sonuç bölümünde belirtilir. Bunun asal nedeni, merak duygusunu diri tutup, yazının okunurluluğunu artırma isteğidir. Ancak ben, söylemek istediğim "ana fikri" yazının gelişme yada sonuç bölümüne ertelemek yerine, yazının hemen başında belirtiyorum:

Bir tiyatro, Kültür Bakanlığı çanağı yalarsa, asla tam bağımsız olamaz. Bir tiyatro dergisi, Devlet Tiyatroları reklâm pastası yerse, resmî dergi olmaktan asla kurtulamaz.

Başta LİNÇÇİ Mustafa Şükrü Demirkanlı'nın yönettiği LİNÇÇİ Tiyatro... Tiyatro... Dergisi olmak üzere, Erbil Göktaş tarafından yönetilen Yeni Tiyatro Dergisi ve Hilmi Bulunmaz yönetimindeki Sosyalist Oyun Dergisi dışında tiyatro dergilerinin tamamı (LİNÇÇİ T. Murat Demirbaş yönetimindeki LİNÇÇİ Sahne Dergisi, LİNÇÇİ Cüneyt Yalaz yönetimindeki LİNÇÇİ Mimesis Dergisi, LİNÇÇİ Hasan Anamur yönetimindeki LİNÇÇİ TEB Oyun Dergisi, LİNÇÇİ OrhanAydın ve arkadaşlarının yönettiği LİNÇÇİ Kavuklu Dergisi) siyasal iktidarı besleyen bir tiyatral anlayışla yayın yaptılar, yapıyorlar. Yine başta LİNÇÇİ Tiyatro... Tiyatro... Dergisi olmak üzere, Sosyalist Oyun Dergisi dışında, tiyatro dergilerinin tamamı Devlet Tiyatroları reklâm pastası yiyor yada bu pastanın tadına bakabilmek için büyük bir sabırla paşa paşa sırasını bekliyorlar.

Bu arada LİNÇÇİ sözcüğünün anlamını açıklayalım: Coşkun Büktel'le Hilmi Bulunmaz'ın sanatsal ifade olanaklarını imha etmek için, başta LİNÇÇİ Tiyatro... Tiyatro... Dergisi'nin "sorumlu kişisi" LİNÇÇİ Mustafa Şükrü Demirkanlı olmak üzere, ülkemizde yayın yapan hemen hemen bütün dergi ve Internet siteleri, büyük bir LİNÇ KAMPANYASI başlattılar. (Bakınız: http://www.coskunbuktel.com/lincimzacilari.htm)

tuz renkli gölgen yüreğime değince öfkelenip ağladım

2010-06-27T06:47:00.000-07:00

yoksul bir semtin gözyaşıydın sen
hiç kimse utanmadı tarihi delen gözlerinden
oysa bayram gelmişti senin semtinin dışındaki her yere

tuz renkli gölgen yüreğime değince öfkelenip ağladım

sabahtı
kuşluk vakti
öğlene çok az bir zaman kalmıştı
daha akşam olmadan hüzünlendin ben

tuz renkli gölgen yüreğime değince öfkelenip ağladım

sen bir sonbahar günü doğdun
her yerde sararmış çınar yaprakları vardı
her yer kan revan içindeydi
ve lâl sessizliğin bir gölge gibi vuruyordu yüzüme

tuz renkli gölgen yüreğime değince öfkelenip ağladım

uyumadın
büyümedin
senin fesleğen kokulu geçmişini
benim felsefe renkli geleceğimi çalıyorlardı senin gözlerinde

tuz renkli gölgen yüreğime değince öfkelenip ağladım

gözlere perde geriliyordu
kulaklara kurşun dökülüyordu
ve dünyanın dört bir yanında sessiz oyunlar oynanıyordu
kötü aktörler tarafından

tuz renkli gölgen yüreğime değince öfkelenip ağladım

sen geldin
bana baktın
ben geldim
sana baktım
bana bakınca düşündün sen
sana bakınca düşündüm ben

tuz renkli gölgen yüreğime değince öfkelenip ağladım

ve seni yazdım

fotoğraf: oğuzcan önver
şiir: hilmi bulunmaz
yirmi yedi haziran iki bin on

Ne konuşursan dilinle, o gelir kalemine...

2010-06-21T22:35:00.000-07:00

Hilmi Bulunmaz
22 Haziran 2010

Ben, yirmi yaşıma dek İslamî kültürün şemsiyesi altında yaşadım. Arap kökenli biri olmam ve henüz beş yaşımdayken Kuran-ı Kerim'i hatmetmem, İslamî kültürün şemsiyesi altında yürümeme temel hazırladı. Şu anda tam elli beş yaşımda olmama karşın, belleğim bu denli güçlüyse, bunda İslamî kültürün de payı var.

İslamî kültür içerisinde yaşamak ne demektir? Bana göre, sadece kitaplarla sınırlı kalmayıp, bu kültürün gerektirdiği pratik görevleri de, hiç aksatmadan yerine getirmektir. "Tanrı", insan belleğinin zayıf olduğunu, insanın unutkan olduğunu varsaymış olacak ki, bu nedenle insanlara Namaz'ı zorunlu kılmış. Günde beş vakit, yani sık sık namaz kılmalı, "Tanrı"yı unutmamalı ki, içine düşme olasılığı bulunduğu günah kuyusundan kendini korusun.

Ben de, özellikle babamın büyük etkisiyle, uzun yıllar beş vakit namaz kıldım. Namaz kılmazsam, "Tanrı"yı ve hemen ardından da "günah"ı unutabileceğimi, böylelikle "yoldan sapacağımı" düşünüyordum. Namazlarımı da, "evde tek başına" kılmak yerine, işin ritüel boyutuna önem vererek cemaatle birlikte kılardım. Yapılan eylemin "dua okuyarak kıyam, rükû, sücut, kuut denilen beden durumlarını, kuralınca tekrarlayarak Tanrı'ya edilen ibadet" olduğunu bilmeyi yeterli görmeyerek, cemaatle birlikte hareket etmemin nedenlerinden biri de, camiden çıkarken, söylenen sözlerdi. Bunlardan biri de şuydu:

"Ne verirsen elinle, o gelir seninle!..."

***

Malumunuz, elinizde tuttuğunuz bu tiyatro dergisinde, yazı yazan biriyim. Ben, yazı yazarken, halkın aydınlanmasına özen gösteren biriyim. Kanıksanmış, hiçbir işlevi olmayan bir söylem geliştirmek bana göre değil.

Yukarıda anlattığım İslamî kültürün bir ögesi olan "ne verirsen elinle, o gelir seninle" mantığını, sosyalist sanat bağlamında düşünen biri olarak, bu yazının başlığını bir kez daha yinelemek istiyorum: Ne konuşursan dilinle, o gelir kalemine.

Ancak, Internet ortamındaki yazı yazmanın getirdiği yorgunluk nedeniyle bu sayı dergi yazısı yazamama durumuyla karşı karşıya kaldım. Bu durumun esas nedeni Oyun Yazarları ve Çevirmenleri Derneği'nin bana yönelik bir "komplo" kurma girişimiydi. Neyse ki, güçlü bir iradeye ve müthiş bir mücadele yeteneğine sahip olduğum için, OYÇED'in bu komplo girişimini hemen püskürttüm.

Peki, neydi bu komplo girişimi?

Şimdi, aşama aşama durumu anlatayım ki, sizin de gözünüzün önünde bir fotoğraf belirsin:

SÜRECEK...

İzlenebilecek bir site...

2010-06-06T10:14:00.000-07:00

Tıklayınız: EBRULİ GÜNCE

Yukarıda linkini verdiğimiz sitenin aşağıda sunduğumuz tanıtım yazısını okuyunuz. (HB)

***

Yazı yazmayı seviyorum...

Birçok blog yazarı gibi ben de biraz teşhircilik ruhu taşıyorum sanırım. Yoksa neden internet üzerinden yazayım ki, oturur evimde deftere yazarım, saklarım değil mi?

Birileri bizi okusun, demek istediklerimizi duysun, bize bir şeyler desin diye açıyoruz sonuçta bu blogları, hepimiz biraz teşhirciyiz...

Şikayetçi değilim yanlış anlaşılmasın, kendimi ifade edip, hoşuma giden şeyleri beğeniye sunmayı seviyorum.

Kim bilir, belki içten içe takdir görme isteğimi tatmin etmeye çalışıyorumdur.

Ha, şimdi bu yazdıklarıma bakıp da, yazılarda bir mesaj kaygısı, edinilmiş bir misyon falan aramayın sakın, sanatsal içerik de yok, hani şairlerden, yazarlardan falan alıntılar, feyz alacağınız edebî eserler hak getire; benim kalemimden dökülenler, içimden gelenler var sadece, sıradan bir kadının, sıradan bir blogu anlayacağınız.

Uyarmadı demeyin, benden söylemesi.

2010-06-06T10:03:00.001-07:00

Bulunmaz'dan ücretsiz tiyatro çalışması! from BTV on Vimeo.

Yeniden merhaba...

2010-05-25T13:02:00.000-07:00

Hilmi Bulunmaz
25 Mayıs 2010

Ben, zaman zaman gazete, dergi ve kitap yayınlama hastalığına tutulan biriyim. Bu hastalığa tutulup, şimdiye dek yayınladığım dergilerden bazıları, ilk aklıma geliş sırasına göre şöyle: MuM Kültür-Sanat Dergisi, Sevi Şiir Dergisi, Günebakan Sanat Dergisi, Burun Karikatür ve Mizah Dergisi, Katırtırnağı Şiir Dergisi, Görsel İzdüşüm Sinema ve Tiyatro Dergisi, Oyun Tiyatro Dergisi, Kuyumcu Dünyası... Adlarını sıralamayı unuttuğum dergilerden özür dilemeyi sözlerime eklemeliyim!

Ben, dergi yayınlama hastalığına, beni bu konuda "gaza getirenler" olursa tutulurum. Bir yıla yakındır, kurucusu ve yöneticisi olduğum Bulunmaz Tiyatro'da çalışan Sercan Koca, Sabri Can Locva, Oğuzcan Önver ve Uğur Özkan, beni düşünsel olarak "gaza getirmeye" başladıkları için, yine dergi yayınlama hastalığına tutuldum. Daha önce, yayını iki kez kesintiye uğramış ve ancak dokuz sayı yayınlanabilen Oyun dergisini, bu kez, biçimsel olarak küçücük, minnacık bir boyutta yayınlama kararı aldık. Oyun dergisini, yeni dönemde minnacık bir boyutta yayınlama kararımızın başat nedeni, dergi yayınlama işinden para kazanma isteği içerisinde olmamamızdır.

***

Altıncı sayıdan başlayarak, Oyun dergisinin başına "yönetici" olarak getirdiğim Toprak Karaoğlu ve onun yardımcısı Ozan Akgül, sudan bahaneler, anlamsız gerekçelerle benim yazılarımı ve benim siyasal önderim olan Lenin'in sözlerini sansürlemeleri nedeniyle, yeni dönemde de dergiye "yönetici" atamaktan vazgeçtim. Bundan böyle, yasal sorumluluk nedeniyle olması gereken "yönetici" kişilerden başkasına yönetsel görevler vermeyi asla düşünmüyorum.

Ancak...

"Yönetici" sözcüğünü kullanmasak da, dergiciliğin zorunlu kıldığı kolektif üretimin dayatması sonucu, Oyun dergisine omuz veren herkes, bu derginin yöneticisi gibi bir ruh hâline sahip olacak. Buna eminim!...

Peki, somutlarsak kim olacak bu "yöneticiler"?...

Yukarıda adlarını sıraladığım, henüz yaş ortalaması on altı olan gençler; Sercan Koca, Sabri Can Locva, Oğuzcan Önver ve Uğur Özkan. Bunların yanı sıra, derginin mutfağına katılabilecek yeni kişilerin de birer "yönetici" olabileceğini düşünüyorum.

***

Neden bir tiyatro dergisi ve neden Oyun?...

Çünkü, Türkiye'de yayınlanan hiçbir tiyatro dergisinin yeterli ve güvenilir bir devrimci yayın politikasına sahip olduğunu düşünmüyoruz. Hiçbir tiyatro dergisini, yeteri denli muhalif bulmuyoruz. Hiçbir tiyatro dergisinin siyasal ve tiyatral olarak kapitalizme karşı, karşın, karşıt yayın yaptığını sanmıyoruz.

İstisnasız bütün tiyatro dergileri, Kültür Bakanlığı çanağı yalamak, Devlet Tiyatroları ve diğer ödenekli tiyatrolardan reklâm alabilmek için yayınlanıyorlar. Bu dergiler, içinde bulundukları çaresizlik nedeniyle, halkın çıkarlarını değil, halkın çıkarlarıyla çelişen kurum ve kuruluşların çıkarlarını savunmak zorundalar. Bu dergiler, kapitalizmi ilelebet muhafaza ve müdafaa ederken, sosyalizme karşıt, Lenin'in sözlerini sansürleyen ve/ya bu sansüre aldırmayan bir mantıkla hareket etmek zorundalar.

"Hayır biz, kapitalizme karşı, karşın, karşıt yayın yapıyoruz. Biz, Oyun dergisinin her sayısında mutlaka yayınlanan ve Cemal Bulunmaz'ın çevirisini yaptığı Lenin'e ait sözlerin sansürlenmesine karşıyız. Biz, gerçekçi yazar Coşkun Büktel'le sosyalist sanatçı Hilmi Bulunmaz'ın sanatsal ifade olanaklarını imha etmek için düzenlenmiş LİNÇ KAMPANYASI iğrençliğine karşıyız!" diyebilme niyeti, isteği, gücü olan tiyatro dergileri varsa, onların hakkını yemiş olacağımız için, daha şimdiden onlardan binlerce kez özür dileriz. Ne var ki, bu yürekliliği gösterebilecek tiyatro dergisi yöneticilerinin çıkabileceğini pek sanmıyoruz. Şu anda, LİNÇ KAMPANYASI alçaklığının üzerinden bir yılı aşkın bir zaman geçmiş, bu kampanya tazeliğini ve korkunçluğunu yitirmiş, yani Coşkun Büktel'le Hilmi Bulunmaz'ın sert ve sersemletici muhalefeti bu LİNÇ KAMPANYASI alçaklığını iyice geriletmişken görüş belirtmek çok daha rahat ve çok daha kolaydır. Ancak, alçakça bir niyetle düzenlenmiş bu iğrenç kampanya, henüz taze ve korkunçken, yani kudurmuş köpek sürüsü gibi, Coşkun Büktel'le Hilmi Bulunmaz'ın üzerine gelindiğinde, sonucun ne olacağı tam netleşmediği bir dönemde, Yeni Tiyatro Dergisi Genel Yayın Yönetmeni Erbil Göktaş'ın gösterdiği tavrın dışında, hiçbir tiyatro dergisi yöneticisi, gerçeklerden ve sosyalizmden yana tavır takınmadı; tam tersine, bütün tiyatro dergisi yöneticileri gerçeklere ve sosyalizme aykırı tavır takındı ve böylece bizzat LİNÇ KAMPANYASI düzenleyicileri oldular.

Bu arada Oyun dergisinin "atanmış yöneticileri" Toprak Karaoğlu'yla Ozan Akgül de, kendilerini "yönetici olarak atayan" Oyun dergisinin kurucusu ve sahibi Hilmi Bulunmaz'ın sosyalist sanatçı olmasını bilmelerine ve Hilmi Bulunmaz'ın LİNÇ KAMPANYASI ile düşünsel olarak imha edilmek istenmesine karşın, onlar da bu konuda "Kuzuların Sessizliği Korosu"na katılıp sustular ve bu suskunluklarıyla, LİNÇ KAMPANYASI düzenleyen alçaklara cesaret vermiş oldular.

Dergimiz minnacık olduğu için, sözü daha fazla uzatmak istemiyorum. Özetle, tiyatro dünyasında gerçeklerin ve sosyalizmin yaşayabilmesi için tiyatro dergisi yayınlıyoruz!

Oyuncu Sercan Koca*, şiir de yazıyor!

2010-05-08T11:01:00.000-07:00

DENİZ................HÜSEYİN................YUSUF

Dumanlı gecelerin sessizliğinde
Emin adımlarla yürüdü özgürlüğe
Ne var ki kendisinden
İstediler bir tek kelime; "pişmanım"
Zalimce katlettiler onu istediklerini vermeyince

Hayatının ilkbaharındaydı daha
Ümidini yitirenler unutulmaya ittiler onu
Solmaz bir çiçek olduğunu unuttular oysa
Elinde sımsıkı tuttuğu özgürlüğü çalmak
Yurt sevgisini silmek
İnancını örselemek
Namussuzluklarına katık etmek istediler onu

Yüzündeki ay ışığından
Uzandığı sonsuzluktan
Sonsuzluğundaki ışıktan korktular
Unutturmak istediler
Fakat bilemediler asla unutulmaz o

* Sercan Koca, Bulunmaz Tiyatro sanatçılarındandır!

her gün altı mayıs

2010-05-05T04:20:00.000-07:00

dün altı mayıstı
deniz'i astılar sabaha karşı

zaman mayıs zamanı
tan yerindeyiz artık
zaman bir su gibi kokusuz
ve bir fidan gibi delikanlı

damla damla akıyor su
ağır ağır büyüyor fidan

bugün altı mayıs
hüseyin ihtiyar bir ağacın kollarında yalnız

zaman paslı hayatlara gebe
büyük umutlara
zaman yalın bir kavga
belki bugün belki yarın

damla damla akıyor su
ağır ağır büyüyor fidan

yarın altı mayıs
yusuf küçük bir derenin içinde büyük bir okyanus

güneşin doğmak üzere olduğu an
zaman doğuracak
ufukta küçük bir açelya açacak
gül
ve
kıpkızıl üç karanfil açacak
güvercinler gülleri güneşe taşıyacak
ve ölümü yenen gözleriyle
önce deniz
sonra hüseyin
ve sonra yusuf
ağız dolusu gülecek

damla damla akıyor su
ağır ağır büyüyor fidan

fotoğraf ve şiir: hilmi bulunmaz
altı mayıs iki bin on perşembe

Tiyatroyu tiyatro yapan içerisindeki kuramdır; tiyatro, eğer uğrunda kafa yoran varsa sanattır!

2010-05-02T22:14:00.000-07:00

Hilmi Bulunmaz
3 Mayıs 2010

Yeni Tiyatro dergisi okurları için geçen ay kaleme aldığım "Sanat olacak tiyatro, dergisinden belli olur!" başlıklı yazım, acaba okurların herhangi bir tiyatral işine yaradı mı ve bu yazımı okuyanlar, bu yazım üzerinde biraz olsun kafa yorup herhangi bir tiyatral düşünce geliştirebildiler mi? Yani, tiyatro denizine kattığım bir damla su, denizin büyümesine neden oldu mu? Yeni Tiyatro dergisi okurları, "kuramsal bilgi birikimi" izleğini işlediğim "Sanat olacak tiyatro, dergisinden belli olur!" başlıklı yazım hakkında, olumlu ve/ya olumsuz herhangi bir tepki vermedikleri için, yukarıda sorduğum soru, doğal olarak havada kalıyor. Ben de, şimdilik, sadece bir soru olmanın ötesine geçemeyen bu konuda, bir damla su kadar bile bir düşünce geliştiremiyorum.

Ancak, yukarıda sorduğum sorunun, hiç olmazsa şimdilik, bir düşünce balonu gibi havada asılı kalmasına, platonik bir aşkın karşılık bulamayan "ide"si dönüşmesine karşın, kurucusu ve yöneticisi olduğum Bulunmaz Tiyatro'nun "ücretsiz oyunculuk çalışmaları"na uzun zamandır katılan Oğuzcan Önver'le Uğur Özkan, yazımı çok rahat bir biçimde, hiç zorlanmadan okuduklarını ve okur okumaz, şu atasözünü anımsadıklarını dile getirdiler: "Adam olacak çocuk bokundan belli olur." (Bakınız: Aksoy, Ömer Asım; Atasözleri ve Deyimler Sözlüğü.)

Bulunmaz Tiyatro'daki oyunculuk çalışmalarına katılan "çalışkan öğrencilerim" Oğuzcan'la Uğur, sadece "Sanat olacak tiyatro, dergisinden belli olur!" başlığının çağrıştırdığı atasözünü değil, bu başlığı taşıyan yazının içeriğini de doğru anladıklarını dile getirdiler. Zâten, terminoloji girdabında boğulmayan, karmaşık formüllerle "süslenmemiş", bu nedenle okunurken bir sınav havası vermeyen bir yazı olduğundan, okurun anlaması için büyük bir çaba harcanarak yazılmış bir yazının anlaşılamamasının ve/ya yanlış anlaşılmasının olanaksız olduğunu; hattâ, bu yazının ışığında düşündüklerinde, tiyatro sanatını anlamak için, çetrefilli yollara sapmak yerine, kuramsal çalışmalara önem vermek gerektiğinin altını çizdiler. Henüz on altı yaşında, lise iki öğrencisi olan Oğuzcan'la Uğur'un, "Sanat olacak tiyatro, dergisinden belli olur!" başlıklı yazımı, hemen her gün okudukları lisedeki derslerden bile daha rahat anlayabildiklerini ve bu yazıdan çıkarsadıklarını, yalın bir dille bana anlatabildiklerini görünce, bu yazının, Yeni Tiyatro dergisi okurlarını bilmem ama, hiç olmazsa benim "öğrencilerim" için bir işe yaradığını kavradım. Bu durum, beni son derecede mutlu etti.

***

Benim isim babalığını yapıp slogan hâline getirdiğim ve Yeni Tiyatro dergisinin Kadıköy Sanat Tiyatrosu'nda düzenlediği "'Yeni Bir Dünya İçin' Yeni Tiyatro Toplantıları"nın ikincisini yaptığımız 25 Nisan 2010 günü, Sema Göktaş, üçüncü toplantı başlığının ne olması gerektiğini sorunca, ben, kafamda sürekli olarak taşıdığım için, hiç düşünmeden, 30 Mayıs 2010'daki toplantı konusunun "tiyatro kuramı" olması gerektiği önerisinde bulundum. Üzerinde pek durup düşünülmeyen yakıcı bir sorun olduğunu bildiğimizden, sürekli olarak tartışılması gereken bir konu olduğunda mutabık kaldığımız "tiyatro kuramı" konusu, benim dikkat çekip öneri hâline getirmemle birlikte, zâten ivedi ve yaşamsal bir gereksinim olduğundan, içinde bulunduğumuz zikr-i mahalde (Kadıköy Sanat Tiyatrosu), daha o anda hemen kabul gördü.

***

Bir tiyatro kuramcısının, tiyatro dünyasında evrensel nitelikte herhangi bir devrimci, yenilikçi, dönüştürücü, yani gerçek anlamda ve işlevsel boyutta bir kuram oluşturabilmesi için, tiyatro sanatıyla sadece kuramsal olarak ilgilenmesi asla yeterli değildir. Tiyatro kuramcısı, tiyatro sanatına kuramsal ilgi göstermesinin, bu alanda kültürel, siyasal, sanatsal, bilimsel ve "akademik" uğraş vermesinin yanı sıra, aynı zamanda, bu sanat dalıyla kılgısal olarak da ilgilenip "teori - pratik dengesini" oluşturabilmeli, tiyatro terazisinin her iki kefesini de aynı düzeyde tutabilmelidir. Bir tiyatro kuramcısı, sadece kuramcı olarak kalıp kılgısal anlamda tiyatral sürece hiçbir zaman dahil olmazsa; tiyatral mekânlarda iş yaparak terlemek yerine, kendisini bir ev kedisi gibi hissedebileceği koruganlara tutsak ederse, ister istemez, niyetten bağımsız olarak, istenç dışı, "başka" kuramların, "başka" kuramcıların taklitçisi, öykünmecisi olur. Böyle bir dezestetik karaktere sahip olan, yani taşıma suyla değirmen döndürmeye çabalayan zavallılara öykünen düşünce cücesi kuramcılar, olsa olsa, kendilerinden önceki gerçek kuramcıların basit birer "temrincisi", papağanı ve/ya kılgısal tiyatro sürecinde tiyatro sanatını iliklerine dek yaşayarak kuram oluşturmuş çağdaş kuramcıların kötü birer fotokopisi olurlar. Sentetik ve konservatör kuramcılar, yani "kuram için kuram" yapanlar, "başka" kuramcılardan ezberledikleri kuramsal kırıntıları, birer suflör gibi davranarak, soluklarının yettiği oranda tiyatro emekçilerinin kulaklarına fısıldayarak, "dön baba dönelim hacılara gidelim" deyimi kadar bile ağırlığı olmayan, "kulağa hoş gelen, ama laf kalabalığı yapan kelimeler topluluğu"na benzer sözler etmeye çalışırlar.

Bu arada, hiçbir silginin asla silemeyeceği nitelikte bir tükenmez kalemle şu gerçeğin altını kalın çizgilerle ağır ağır ve ellerimiz titremeden çizmeliyiz:

Kuramsal bir donanım kazanmak, siyasal bir bilinç geliştirmek, kültürel bir düzlem tutturmak gibi dertleri bulunmayan; kuramsal, siyasal ve kültürel bir birikime sahip olmadıkları gibi, aslında böyle bir birikimden bîhaber olmaları nedeniyle, halkı sınıfsal bilinçten uzaklaştırıp, emekçileri kapitalizmin vahşiliğine tutsak etmek için kötü televizyon dizilerinde oynayarak, kapitalizmin ilelebet muhafaza ve müdafaa edilmesi adına bedenini siper edinme alışkanlığındaki tiyatrocular; içinde bulundukları tinsel yoksulluk, düşünsel yoksunluk ve eylemsel düşkünlük nedenleriyle, bu nakliyatçı, bu sentetik, bu dezestetik, bu yaşam ve sanat dersi almaya hiçbir zaman niyetlenmemiş, bu kavga kaçkını kuramcıların atraksiyon numaralarına kanabilirler. Ancak, sadece sahneye çıkıp gövde gösterme becerisinin dışında ve ötesinde, büyük bir derdi bulunan, topluma sadece birer bürokrat, birer teknokrat, birer akrobat olarak değil, aynı zamanda birer demokrat olarak da seslenme gibi büyük dertlere sahip olan tiyatro sanatçıları, bu atraksiyonlara asla kanmazlar.

Topluma bir demokrat aydın olarak seslenmek, toplumu bir koyun sürüsü olarak görmek yerine, onu ikna edilecek büyük bir canlı olarak algılamak isteyen tiyatro sanatçıları, hangi ideolojiye sahip olurlarsa olsunlar, hem kendilerini ve hem de toplumu "kendi ideolojilerinin gerektirdiği yere" taşıyabilirler. Tiyatro tarihine şöyle göz ucuyla bile bir baktığımızda, toplumu ikna etmek isteyen aydınların sayısız örnekleriyle karşılaşabiliriz. Henüz elli dört yıl önce, genç denilebilecek bir yaşta, hayata gözlerini kapayan Bertolt Brecht, bu "sayısız örneklerden" sadece biridir.

Elli sekiz yıllık kısa denilebilecek ömründe, iki tane "dünya paylaşım savaşı" görme "şansına" erişen Bertolt Brecht, hem bu savaşların insanı erken olgunlaştıran etkisiyle ve hem de entelektüel bir donanıma sahip olması nedeniyle, zâten bir kuram geliştirebilecek düzeyde bir insandı. Ne var ki, Bertolt Brecht'in, büyük bir tiyatro okyanusunda yüzmesi, onu gerçek bir kuramcı hâline getirdi; tabirî caizse, okyanusta yüzebilme cesaretine sahip olduğu için, siyasal ve tiyatral düzeyi son derecede gelişti.

Bütün sanatlarda olduğu gibi, tiyatro sanatında da "şiirin özü imge" çok önemli, olmazsa olmaz, başat bir etmendir. "Epik ve Diyalektik Tiyatro" gibi çok önemsenen ve devrimci kavramları dünya tiyatrosuna armağan etmiş Bertolt Brecht'in, aynı zamanda bir şair olması, hiç de rastlantı değildir. Zâten imgeye, şiire uzak duran biri, hiçbir sanat alanında, hiçbir zaman asla "başarılı" olamaz. Şiirden uzak duran, şiirle hiç mi hiç ilgilenmeyen kişiler, ancak "çevrenin" desteğiyle ayakta durabilirler. Bu "çevre", fabrikatör bir baba olabileceği gibi, Kültür Bakanlığı çanağı da olabilir. Kültür Bakanlığı çanağı yalayanların "sanatsal künyesi" okunduğunda, hemen hemen hiçbirinin şiir sanatıyla (aslında hiçbir sanatla, tiyatroyla bile) arasının pek iyi olmadığı görülebilir. Bir fabrikatör baba ve/ya Kültür Bakanlığı çanağı sayesinde tiyatro yapanların birer gözü, halkın çektiği sıkıntıları görmemek, bu sıkıntılara tanık olmamak için, yorgan iğnesiyle sıkı sıkıya dikilmiş gibi, sürekli olarak kapalı dururken, diğer gözleri de faltaşı gibi açılıp televizyon dizilerindeki "pasta fırınlarının" nöbetini tutarlar.

Evet, ortada bir ikilem var: Halkın sorunlarını görmekle birlikte, bu sorunları yakıcı bir biçimde anlatabilecek imgeye sahip olunursa, kapitalizme hizmet etmek söz konusu olamaz. Kapitalizmin ilelebet muhafaza ve müdafaa edilmesi için bir köle gibi çalışıldığında, yani bir gözün halkın çektiği sıkıntıları görmemek, bu sıkıntılara tanık olmamak için, sürekli olarak kapalı durmasına razı olunursa, o gözün sahibi sanatçıyı, çok büyük toplumsal ve tinsel sıkıntılar bekliyor demektir. Bir fabrikatör babanın kıyağıyla tiyatro yapmak ve/ya Kültür Bakanlığı çanağı yalama seansına katılmak, bizi maddî anlamda ihya edebilir. Ancak böyle bir sırt dayamacılık, kendi ve halkının gücüne güvenmek yerine, egemenlere güvenmek, manevi olarak bizi âdeta bir paspasa dönüştürüp ayaklar altında ezilmemize ve paspas rolünden bir daha asla çıkamamamıza neden olabilir!

William Shakespeare ışık içinde yatsın: Teslim olmak yada teslim olmamak; işte bütün mesele bu!

***

Ayrıca bakınız:

Sanat olacak tiyatro, dergisinden belli olur!

LİNÇ KAMPANYASI ana sponsorlarından Ahmet Ertuğrul Timur (nam-ı diğer 3. Abdülhamid), sosyalist sanatçı H. Hilmi Bulunmaz'a iftira atmayı sürdürüyor!

2010-04-19T09:06:00.000-07:00

LİNÇÇİ (İngilizce: LYNCHER) Ahmet Ertuğrul Timur (nam-ı diğer 3. Abdülhamid)
aetimur 1 year ago
ozgursanat.blogspot.com/

HÜSEYİN HİLMİ BULUNMAZ!

GÜNDE 5 VAKİT BESMELE ÇEKER GİBİ SOSYALİSTLİĞİNİ VURGULUYOR ÇEREZLİK LEBLEBİ NİYETİNE SOL ARGÜMANLARI GEVELEYEN HÜSEYİN HİLMİ BULUNMAZ ÇORUM'UN, MARAŞ'IN, BAHÇELİEVLER'İN, SİVAS'IN KANLI KATİLİ, KASAPLARIN BAŞI FAŞİST BİR LİDERE TODER ADINA(!) GERİCİLİĞİN TİYATRODAKİ SESİ ULVİ ALACAKAPTAN TARAFINDAN SUNULAN TAZİYEYE SESSİZ KALIYOR!

SESSİZ KALARAK ONAYLAMAKLA KALMIYOR SES ÇIKARANLARI KARALAMA GİRİŞİMLERİ BAŞLATIYOR!

GEÇEN YIL DA KARANLIKLARIN İKTİDARINA KARŞI SOSYALİSTLERİN, KOMÜNİSTLERİN, DEMOKRATLARIN, SİVİL TOPLUM ÖRGÜTLERİNİN ORTAK "AKM YIKILMASIN" EYLEMİNE KARŞI KAMPANYA BAŞLATMIŞ, BUNCA ADI SANI GEÇMİŞİ VE DURUŞU BELLİ SİVİL TOPLUM ÖRGÜTLERİNİN EYLEMİNİ GÜNLERCE KARALARKEN GERİCİ AKP BEYOĞLU BELEDİYESİ VE ULVİ ALACAKAPTAN'IN "EYLEM KIRICI" KANTOLU , BELEDİYE BANDOLU EĞLENCESİNE KİTLELERİ DAVET EDREK VE ONLARLA KOLKOLA BU EYLEME KATILARAK DURUŞUNU SERGİLEMİŞTİ.

BU SÖZDE VE SLOGANDA SOSYALİST OLAN HİLMİ BULUNMAZ'IN GEÇMİŞTE DE FETULLAH GÜLEN CEMAATİYLE BİRLİKTE ÇALIŞMA VE ETKİNLİKLERİ DE ARTIK GİZLEYEMEDİĞİ GERÇEKLERDENDİR.

BU SAHTE, SLOGAN SOSYALİSTİ, MEHMET AKAN, ZEKİ GÖKER, LALE ORALOĞLU ÖLDÜĞÜNDE YADA ÖLÜM DÖŞEĞİNDEYKEN ONLARI SIRF TV DİZİLERİNDE YER ALDILAR DİYE AŞAĞILIKÇA KÜFÜR VE HAKARETLE ANARKEN EN YAKIN DOSTLARININ EN ADİCE DİZİLERDE YAZARLIKLARINI GÖRMEZDEN GELDİ.

EN YAKIN ARKADAŞLARI GENÇLİĞİ ÖRGÜTLÜ MÜCADELEDEN KOPARIP BİREYSELLİĞE YÖNLENDİREN "KURTLAR VADİSİ"NİN GENÇLİK VERSİYONU "ARKA SIRADAKİLER"İN SENARİSTİ COŞKUN BÜKTEL VE HALKIN VERGİLERİYLE TİYATRO EĞİTİMİ ALIP REKLAMCILIĞI SEÇEN FERİDUN ÇETİNKAYA.

BUNLAR EN TEMİZ GÜNAHLARI BELKİ DE...

DOSTLAR TİYATROSUNU, ANKARA SANAT TİYATROSUNU VE DAHA PEK ÇOK TİYATROCUYU KÜLTÜR BAKANLIĞI ÖDENEĞİ ALDIĞI İÇİN "ÇANAK YALAYAN KÖPEK" İMASIYLA RESMEDEN, SOSYALİST YENİKAPI TİYATROSUNA VERİLEN ÖDÜLÜ BİR KABAHAT GİBİ SUNAN HİLMİ BULUNMAZ 2 YILDIR BAKANLIK DESTEĞİ ALANLARA "ÇANAK YALAYAN KÖPEK" YAKIŞTIRMASINI AÇIK YADA İMAYLA YAPARKEN, KENDİSİNİN DE İKİ YIL BOYUNCA DÜZENLİ BİR TİYATRO ÇALIŞMASI OLMADIĞI HALDE BAKANLIK YARDIMI ALDIĞI ORTAYA ÇIKARILDI.

PUSUDA YATIP ZAMAN ZAMAN KİMİNE YAKLAŞIP KİMİNİ KARŞISINA ALARAK SIRASI GELDİĞİNDE TÜM TİYATRO DÜNYASI İÇİN HELE Kİ SOL TİYATRO İÇİN ADETA BİR TERMİNATÖR GÖREVİ ÜSTLENEN HÜSEYİN HİLMİ BULUNMAZ'IN SAHTE TAVIRLARI DA FİİLİYATLARI DA SLOGANLARINDAN ÖTE GİTMEYEN SOSYALİST TAVRI DA KATİL FAŞİST VE GERİCİLERLE AÇIK VE GİZLİ DAYANIŞMASI DA GÜNDEN GÜNE NETLEŞİYOR

ARTIK SOL'DA DURAN ÇEVRELER GÜN BE GÜN TANIYOR VE MAHKUM EDİYOR!

BUGÜN İTİBARIYLA ORHAN AYDIN GEÇEN YILKİ YAZISINI KISA BİR SUNUŞLA BASINA GEÇEREK BU SAHTEKAR TAVRI VE İKİYÜZLÜLÜĞÜ BİR KEZ DAHA MAHKUM ETTİ.

İATP-G BİR BİLDİRİ DAHA YAYIMLAYARAK BU ŞAHSIN SANSÜRCÜ VE BASKICI TAVRINI BİR KEZ DAHA MAHKUM ETTİ

ARTIK BU İHANETİN DÜRÜLÜP KENARA ATILMASI VE BU İHANETE YAŞAM HAKKI VERİLMEMESİ İÇİN SİZLERİ DE BİR KEZ DAHA DEĞERLENDİRME YAPMAYA DAVET EDİYORUZ

(Kaynak: vimeo.com)

Sanat olacak tiyatro, dergisinden belli olur!

2010-04-10T15:45:00.000-07:00

Hilmi Bulunmaz
10 Nisan 2010

Herhangi bir etkinliğin sanat, o etkinliği yapan kişinin sanatçı olabilmesi için, birçok etmen gerekir. "Sanatı sanat yapan" etmenlerin başında "kuramsal bilgi birikimi" gelir. Kuramsal bilgi birikimi elde etmeden sanat dünyasına "atılmak"; yüzme bilmeyen bir kişinin, okyanusun ortasında hızla giden bir transatlantikten denize atlamasına benzeyen çılgınca bir davranıştır. Yüzme bilmeden okyanusun ortasında kendini hızla denize bırakan kişiyle, kuramsal bilgi sahibi olmadan sanata bulaşan kişinin, aynı ruh durumunda olduğunu öğrenerek işe başlamakta sayılamayacak denli büyük yararlar var.

Kuramsal bilgi birikimi elde etmek için, okumak gerekir. Bunun başka yolu yordamı yoktur. "Okumak" sözcüğünü, sadece "okul okumak" kavramıyla sınırlamamalıyız. Okul okusa da, okumasa da, sanatla uğraşan kişi, mutlaka "kitap okumak" zorundadır. Kitap okuma edimini, sadece "meslekî kitap" okumakla sınırlı tutmamalı. Kitap okumayı, sadece meslekî, yani konumuz tiyatro olduğuna göre, sadece tiyatro mesleğini ilgilendiren kitapları okumakla sınırlı tutarsak, bir bacağı olmayan bir insanın maratona katılıp "başarı" elde etmek istemesini düşleyen hülyalı bir yola girmiş, yani abesle iştigâl etmiş oluruz.

Ben, tiyatro sanatçısı olmanın yanı sıra, "tiyatro eğitimi" veren bir kişi olduğumdan, el yordamıyla da olsa tiyatroyu sanat olarak algılayıp bu sanat içinde kulaç atmak isteyenlere, tiyatro kitaplarının dışında kitap okuma zorunluluğunu anlatmakta sıkıntılar yaşıyorum. Tabii bu arada, hiçbir kitap okumadan tiyatrocu olmak isteyenlere de tanık olduğumu belirtmeliyim.

Kitap okumak, doğal zenginliklerle yüklü bir adaya ulaşmaksa, bu adaya ulaşmak için, çeşitli yollar vardır. Bu yolların en sağlam, en güvenilir, en kestirme olanı da dergi okumaktır. Konumuz tiyatro olduğuna göre, tiyatro etkinliğini sanat boyutuna taşıyabilmeyi sağlayacak kitap okuma edimine giden yolda, tiyatro dergisi okumak çok önemli bir kilometre taşı, şaşmaz bir yol haritasıdır.

Peki, ülkemizde nitelikli bir yada birkaç tiyatro dergisi yayınlanıyor mu? Her ne denli "nitelik" sözcüğü, bizim bu sözüğü kavramsallaştırmamız sonucu bir durum, toplumsal bir işlev kazansa da, yani bu sözcük, "nesnel olduğu denli öznel" olsa da, bu sözcüğü kullanmadan edemiyorum. İster istemez burada, okura bir ödev veriyorum: "Peki, ülkemizde nitelikli bir yada birkaç tiyatro dergisi yayınlanıyor mu?" sorusunu soran Hilmi Bulunmaz'ın dünya görüşünü anlamak için, bu adamın tiyatro sanatı adına düşündüklerini, konuştuklarını, yazdıklarını, yaptıklarını öğrenin.

Peki neden?

Çünkü, "Peki, ülkemizde nitelikli tiyatro dergisi çıkıyor mu?" sorusunun samimîyetini duyumsamak ve bu soruyu soran kişinin, bu soruyu yanıtlamak için ne/ler yaptığını algılamak için...

Benim, dokuz sayı yayınlayıp başarısız olduğum OYUN dergisi serüveninde de görülebileceği gibi, ülkemizde "nitelikli tiyatro dergisi" yayınlamak, olanaksıza yakın zorlukta!

Peki, benim kafamdaki tiyatro dergisinin hayatiyet bulamamasıyla birlikte, kafamdakine "en az uzak olan" tiyatro dergisi hangisi? Elinizde tuttuğunuz dergiye herhangi bir borcum olmadan belirtiyorum ki, kafamdakine "en az uzak olan tiyatro dergisi" Yeni Tiyatro'dur.

***

Bu gece, Yeni Tiyatro Dergisi Genel Yayın Yönetmeni Erbil Göktaş telefon edip, www.tiyatroyun.blogspot.com sitesinde yayınlanan "Eleni ve Gül'ü oynadıkları kumbaracı50'nin kirasını bile Hollandalıların verdiği RAST, olgun bir oyunculuğa sahip olsa da, devrimci bir tiyatro değil!" başlıklı yazımı beğendiğini belirtti. Bu yazıyı ne zaman yayınladığımı sordu. Henüz birkaç dakika olduğunu söylediğimde, "Bu yazıyı hemen Internet'ten kaldırıp bize gönder, Yeni Tiyatro'nun birkaç gün sonra çıkacak yeni sayıısında yayınlayalım!" dedi. Ben, Erbil'in bu önerisi karşısında, her zamanki yayıncılık tavrımı takınıp; "Birkaç saniye önce bile yayımlamış olsam, herhangi bir yazımı asla yayından kaldırmam." diye karşılık verdim. Ayrıca, Yeni Tiyatro'ya sürekli olarak reklam veren "bir tiyatro sahibi" olarak, bu dergiye yazı yazmamın "pek işlevsel olmayabileceğini" dile getirip, topu taca atmak yada ipe un sermek için, Sema Göktaş'ın bu konuda ne düşündüğünü sordum. Henüz sorum tam olarak sona ermemişti ki, Erbil, ahizeyi Sema'nın eline tutuşturdu.

Sema Göktaş'la aramızda, aşağı yukarı şöyle bir diyalog geçti:

- Sema hanım, biz sürekli olarak, Erbil'le uzun uzun sohbetler edip "tiyatral değerlendirmeler"de bulunduğumuz için, Erbil'in bana yaptığı yazı yazma önerisini önemsemekte zorlanıyorum. Peki siz ne diyorsunuz? Örnekse, "Eleni ve Gül'ü oynadıkları kumbaracı50'nin kirasını bile Hollandalıların verdiği RAST, olgun bir oyunculuğa sahip olsa da, devrimci bir tiyatro değil!" başlıklı yazım hakkında ne düşünüyorsunuz?

- Yazınızı, Erbil'le birlikte, sesli olarak okuduk ve çok samimî, değişik bir perspektif sunan bir yazı olarak değerlendirdik.

- Peki, hemen yeni bir yazı yazıp yollayacağım. Ancak, yayınlanma garantisi istemiyorum. "İşinize gelirse" yayınlarsınız.

- Yazınınızı bekliyoruz.

Erbil Göktaş'ın yönettiği bir dergi için, Erbil'in eşi olan Sema Göktaş'la konuşmamın tek bir nedeni vardı:

Yeni Tiyatro Dergisi'yle ilgili olarak, her türlü maddi-manevi sorunları sürekli olarak ameliyat masasına yatırdığımız için, Erbil'le ilişkimiz biraz feodal bir hâl almaya başladı. Ahbap-çavuş ilişkisine savrulma olasılığı olan bu durum, ister istemez beni, "dikkatli olmaya" zorluyor. Özellikle Coşkun Büktel ile benim sanatsal ifade olanaklarımızı imha etmek için başlatılan LİNÇ KAMPANYASI olgusunun belleğime çiviyle çaktığı bir gerçek var; tiyatronun sanat olması için mücadele verirken, ne zaman ve kimlerden çelme yiyeceğim "korkusu".

Beni yıpratmaları olanaksız ama Göktaş'ların dergisi Yeni Tiyatro'yu yıpratmak için yeni bir "iğrençlikler komedisi" sahnelemek için fırsat kollayan "tiyatro canavarları" var. "İğrençlikler komedisi sergileyen tiyatro canavarları"nın kimler olduğunu ve işi nerelere dek götürdüklerini algılamak için benim yayınladığım www.tiyatroyun.blogspot.com ile Coşkun Büktel'in yayınladığı www.coskunbuktel.com sitelerini izlemenizi mutlaka öneririm.

***

Cengiz Gündoğdu'nun yönettiği İnsancıl Dergisi'nde aralıksız olarak on sekiz sayı, Güngör Gençay'ın yönettiği Gerçek Sanat Dergisi'nde aralıksız on üç sayı, İsmet Arslan'ın yönettiği Berfin Bahar Dergisi'nde sayısını anımsayamadığım kültür-sanat yazıları yazdım.

Ayrıca kendi kurduğum; MuM Kültür-Sanat Dergisi, Sevi Şiir Dergisi, Burun Karikatür-Mizah Dergisi, Günebakan Dergisi, OYUN Tiyatro Dergisi'nde, başta tiyatro sanatı olmak üzere, birçok kültür-sanat yazısı yayımladım.

Bunların yanı sıra, zaman zaman Cumhuriyet, Evrensel, Özgür Gündem, Azadi, Ronahi, Yeni Adana, Sentez, Ozan gazetelerinde de kültür-sanat yazıları yayımladım.

Bu yayın organlarını kurup yönetirken yada "başka" yayın organlarında yazılarımı yayımlarken, tek bir düşüncem vardı; "kuramsal bilgi birikimi" elde etmek için zorunlu olan kitap okuma edimine "yolcu taşımak". Ne denli "başarılı" olduğum tartışılır. Ancak tartışılmayacak bir şey var ki, tüm bu çabalarım sonucu, ben, müthiş bir estetik haz duygusuna ulaşıp entelektüel evrenimi zenginleştirdim.

Bundan böyle, olanaklar(ım) izin verirse, Yeni Tiyatro sayfalarındaki düşünsel seyahatimi sürdüreceğim.

2009-12-14T23:36:00.001-08:00

Bulunmaz Tiyatro emekçileri, Ayşe Emel Mesci'nin bir yazısını değerlendiriyorlar! from BTV on Vimeo.

2009-12-13T23:40:00.000-08:00

Honduras’tan El Salvador’a

Çeviren: Canan Ateş
13 Aralık 2009

(Venezüella’da yayınlanan Ultimas Noticias adlı günlük gazetenin yayın yönetmeni Eleazar Díaz Rangel tarafından 13/12/2009 tarihinde yazılmıştır.)

El Salvador devlet başkanı Mauricio Funes’in sağcılaşması; kendisini iktidara taşıyan FMLN ile mesafeyi açması, ABD’ye yakınlaşma ve ALBA hükümetlerinden uzaklaşma çizgisi, Mercosur üyesi ülkelerin deklarasyonlarında yer alan büyük oranda çekimser tavırlarla karşılanan seçimler aracılığıyla ‘yasallaşan’ Honduras darbesinin bölgedeki ilk sonucudur.

Estoril’de yapılan son Iberoamericana zirvesinde Honduras meselesinde ABD ve Kanada korosuna Meksika, Kosta Rika, Panama, Kolombiya, Peru ve en son olarak El Salvador’un nasıl açık bir şekilde katıldığını görmüşsünüzdür.

Funes ile başkan yardımcısı Salvador Sanchez Ceren ve FMLN genel koordinatörü Medardo Gonzalez arasındaki, Honduras, ALBA, Washington, Venezüella ve eğitim politikası ile ilgili anlaşmazlıklar kamuoyuna yansımıştı. Başkan yardımcısı Sanchez Kolombiya’daki üsleri kınadığı sırada da olmak üzere iki kez yalanlandı. Bir radyonun yorumu bu durumu şöyle özetliyordu: ‘güçlü sol devrimci politik bir partiye dönüşen eski gerillaların saflarında hükümetin başındakileri suçlayan sesler her defasında daha gür çıkar’.

Buna rağmen FMLN’nin yönetimi son derece ölçülüler ve şimdilik sadece uluslararası politikada anlaşmazlık olduğunu ifade ediyorlar ve ‘dostça ilişkilerinin’ varlığına güveniyorlar. İyimser görünüyorlar.

Funes partinin bir militanı değildi, yönetici sorumlulukları deneyimine sahip olmayan bir üyeydi ve her geçen gün farklılıkları keskinleşiyor. La Prensa Grafica’ya Ekim ayında verdiği demeçte ‘FMLN’den ayrılıyorum, ideolojik olarak uzaklaştığım için değil, farklı rolleri üstlendiğimiz için. Parti çıkarlarını savunmam gerekmiyor.’ diyor ve kendi yetkililerinden ‘particil politikadan vazgeçmelerini’ bekliyordu.

Honduras krizinin ‘çözülmesini’, komşu ülkede bu yaşananları ifade etmeden değerlendiremeyiz. Geçtiğimiz 28 Haziran’da, tipik bir askeri darbe şiddet ve gayrımeşruluk özelliklerini taşıyan Honduras devlet başkanı Manuel Zelaya’nın devrilmesi, kaçırılması ve yurtdışı edilmesi, ordu ve ABD üslerinin yardımıyla Kongre ve Yüksek Mahkeme tarafından ardarda savunuldu. BM, OAS, AB, ALBA, Unasur, Mercosur, Caricom gibi kurumlar ve halk direnişi tarafından kabul edilmemiş olmasına rağmen, darbeciler kendilerini sağlamlaştırdılar ve 29 Kasım’da hile dolu bir seçimi gerçekleştirdiler ve Ocak’ta da iktidarı seçilen başkana devredecekler.

28 Haziran’dan beri ‘diğer sol’, sağcı ve Pentagon medya kuruluşları, kısa süre önceki bir Mercosur toplantısında Arjantin Devlet Başkanı Cristina Fernandez’in darbeyi ‘medyatik-sivil bir darbe’ olarak nitelendirmesini ve ‘buna alışmamız lazım’ sözlerini desteklemişlerdi. Öncelikle darbenin niteliği ile ilgili bu yaklaşımla uyuşmamamız gerekiyor.

Medya tarafından desteklendiği kesin ve o yüzden evet medyatiktir, siviller tarafından hükümet kurulduğuna göre sivildir de, ancak askeri yanı tartışılmayacak kadar açıktır. En kaygı verici olan ise buna alışmalıyız söylemidir, bu kabul etmek ve boyun eğmektir…Her ne kadar yeni tip bir darbe olduğu kastedilmeye çalışılsa da, başarı kazandığı için ABD bunu önemli bir sıklıkta uygulamaya çalışacaktır.

Bir kez bunu başarıyla gerçekleştirdiklerine göre; Washington ve diğer bir ülkenin sağcıları bu modeli kendi ülkeleri için uygun ve mümkün görürlerse yeniden denemeyecekler mi? Tabii ki evet. Büyük bir ihtimalle bu perspektifler bugünlerde Havana’da yapılan ALBA’nın politik komite toplantısında değerlendirilecektir. Bunu yapmamak, askeri üsler ve IV. Filo politikasında ifadesini bulan tehlikeliği gerçekliğe destek sunmak olur…

2009-12-13T23:38:00.001-08:00

Kolombiya’da 2 bin kişinin gömülü olduğu tahmin edilen yeni bir toplu mezar bulundu.

Canan Ateş
13 Aralık 2009

İnsan Hakları Komitesi tarafından dün yapılan bir açıklamaya göre, Kolombiya’nın çatışmalardan en çok etkilenen bölgelerinden Meta eyaletine bağlı La Macarena (Bogota’nın 200 km güneyinde) kasabasındaki halk mezarlığının arkasında toplu bir mezar bulundu. Komite yöneticisi Jairo Ramirez ‘İngiltere’den politikacı, sendikacı ve gazetecilerden oluşan bir delegasyonla birlikte Aralık ayının başından itibaren bölgede incelemelerde bulunuyoruz. Burada toplu bir mezar olduğunu biliyorduk ancak bu boyutta olduğunu tahmin etmiyorduk, çevre halkından da aldığımız bilgiler doğrultusunda gömülü ceset sayısının ikibin civarında olduğunu düşünüyoruz. Tahminimize göre de bu cesetler FARC’a karşı savaşmak için parayla ülkenin diğer bölgelerinden getirilen (FUDRA: Hareketli Güçler) ve çatışmada ölen gruplara ait’ dedi ve önümüzdeki günlerde daha kesin sonuçlara ulaşacaklarını belirtti.

2009-11-28T08:47:00.001-08:00

Bir bayram günümüz from BTV on Vimeo.

Ozan Akgül ile Toprak Karaoğlu'nun Hilmi Bulunmaz'ı karalama girişimine karşı, H. Bulunmaz'ın yazdığı ve aşağıda linki bulunan yazıyı Büktel de gördü!

2009-11-27T10:25:00.000-08:00

“Tiyatro Oyun dergisinin 12 Eylül özel sayısına DARBE!” yaptığı iddialarına karşı Hilmi Bulunmaz'ın yanıtı:

DESTEKSİZ YALANLARA KANITLI YANITLAR

Hilmi Bulunmaz
18 Eylül 2009

Lütfen ...
TIKLAYINIZ!

(Kaynak: www.coskunbuktel.com)

"Özdemir Nutku skandalı", "Talât Halman skandalı" tartışmalarının üstünü küllemek için laboratuar ortamında imal edilen TİYAB, linç kültürünü besliyor

2009-11-27T10:18:00.000-08:00

"YAVUZ HIRSIZ EV SAHİBİNİ BASTIRIR: Pişkin, laf cambazı, arsız, utanmasız insanların hiçbir şeyden sorumluluk hissetmeyebilecekleri müdavilinde, suçsuz insanı bile suçlu yapabileceklerinin paralel anlamlarına vesile olabilebien sözegelim." (Kaynak: Ekşi Sözlük)

Türkiye tiyatrosunun çürümüşlüğüne bir son vermek için mücadele eden Theope yazarı Coşkun Büktel ile sosyalist sanatçı Hilmi Bulunmaz'ın sanatsal ifade olanaklarını imha etmek için, "yalan makinesi", "küfürbaz" Mustafa Şükrü Demirkanlı tarafından başlatılan LİNÇ KAMPANYASI sonucu birçok yalan söylenip, iftira atılarak, pislik yuvası inşa edildi. Bu yalan, iftira ve pislik yuvalarından biri de, kendilerinin bir türlü inandırıcı olamayan ifadeleriyle "Tiyatro Yayıncıları Birliği" (TİYAB), Feridun Çetinkaya'nın müthiş zekâsıyla kondurduğu ve hemen inandırıcılık kazanan adıyla "Tiyatro Yalancıları Birliği" (TİYAB).

"Tiyatro Yalancıları Birliği"nin (TİYAB) kuruluşunda bulunmasına karşın, bu yuvanın içerdiği yalan, iftira, pislik ögelerine karşı duyarlı davranıp, ayrıldığını sandığımız Ahmet Ertuğrul Timur, "Tiyatro Yalancıları Birliği" tarafından örselenmek isteniyor. Bu örseleme isteği karşısında Timur nasıl bir tavır geliştirir tahmin etmek olanaksız. Çünkü hiçbir somut ilkeye sahip olmadığını gözlemlediğimiz Timur'un, bugün söylediğini ertesi gün yadsıma alışkanlığını saptamış bulunuyoruz. Ancak biz, bu yalancılar karşısında net bir tavır sergileyip, Timur'u bile savunuyoruz. Hem de Büktel ile Bulunmaz'ı sessizleştirmek isteyen LİNÇ KAMPANYASI için Timur'un verdiği imza olduğu yerde, bir at nalı gibi, bir maşallah gibi durmasına karşın!

Evet, Büktel ile Bulunmaz'ın sanatsal ifade olanaklarını imha etmek isteyen bu güruhun içerisinde, "bizce değerli" imzasını kirletmeyi sürdürmesine karşın, Timur'u neden savunuyoruz?

Çünkü, her şeyden önce Timur, hem Toplumsal Araştırmalar Kültür ve Sanat İçin Vakıf'ın (TAKSAV) 12 Mart Faşizmi Kültür Bakanı Talât Sait Halman'a "Emek Ödülü" vermesine karşı çıktı ve hem de yalan, iftira odağı "Tiyatro Yalancıları Birliği"nden ayrılabilme cesaretini gösterdi. Bu davranışlara sahip olması bile, Timur'un anti-faşist nöronlar taşıdığının somut birer kanıtıdır!

Tiyatral faşizmi oluşturmak için çaba harcayan "Tiyatro Yalancıları Birliği"nin, Timur'u âdeta sorguya çekme dangalaklığı gösterdiği aşağıdaki yazıyı okuduğunuzda, siz de "pes artık" diyeceksiniz. (HB)

***

Tiyatro Kamuoyuna

TİYAB’ın 17 Kasım 2009’da yaptığı toplantıda gündem maddelerinden birisi de TİYAB üyesi TİYATROM'un sahibi ve editörü Ertuğrul Timur'un TİYAB'dan ayrıldığını bildiren ve toplantıya katılmayacağını belirten mesajı oldu. Aynı zamanda bu bildirimin TİYATROM ve Facebook üzerinden kamuoyuna duyurulduğu da görüldü. Bütün bunlar ayrılmanın bir adabı, hukuku olmalıdır uyarılarına rağmen yaşandı.

Bu noktaya nasıl gelindiği ele alındığında, 17 Kasım 2009 tarihli TİYAB toplantısında tartışılan konular ve ulaşılan sonuçlar özetle şunlardır:

1) Ertuğrul Timur'un 14. Uluslararası Ankara Tiyatro Festivali ile ilgili haber hazırlarken, daha önce TEMİZ TİYATRO kampanyası ile protesto edilen ve hakarete dayalı yayıncılık yaptığı tespit edilen Hilmi Bulunmaz'dan yardım istemesinin ilkesel olarak yanlış olup olmadığı tartışıldı. TİYAB'ın ulaştığı sonuç, Hilmi Bulunmaz'ın hakarete dayalı yayıncılık çizgisini halihazırda terk etmediği, kişisel de olsa bu türden bir yayıncılık çizgisini koruyan birisinden haber yapmak üzere yardım istenmesinin ilkesel olarak yanlış olduğudur.

2) TİYATROM'un mahremiyeti içinde ele alınması gereken sorunların doğrudan TİYAB'ın iç yazışma ortamına taşınması konusu tartışıldı. TİYAB'ın ulaştığı sonuç, Ertuğrul Timur'un üslup sorunlarını da içerecek şekilde TİYATROM'daki anlaşmazlıkları doğrudan TİYAB'a mal etmesinin kurumsal ayrım çizgilerinin gözetemediğini gösterdiği ve ilkesel olarak yanlış olduğudur.

3) TİYATROM adına TİYAB'ın kuruluşuna katılan, fakat sonrasında hukuksuz bir şekilde TİYAB'ı terk eden Ertuğrul Timur'un, örgütlü bir tiyatro ortamını hedefleyen Türkiye Tiyatro Kurultayı Koordinasyon Komitesi'nde yayıncılık alanını temsil etmesinin doğru olmadığına karar verildi.

Bütün bu gelişmelerin ışığında ve aldığımız kararlar gereği, Tiyatrom’un sahibi ve editörü Ertuğrul Timur’un TİYAB’dan özür dilemesini bekliyoruz.

TİYATRO YAYINCILARI BİRLİĞİ

(Kaynak: iatp-g)

***

Ayrıca bakınız:

TAKSAV'ın, 12 Mart Faşizmi Kültür Bakanı Halman'a "Emek Ödülü" vermesine karşı çıktığımızda bize teşekkür etme inceliğini gösteren E. Timur'un haberi!

"Toplumsal Araştırmalar Kültür ve Sanat İçin Vakıf'ın (TAKSAV) 12 Mart Faşizmi Kültür Bakanı Talât Sait Halman’a verdiği 'Emek Ödülü' haber linkleri"

Yalan makinesi ve küfürbaz Mustafa Demirkanlı'nın sözde küfre karşı kampanyasına alet olanların imzaladıkları metni ve alet olanları teşhir ediyoruz!

Linç imzacıları listesi

2009-11-23T13:28:00.001-08:00

Chavez’den ´5. Sosyalist Enternasyonal` Kurma Önerisi

Dünyanın çeşitli ülkelerinden 55 solcu parti ve örgütten delegelerin katılımıyla Caracas’ta 3 gün süren ve ‘Caracas Sözleşmesi’ adı altında ortaya çıkan sonuç bildirgesinde Venezüella Devlet Başkanı Hugo Chavez’in yaptığı ‘V. Sosyalist Enternasyonal’i Kurma’ önerisi de yer aldı. Bununla birlikte dünyadaki tüm sosyalist parti, akım ve sosyal hareketlere emperyalizme karşı mücadelede, kapitalizmin sosyalizm tarafından aşılması ve ekonomik dayanışmanın yaratılması noktasında ortak bir strateji etrafında toplanma çağrısı yapıldı. Kısa süre içinde bir çalışma grubunun kurulması ve V. Sosyalist Enternasyonal’in dünya sosyalist hareketinin en üst otoritesi olarak örgütlenmesi, hedeflerin ve mekanizmaların tanımlanmasına öncelik verilmesi kararlaştırıldı.

Konuşması sırasında Chavez V. Sosyalist Enternasyonal’i kurma çağrısının komunist Karl Marks, Fredrich Engels ve Lenin’inkileriyle, Latin Amerikalı anti-emperyalistler Simon Bolivar, Francisco Morazán ve César Augusto Sandino’nunkilerin ortak düşünce ve ruhunu taşıması gerektiğini söyledi. Bu zamana kadarki enternasyonallerin her birinin kendi konjüktürü olduğunu ve dördünün de büyük kitle ve işçi mücadelelerinin ve aynı zamanda büyük burjuva egemenliğinin olduğu Avrupa’dan doğduğunu, şimdi ise dünyanın birçok kıtasında ve ülkesinde ‘farklı ve dayanışma içinde bir toplum’ için sosyalistlerin umut bayrağını yukarı kaldırdığını vurguladı.

Toplantı sonuç bildirgesindeki ortak hareket noktaları şu şekilde maddeleştirildi:

1. Kolombiya’daki ABD askeri üslerine karşı dünya çapında eylemler düzenlenmesi.
2. Sosyalist parti ve hareketler arasındaki ilişkiyi istikrarlı hale getirme ve ortak eylem hattını harekete geçirme.
3. Dünya çapında barış hareketini yaratacak militan bir örgüt kurma.
4. ‘Devrimci Bilinç’ yaratma amaçlı uluslararası iletişim birlikleri kurma.
5. Bütün halk hareketlerini Honduras halkını desteklemeleri ve anayasal başkan Manuel Zelaya’nın tekrar görevine dönmesini sağlamak için harekete geçirme.
6. Özgürlükleri için mücadele eden dünya halklarıyla sıkı bir dayanışma içinde olma.

Haber: Canan Ateş, Caracas 22/11/2009

2009-11-20T09:18:00.001-08:00

Peru ve Şili Arasındaki Casusluk Krizi Devam Ediyor.

Peru devlet başkanı Alan Garcia, Çarşamba günü yaptığı açıklamada Şili ile diplomatik bir gerginliğe neden olan casusluk iddiaları ile ilgili olarak Perulular’a ulusal birlik çağrısında bulundu. Perulu sağcı devlet başkanı Garcia, muhalefet liderleri ile Şili ile yaşanan sorunu görüşmek üzere biraraya geldikten sonra yaptığı açıklamada ‘bütün Perulular olarak ulusal biriliği sağlamalıyız. Bölünürsek topraklarımızı işgal ederler. Bizi hiçbir zaman bölünmüş olarak görmelerine müsaade etmemeliyiz’ sözlerine yer verdi.

Şili’ye karşı oybirliği ile alınan kınama tavrına rağmen polis güçleri ile emekli askerlerin Garcia’ya yönelik yaptığı ve komşu ülke Şili’ye karşı takındığı ‘zayıf’ duruşu hedef alan eleştiriler ön plana çıkıyor.

Peru Savunma Bakanı Rafael Rey ise, Lima’da bulunan Şili Büyükelçiliği’ne söz konusu casusluk olay ile ilgili ayrıntılı olarak yürüttükleri soruşturmanın dosyasını en kısa zamanda ulaştıracaklarını ifade etti.

Soruşturmaya göre, yakalanan Perulu astsubayın Montevideo, Arica ve Lima’da bulunan Şili istihbaratından görevlilerle yedi yıl boyunca sürekli irtibat halinda bulunduğu ve Peru’nun 2021 yılına kadarki Hava Kuvetleri Stratejik Planı’na dair bilgileri sızdırdığı belirtiliyor.

Öte yandan Şili Milletvekilleri Kamarası ise önceki gün oy birliği ile Peru’nun Şili’ye yönelttiği bu suçlamaları kınama kararı aldı. Üç maddelik kınama notasında, Peru devlet başkanı Alan Garcia dahil olmak üzere Peru makamlarının Şili’ye yaptığı suçlama ve hakaretlerin kabul edilemez olduğu vurgulandı. Şili’deki başkan seçimi adaylarından Eduardo Frei de, Şili devlet başkanı Michelle Bachelet’in ‘söz konusu gelişmeler Peru’nun sürekli bir düşmanlık politikası izlediği anlamına geliyor’ şeklindeki değerlendirmesine katıldığını belirtti.

Haber: CANAN ATEŞ
20.11.2009

2009-11-20T09:16:00.000-08:00

Venezüella Ekonomisi Düşüşte: Son üç aydaki düşüş oranı % 4,5

Venezüella Merkez Bankası (BCV) tarafından yapılan açıklamada, Venezüella ekonomisindeki düşüşün son üç ay değerledirildiğinde toplam iç üretim kapasitesi bakımından %4,5’luk bir seviyeye çıktığı ifade edildi. İlk üç ayda %1’lik düşüşün de gözönüne alınması durumunda Ocak-Eylül ayları arasını kapsayan büyümenin –%2,2 olması BCV’nin verdiği diğer dikkat çekici bilgiyi oluşturuyor.

Yapılan uluslararası anlaşmalar gözönüne alındığında Venezüella ekonomisinde düşüş yaşandığı ve bunun oranının da sene başından beri süreklilik kazandığı, toplam iç üretimin ikinci üç aylık döneminde %2,4’luk bir azalma yaşandığı belirtildi.

Petrole dayalı üretimin son üç aylık dönemde %9,5’luk, Ocak-Eylül arası dönemde ise %6,1 oranında düşüş gösterdiğinin ifade edildiği raporda son üç aylık dönemde imalat sektörünün %9,2, ticari sektörün %11,5, madencilik sektörünün %18,3, ulaşımın %11,1, gayrımenkul hizmetlerinin %3,2 oranında bir düşüş yaşamasına karşın su ve elektrik alanında %4, inşaat sektöründe %4,3, iletişim alanında %11,4, merkezi hükümet tarafından sunulan hizmet alanında %2,3 (sağlık %1,9 ve eğitim %0,7) oranında artış olduğu BCV’nin ifade ettiği diğer rakamsal bilgileri oluşturuyor.

2009 yılına ait ithalat/ihracat rakamının 2008 rakamı olan 19 milyar 335 milyon dolardan 7 milyar 550 milyon dolara düşmesinin nedeni olarak ise toplam ihracattaki %48,7 ve ithalattaki %29’luk düşüş gösteriliyor.

Venezüella Ekonomi Bakanı Ali Rodriguez önceki gün yaptığı açıklamada, ekomomideki bu düşüşü durdurmak ve enflasyonu aşağı çekmek için gerekli önelemlerin alınacağını belirtti. Sıkı bir döviz kontrol politikası yürüten Venezüella hükümetinin özellikle gıda malzemelerin ve tıbbi ihtiyaçlarının satın alınması için piyasaya döviz aktaracağını belirten Rodriguez, ekonomideki düşüşün nedenlerinden biri olarak uluslarası vergilerden dolayı ülkedeki yapılan üretimin düşmesi ve üretim için gerekli yatırım malzemelerinin ithalattındaki sorunlar olduğunun altını çizdi. Önlem olarak alınacak tedbirlerden en önemlisi olarak özellikle petrol sektörü olmak üzere atıl haldeki üretim işletmelerinin canlandırılacak olmasını sözlerine ekledi.

Haber: CANAN ATEŞ
20 Kasım 2009

2009-11-19T12:17:00.001-08:00

YURDUMUZ BÜTÜN AMERİKA’dır

Narko-paramiliter Alvaro Uribe öncülüğündeki Kolombiya oligarşisinin ülkeyi Kuzey Amerika Birleşik Devletleri’nin askeri üssüne dönüştürme süreci, Kurtarıcımız Simon Bolivar’ın daha 5 Ağustos 1829 tarihinde yazdığı bir makaledeki şu sözleri doğrular niteliktedir: ‘Görünen o ki Birleşik Devletler Amerikamızı özgürlük adı altında sefalete sürükleyecek istila harekatına yönelmiş durumda’.

Kuzey’deki patron, halklarımıza ‘mümkün olan en yüksek mutluluğu’ sağlayacak ‘Latin Amerika’nın Bağımsızlığı ve Bütünleşmesi’ temelli bolivarcı projenin gerçekleşmesine doğru yolalan Venezüella’daki gibi sosyal süreçleri engellemek için, Kolombiya’yı stratejisinin mızrak ucu haline getirmeye çalışıyor.

Durum son derece ciddidir. Hedef, öncülüğün dirayetini kırmak ve Venezüella halkının öncellerimizin açtığı yolda ilerlemesini engellemektir. Oligarşiler kendi imtiyazlarını kaybetmekten ve bugün tüm Amerikamızda yaşandığı gibi bir örneğin tüme yayılmasından çok korkmaktadırlar. Bu yüzden iftiraya, kafa karışıklığı ve umutsuzluk yaratmak amaçlı paramiliter katliamlara, yüssüzce ajan çalışmalarına başvurmaktalar; sahte ulusalcılık ve kontrolden çıkmış bir şovenizm yayan medyatik kampanyalar aracılığı ile halkı kandırmaya çalışıyorlar.

Bütün bunlarla birlikte emperyalizm, ‘görevi’ Kolombiya yerine getirebilsin diye, imtiyazlarını korumak için kendisine hayran ve diz çökmüş yerli yönetici sınıfın desteğini de alarak, koşulları oluşturmaktadır. Bu yüzden yaşanacak çatışma Kolombiya ile Venezüella arasında değil, iktidarı elinde tutmak için imkansızı zorlayan oligarşiler ile net, kardeşçe ve sahte milliyetçilikten uzak gerçek enternasyonalist bir cevap vermeye zorunlu olan bizim Amerikamızın halkları arasında gerçekleşecektir.

Sınırın iki tarafında yaşayanları, emperyalist planların bozguna uğratıldığı ve halklarımız arasında kardeşçe ve bolivarcı bağların sıkılaştığı aşılması imkansız duvarlara dönüşecek anti-emperyalist komiteleri kurmaya çağırıyoruz.

Yurdumuza Saygı,
Yankee Kolombiya’dan Defol!
FARC-EP Merkaz Kurmay Heyeti Sekreteryası
Kolombiya Dağları, 13.11.2009

İspanyolcadan Türkçeye çeviren: Canan Ateş

2009-10-26T12:15:00.001-07:00

Ayna, ben ve fotoğraf makinesi @ Fotokritik.com

2009-10-26T00:17:00.000-07:00

Venezüella, Kolombiya’ya Protesto Notası Verdi.

Venezüella başkan yardımcısı Ramon Carrizalez, Kolombiya savunma bakanı Gabriel Silva’nın geçen Perşembe günü yaptığı açıklamadaki ‘uyuşturucu kaçakçılığı için kullanılan uçakların büyük çoğunluğunun Venezüella’dan kalkarak Orta Amerika’ya geçtiği’ yönündeki ifadelerine cevap olarak Caracas’taki Kolombiya Büyükelçiliği’ne protesto notası gönderdi.

Carrizalez, Kolombiyalı bakan Gabriel Silva’nın iddialarını ‘saygısızlık ve terbiyesizlik’ olarak ifade ederken Kolombiya’nın Güney Amerika’daki en fazla uyuşturucu üreten ülke olduğunu hatırlattı.

‘Bakan utanmaz bir tavır ve sonsuz bir sinizm ile Venzüella’nın uyuşturucu geçişi için serbest bırakılmış bir alan olduğunu iddia ediyor. Eğer uyuşturucunun Venezüella’dan geçtiğini iddia ediyorsanız, bu uyuşturucunun da nereden geldiğini biliyorsunuz demektir. Bütün uyuşturucu sizin ülkeniz toraklarından geliyor.’ diyen başkan yardımcısı Venezüella’nın sınırlarında uyuşturucuya karşı başlattığı mücadeleye tüm dünyanın şahit olduğunu vurguladı.

Carrizalez, bu türdeki açıklamaların uydurma olduğunu ve bu sayede Venezüella’nın itibarının sarsılmasının hedeflendiğini açık bir dille ifade etti. Bu iddiaların kendi yetersizliklerinin ve Kolombiya’nın yaşadığı iç sorunların üzerini kapamak adına ortaya atıldığını belirten başkan yardımcısı, Venezüella’nın Kolombiya’da 50 yıldır süren iç savaşın, uyuşturucu üretiminin ve bu uyuşturucunun ABD tarafından tüketilmesinin bir kurbanı olduğunu vurguladı.

Carrizalez, aynı zamanda Kolombiya savunma bakanı Gabriel Silva’nın Venezüella’nın silah alımı konusundaki sözlerini de eleştirerek savunmaya yapılan yatırımın bir ülkenin hakkı olduğunu ifade etti. Venezüella ile Kolombiya’nın iyi ilişkiler içerisinde bulunmasının bir zorunluluk olduğunu belirten başkan yardımcısı, her iki ülkenin de komşu ülkeler olmak gibi bir özelliğe sahip olduklarının altını çizdi.

Carrizalez, Kolombiya devlet başkanı Alvaro Uribe’nin ise saldırgan bir güçle ilişki içerisinde olmak pahasına Güney Amerikalı ülkeler tarafından izole edildiğini ve keyfi davranışlar içerisinde bulunduğunu ifade etti.

Haber: CANAN ATEŞ
25.10.2009

2009-10-26T00:16:00.000-07:00

Zelaya, Başkanlığı Kısa Sürede Devralacağını İfade Etti.

Honduras devlet başkanı Manuel Zelaya, Cumartesi günü yaptığı açıklamada 28 Haziran tarihinde yapılan askeri darbe ile zorla uzaklaştırıldığı devlet başkanlığı görevini kısa zaman içerisinde yeniden devralacağını ifade etti.

Zelaya, Radio Globo tarafından canlı yayınlanan ve Partido Liberal (Liberal Parti) üyesi yüzlerce darbe karşıtı yandaşına hitaben yaptığı konuşmada ‘Honduras halkı tarafından seçilmiş yasal devlet başkanının görevine döneceği günler yakındır. Kısa zamanda zafere ulaşacağız ve Honduras’a barış gelecek’ dedi. Manuel Zelaya sözlerine ‘darbeci hükümet devrilecek ve Honduras, 28 Haziran’da kaybettiği barış ortamına tekrar kavuşacaktır.’ şeklinde devam etti.

Darbeci hükümet ise, 29 Kasım tarıhinde yapılmasını planladığı başkanlık seçimlerinin hazırlıklarını hızlandırdı. Darbeci hükümet temsilcileri ile Manuel Zelaya’yı temsil edenler arasında yapılan görüşmelerden bir sonuç çıkmamış olması ise ülkedeki siyasi kriz ortamını daha da şiddetlendirdi.

Honduras Yüksek Seçim Kurulu (TSE) ise, 29 Kasım’da yapılması planlanan seçimlerin uluslarası kamuoyu nezdinde meşruluk kazanması için ABD’ye yönelik bir kınama kampanyası başlatarak 15 milyon adet oy pusulasının baskısının yapılması talimatını verdi.

The Carter Center yöneticisi Jennifer McCoy, Cumartesi günü yaptığı açıklamada Micheletti hükümeti ile darbe ile görevinden uzaklaştırılan devlet başkanı Manuel Zelaya’nın bir anlaşmaya varmaması nedeniyle ülkedeki siyasi kriz ortamı devam ettiği sürece kurumun 29 Kasım’daki seçimlere gözlemci olarak katılmayacağını ifade etti.

Haber: CANAN ATEŞ
25.10.2009

2009-10-26T00:14:00.001-07:00

Uruguay’da Seçimlerde İkinci Tura Gidilecek.

Uruguay devlet başkanlığı adaylarından Frente Amplio (Geniş Cephe) adayı eski gerilla lideri Jose Mujica seçim sonuçlarının belli olmasından sonra başkan yardımcılığı için aday olan Danilo Astori ile birlikte yaptığı basın açıklamasında 29 Kasım tarihinde seçimlerin ikinci turunun yapılacağını açıkladı.

Jose Mujica, ilk turda adaylardan hiçbirinin %50’nin üzerinde oy alamaması nedeniyle ikinci tura gidilecek olmasını Uruguay halkının isteği olduğunu ifade etti.

Halen senatörlük görevini yürütmekte olan FA adayı Mujica, Uruguay halkının kendilerinden biraz daha daha çaba sarfetmelerini istediğini belirterek salt çoğunluğu elde etmelerine ramak kalmasına rağmen 29 Kasım tarihinde seçinlerin ikinci turuna gidileceğini açıkladı.

Seçim sonuçlarının ilk turda zafer kazanmalarına yetmediğini belirten Mujica, buna rağmen seçimlerde elde ettikleri %49 oranının memnun edici olduğunu ve partisinin ikinci tur için son derece iyimser olduğunu sözlerine ekledi.

Mujica ile birlikte seçim kampanyasını yürüten ve başkan yardımcılığı için aday olan Danilo Astori ise, Uruguay’daki geleneksel iki partinin bir hayli üzerine çıkan oranda oy almış olmalarının kendilerini son derece memnun ettiğini ifade etti.

Mujica’nın ardından en yüksek oy oranına sahip aday ise Ulusal Parti (PN) adayı Lacalle ise %31’de kaldı.

Haber: CANAN ATEŞ
25.10.2009

2009-10-26T00:06:00.001-07:00

Uruguay Devlet Başkanı, Biri Gerilla Diğeri Neoliberal Olan İki Adaydan Biri Olacak.

Uruguay halkı, bu Pazar günü devlet başkanını ve milletvekillerini seçmek üzere seçim sandıklarına gidiyor. 2005 yılındaki seçimlerden merkez sağ parti Ulusal Parti karşısında başarıyla çıkan solcu Frente Amplio’nun (FA) bu süreci devam ettireceği öngörülürken FA başkan adayı Jose Mujica’nın da seçimleri kazanmasına yüksek bir ihtimal veriliyor.

Uruguay’daki seçimlerin birinci turunda adaylardan birinin oyların en az 50%’sini alamaması durumda 29 Kasım tarihinde ikinci tura gidilecek. Yeni devlet başkanı ise, devlet başkanlığı görevini 1 Mart 2010 tarihinde şu anki devlet başkanı Tabare Vazquez’den devralacak.

FA adayı ve eski gerilla 74 yaşındaki Jose Mujica’nın bu 50% barajını aşabilmesi önem taşıyor, çünkü 1990 ve 1995 yılları arasında da Uruguay devlet başkanlığı yapmış olan neoliberal aday Luis Alberto Lacalle, diğer partilerin de desteğini alarak ikinci turu kazanmaya yönelik bir seçim kampanyası yürüttü.

Yapılan kimi anketlerin sonuçları FA’nın seçimlerin ilk turunda devlet başkanlığını alamayacağını iddia etse de, FA’nın geçerli oyların 48,5% nin alınmasının yeterli olacağından milletvekili sayısında çoğunluğu elde edeceği de öngörülenler arasında dile getiriliyor.

Uruguay’da 100 yıldan bu yana iktidarda olan ve ’modern’ Uruguay’ın kurucusu olarak tanımlanan Partido Colorado (Colorado Partisi)’nin oy oranı ise %12’lerde kalmış durumda. 2004 yılındaki seçimlerden hezimetle çıkan Partido Colorado’nun başkan adayı ise eski diktatör Juan Maria Bordaberry’nin oğlu sağcı Pedro Bordaberry.

Devlet başkanlığı seçiminin diğer adayları ise, oyların yüzde bir ila üçünü alması beklenen merkez sol parti Partido Independiente (Bağımsız Parti) adayı Pablo Mieres ve Frente Amplio’dan ayrılanların kurduğu Asamblea Popular (Halk Meclisi)’nin oyların yüzde birini alması beklenen adayı Raul Rodriguez.

FA adayı Jose Mujica, çizdiği görüntü ve yönelim olarak şu anki devlet başkanı Tabare Vasquez’den oldukça farklı dursa da seçim kampanyasında şu anki hükümetin başarılarına yer verdi. Zaten ekonomi bakanı Danilo Astori, Mujica’nın seçim kampanyasının tamamı boyunca en fazla çalışanlardan biri. Mujica, Tupamaros Ulusal Özgürlük Hareketi’nin (MLN-T) eski gerilla liderlerinden ve 74 yaşında. Mujica’nın üzerindeki yıpranmış pantalonu çıkarıp daha ‚resmi’ bir kıyafet giymesi de seçim kampanyası danışmanlarının zoruyla olmuş.

Ulusal Parti (PN) adayı Lacalle ise 68 yaşında ve en radikal neoliberallerden biri olmakla ve solcularla girdiği çetin tartışmları ile gündeme geliyor. Bu seçim kampanyasında en fazla öne çıkardığı nokta ise iç güvenlik meselesinin çözülmesi. Lacalle, Washington Anlaşması’nın hayata geçirilip Latin Amerika’da uygulanmaya başlanıldığı yıl olan 1990 yılında ilk kez iktidara gelmişti.

2,6 milyon Uruguaylının seçim sandıklarına gittiği Uruguay’da seçim sonuçları henüz belli olmamasına rağmen bazı yerel televizyonların verdiği bilgiye göre Frente Amplio adayı Jose Mujica’nın oyların en az %50’sini aldığı ifade ediliyor.

Haber: CANAN ATEŞ
25.10.2009

Melih Anık'ın "İBŞB Şehir Tiyatroları'nda Çıkmaz Sokak - Tuncer Cücenoğlu / Mazlum Kiper" başlıklı yazısına derkenar

2009-10-25T00:09:00.000-07:00

Tuncer Cücenoğlu’nun 1980 yılında yazdığı Çıkmaz Sokak İBŞB Şehir Tiyatroları tarafından bir kere daha sahnelendi.Oyun ile ilgili yazarın açıklamalarından oyunun hem yurt içinde hem yurt dışında yüzlerce tiyatroca sahnelendiğini , Almanca,İngilizce ve Yunanca olarak yurt dışında da sergilendiğini öğreniyoruz. Oyun Fransızca,Romence ve Rusçaya da çevrilmiş.Oyunun , benzerlikler taşıyan Ölüm ve Kız isimli oyunun arkasından sahnelenmesi ise şanssızlık.Ama Ayşe Şamlıoğlu, bu yılın repertuvara aldığı Dünyanın Ortasında Bir Yer ,Tarla Kuşuydu Jüliet gibi oyunlarda da ortaya çıktığı üzere nispeten kısa süreler içinde oyunların tekrarında bir sakınca görmediği mesajını bize iletti. Herhalde daha önce yarım kalan ve de içine sinmemiş bir şeyleri tamamlamayı gönlünden geçiriyor .Çıkmaz Sokak 1981 yılında Milliyet Sanat Dergisi’nce düzenlenen oyun yazım yarışmasında Abdi İpekçi ödülünü almış. Cücenoğlu seçici kurul üyelerinin Haldun Taner,Necati Cumalı ve Ergin Orbey’in olmasından duyduğu övüncü belirtirken galiba diğer yandan oyunun “dokunulmazlık” çerçevesini de çizmek istiyor. Öyle ya oyunu bu değerli isimler beğenmişse beğenmemeye kim cüret edebilir?Tiyatro oyunu sahnede soluk bulur. Yazılı metnin değeri sahnede anlaşılır. Bu anlamda oyunu oluşturan tüm ögelerle (yönetmen,dekor,kostüm,ışık ve tabi ki oyuncu) bir bütündür. Zaman , oyunun direncini de sınar. Birbirine yakın dönemlerde ayni oyun farklı yorumlarla farklı algılara neden olabilir. Ama aradan geçen zaman uzadıkça , tanımlar,algılar değiştiği ,artık yeni bir dünyada olduğumuz için oyun anlamını yitirebilir. Oyunların kalıcılığı ise zamana direnmeleri ile anlaşılır.Bu yazı çerçevesinde paylaştığım görüşler 80 li yıllarda oyuna ödül veren Hocaların görüşlerini haksız çıkarmaz. Zira aradan geçen 30 sene sonra bu oyun başka bir zaman dilimine hitap etmek üzere seçilmiştir. Artık ülkemizde ve dünyada yaşayan tüm insanlar , sinemanın da etkisi ile türlü çeşitli işkenceler, öç almalar görmüştür. İşkence, öç alma algısı ,hukuku değişmiştir.İBŞB şehir Tiyatroları bu oyunu şöyle tanıtıyor:“Çıkmaz Sokak, Yunanistan’daki “Albaylar Cuntası” döneminde görülen toplumsal çatışmayı ve dünyanın çeşitli ülkelerinde yaşanan darbe süreçlerini ele alıyor. Tuncer Cücenoğlu’nun yazdığı, Mazlum Kiper’in sahneye koyduğu “Çıkmaz Sokak”ta, şiddete karşı şiddet üretmenin değil, yalnızca demokrasinin “çözüm” olabileceği vurgulanıyor.”(http://www1.ibb.gov.tr/tr-TR/SehirTiyatrolari/Haberler/HaberDetay.html?HaberId=256)Bu topraklarda yaşayanların yaşamlarına mıh gibi işlemiş “cunta” ile çerçeve genişletiliyor ve “dünyanın çeşitli ülkelerinde yaşanan darbe süreçlerini ele alıyor” haberi ile konunun odaklandığı nokta ile de sözün dönüp dolaşıp getirildiği düzlemi anlıyorsunuz.Bu açıklama, yapılan basın toplantısının ardından basında :“İstanbul Büyükşehir Belediyesi Şehir Tiyatroları, sezon açılışını Yunanistan'daki askeri darbeden hareketle, askeri darbeleri eleştiren ve işkencenin sorgusunu yapan "Çıkmaz Sokak" isimli oyunla yapıyor” şeklinde “büyütülüyor”.Başlığın hemen altında “Oyunun yönetmeni Mazlum Kiper, Yunanistan turnesine çıkmayı planladıklarını söyledi” haberi var.Yabancı Damat dizisinin “Yabancı baba”sının oyunun Yunanistan “kök”ünü ve Yunanistan’a turneyi gündeme getirmesi de dudaklarınıza “hain” bir gülümseme ile yapışıyor.Zira Kiper bununla kalmamış ve "Yurt dışında da bu oyunu oynayabiliriz. İnsanlar bu oyunu gördüklerinde pek inanamayacaklar 'Türklerde kendilerini sorgulamaya başlamış bu ne gelişmedir' diyecekler. Bu çok iyi bir şey olur" demiş. Oyun sayesinde Türkiye'deki demokratik değişimi yabancıların da fark edeceklerini belirtmiş.Oysa ki oyun 1986 dan beri Türkiye’de oynanmakta… (12 Eylül, 1980 de idi.)Bir oyunun yurt dışında bu anlamda alkış beklemesini yadırgadım. Hele de bir tiyatrocunun ağzından…Öte yandan hem bir taraftan Türkiye’deki gelişme ile övüneceksiniz öte yandan oyunu Yunanistan’daki albaylar cuntası ile anlatmaya kalkacaksınız.Bu ülkede işkence denilince neredeyse her ailenin burun direği sızlıyor. Sahnede anlatılan olay yenilen yumrukların yanında fiske kalır. Türkiye’nin bir gerçeğini Olympos dağındaki Zeus’tan bahseder gibi anlatmanın komikliği açık değil mi ?Hele geçen zamanla değişen algılamaların,uyum yasalarının çerçevesinde oluşan yeni atmosfer içinde, siyaset tarafından da desteklenen bir konu olduğu halde tiyatrocuların sokaktaki (Beyoğlu’nda ağzına mikrofon tutulan) adamın ,Türk sinemasının hatta tv lerdeki dizilerin gerisinde kalması ne kadar acı. Kendini sansürleyen tiyatrocu da bizde var.Bu oyunun sahnelenmesi çok isteniyorsa konunun yeniden ele alınması ve değişen şartlara göre yeniden düzenlenmesi , yazarı hayatta olan bir oyun için imkansız mı? Komedi gibi sahneye yansıyan eskimişliği ortadan kaldırma çabası gösterilemez mi ?İşte bu yapılamadığı için haber, basına “Tiyatro, darbecilere 'Çıkmaz Sokak' diyecek” başlığı ile yansıtılır.Bu ise , sanatın gücünü yeterince kullanamadıklarını sık sık dile getiren benim gibi biri için bile, Türk Tiyatrosu’ndaki diğer çabalara haksızlık olur.Basına bu kadar “malzeme verenler”, oyun dergisindeki yazılarında “cunta”dan falan söz etmemişler, “İnsan”a ağırlık vermişler.Ve “Karşısındakine isteğini kabul ettirme esasına dayalı işkence eylemi”nin altını çizmişler. ”Bana işkence edene benim de işkence etme hakkım doğar” cümlesi ile de Cücenoğlu’nun oyununun çerçevesini çizmişler.O halde nereden başlamalı ? Oyun çevresinde yaşanan sürecin çizdiği “zikzak”ları nasıl yorumlamalı ?“Reklam yapmışlar” canım diyebilirsiniz. Olur o kadar ! “Hamsinin boyanmasına” benzer “bilmecenin yanıltmacası”dır . Öyle mi ?Oyunun “özü”ne bakalım önce.Celika(Hümay Güldağ), kardeşinin(Lilika-Aslı Narcı) cinsel cazibesini ve işkencecinin (Spanos-Erhan Özçelik) zaafını kullanarak kendine işkence yapmış birinden öcünü almak istemektedir . Celika “mağdur”, Lilika ablası için fedakarlık yapan bir “aracı”, Spanos ise işkenceyi görev için yapmış bir adamdır. Gerçi Spanos , “Bizimkiler düzene el koydu” ile bir guruba olan aidiyetini sahneye taşır ve sokaklardaki terörün de karşısında bir milliyetçi yurttaş “duruşu” gösterir ama kendini savunurken görev bilincini(?) öne çıkaran bir “insan”dır.(kul mu?) Celika, Spanos’un oğlunun başka bir yerde göz altında tutulmakta olduğunu söyler. Babanın eli ayağı buz keser. Tehditin rengi değişir. Senaryonun yalanını Lilika ortaya çıkararak oyunu bozar. Ve oyunun anlam yüklü cümlesini de o koyar: “Bu adamı cezalandırmak çözüm değildir onu üreten düzeni yok etmek gerekir.”Celika ise “Onları cezalandıracak düzeni kim kuracak” sorusu ile hem umudu hem umutsuzluğu vurgular.Sanıyorum bu senaryoyu tiyatroda , sinemada , romanda, hikayede kerelerce gördük , okuduk.İşkence ve öç alma edebiyatın sarsılmaz kalelerinden biridir. Taraflar ve yarattığı gerilim çok kullanılmıştır. Vietnam savaşının ardından dünyayı saran tek kişilik ölüm makinalarının “kahraman”(?) portrelerinin beslendiği kaynak, çağlar öncesinden “kök”lenmektedir.Herhalde , oyunla anlatılmak istenen “devlet eliyle yapılan işkence”dir. Oyun, başka mecralarda dolaştıktan sonra mesaj, oyunun sonundaki iki cümleye sıkıştırılır. Başından sonuna kadar kişisel işkence ve öc alma ekseninde gelişen oyunda bu mesaj yerine oturmuyor. Metin buna izin vermiyor yönetmenin de niyetinin bu olmadığı kendi ifadelerinden açıkça belli.Oyunu “dolduran” diyaloglar artık zaman içinde yıpranmış konuların arka arkaya getirişinden oluşuyor. Raftan alınan kitapların isimleri üzerinde yapılan yorumlar; polis olma hikayesi ; mutsuz evlilik hikayesi ; mağdurun çektikleri ; “oğlun mu?” “ata bindin mi?”, “Adam öldürdün mü?” soruları ile kurulan/beslenen(?) diyaloglar ; “Bu sözleri çok kıza söyledin mi?” , “Dans et benimle” , “Sarhoş ol beni çıplak görme” sözleri ile Kadir İnanır’lı (Erhan Özçelik de hatırlatıyor doğrusu) Türk filmi dili , oyunu akıtmıyor, “atmosferi” oluşturmuyor. Saf bir genç kız , birden baştan çıkarıcı bir amazon oluyor ve işkencecinin kucağına atlıyor, iskemleye tersten biniyor. “Yoksulluğun kader olmaması”, “her şeyin değişeceğine inanma” söylemleri, nefesi tıkanmış birinin dağı çıkmasına benziyor. Ama en garibi ilk yarım saatin sonunda perde kapayan “Ablan mı?” sorusu. Karşısına birden çıkarak yüzüne silah doğrultulan adam o atmosferde bu soruyu soruyor. “Sen de kimsin?”in daha anlamlı olacağı bir yerde “Ablan mı?” sorusu da işte bu “diyalog ittirme” çabasının bir ürünü. Zira bu soruyla bir sonraki sahne hazırlanıyor.Yönetmen ise basın karşısındaki “reklamın” tersine oyunu “global”leştirmek için “soyut”a tutunmaya çalışıyor. Işığın, müzik setinin düğmeleri “sanal” ama raftaki kitaplar gerçek. Yıllarca öç alacağı günün hayali ile yaşayan Celika’yı “rambo” kıyafeti içinde “sertleştirirken” oyun sonunda düşen beyaz perdeler ile ayni sembolleştirmeye sarılıyor. Bu sembolleştirme , tavandan sarkan avize, dört başı mamur döşenmiş mobilyalı oda ile kafa karıştırıyor. Birinci perde sonunda kendi kendine değişen ışıkla mavileşen sahne bizi yeni bir “mod”a sokma çabasında.İkinci perdedeki cellat-mahkum sahneleri , mahkumun cüssesi altında her an dağılacakmış gibi duran sandalye düşünülünce , “gibi yapma” esaslı tiyatro bile isyan ediyor.Kiper, "Elbette bu bir 12 Eylül sorgulanması” demiş . Yapmayın ! Bir ülkenin iç dinamiklerini göz ardı ederek , 1974 Kıbrıs harekatının Albaylar Cuntası’nı bitirdiği ile övündüğümüzü de yazıyor tarih. ( İyi ki Vietnam savaşını da bitirdik dememişiz. Malum hepsi ayni tarihlere denk geliyor.) Ama olmadık şeylere olmadık söylemler yüklemeye meraklıyızdır. Darbeleri ve işkenceyi sorgulamanın sanatsal ve çağdaş dili bu değil ! “Apolet takarken” dikkatli olmalıyız.Aradan geçen 30 yıl sonra bu oyun, emeğini tiyatroya vermiş olan bir tiyatro adamına teşekkür anlamı taşımak üzere “iri laflar etmeden” sahnelenmiş olsa bu kadar söze gerek olmazdı. Seyirci de Türk Tiyatrosunun bir evresine örnek olarak oyunu seyreder, konu kapanırdı.Gündemin rüzgarına kapılarak, tiyatro ile gündem oluşturmak yerine gündemin kuyruğu olmak , kaş yapayım derken göz çıkarmak olur.Tiyatromuz önce kendini eleştirmeli.

2009-10-23T04:19:00.001-07:00

Bulunmaz ile Mehmet Şahin, Bulunmaz Tiyatro'yu konuşuyorlar! from Cemal Bulunmaz on Vimeo.

devrim gülü

2009-10-22T09:45:00.000-07:00

sen
küçük bir goncasın
büyük bir gül

onların gözlerinde kan
dillerinde yalan var

onlar
insanlığını tamamlayamamış
yarı mamul mahlûkat
onların gözleri kurt
dilleri yılan

onlar
kaz adımlarıyla yürür
onların içtiği kımızın rengi kırmızı
yediği ekmek haram

ey devrim gülü
senin ellerindeki kelepçe
asla ölçülemez hiçbir değerle

gözleri kana
dilleri yalana bulanmış yarı mamul mahlûkat
anlayamaz seni
senin gözlerinin derinindeki devrim düşünü
anlayamaz

onlar
ki bilmiyorlar yarını
ve bilmedikleri için
umut beslemiyorlar yarına
onların kurtuluşu yok
onlar hiçbir zaman doğmamış
ve hiçbir zaman doğmayacak birer ölü
bunu sen de biliyorsun devrim gülü

sen
küçük bir incisin
büyük bir deniz

şiir: hilmi bulunmaz

2009-10-21T18:12:00.000-07:00

Topluma yararı olduğu için değil, sadece karnını doyurmak için çanak yalayan köpeklerle muhabbet! (HB) from BTV on Vimeo.

2009-10-21T18:08:00.001-07:00

Bir Japon heyecanlandığında... (HB) from BTV on Vimeo.

Bu yazıyı mutlaka, ama mutlaka okuyunuz!

2009-10-21T18:04:00.000-07:00

Büktel ile Bulunmaz'ın sanatsal ifade olanaklarını imha etmek için Demirkanlı tarafından başlatılan LİNÇ KAMPANYASIna imza veren Işık'a sert bir ders!

2009-10-21T18:02:00.001-07:00

Oğuzcan Önver ve Uğur Özkan ile "kısa film" üzerine sohbet (HB) from BTV on Vimeo.

2009-10-21T17:57:00.000-07:00

Rodas, Honduras Devlet Başkanlığı İçin Aday Olabilir.

Manuel Zelaya hükümetinin ve Honduras’ın yasal dışişleri bakanı olan Patricia Rodas, bu Salı günü yaptığı açıklamada sadece Honduras halkının uygun görmesi durumunda Kasım ayı içerisinde Honduras’ta gerçekleştirilecek olan başkanlık seçimlerinde aday olabileceğini ifade etti.

Manuel Zelaya’nın başkanlık görevine dönmesi noktasında darbeci hükümetin yaptığı oyalamalara dair kaygı duyduğunu belirten Rodas, sözlerine ‘sadece halk bunun böyle olması gerektiğini düşündüğü takdirde başkanlığa aday olurum’ şeklinde devam etti. Ayrıca Honduras’ın şu an henüz tamamlanmamış bir süreç içinde olduğunun gözden kaçırılmaması gerektiğini belirten Rodas, Zelaya’nın devlet başkanlığını yeniden devralması için sürdürülen mücadeleye devam etmek gerektiğini vurguladı.

Honduras’ın yasal dışişleri bakanı Patricia Rodas, Manuel Zelaya için yürütülen mücadelenin askeri darbenin tezgahlayıcısı Honduras oligarşisini sarsan bir süreç olduğunu ifade ederek şu an için en önemli olanının Zelaya’nın görevine geri dönmesi ve bu sayede ülkedeki demokratik dönüşüm sürecine devam edilmesi olduğunu ifade etti.

Darbeci hükümetin Honduras’ta yapmayı planladığı başkanlık seçimlerine 40 günden az bir zaman kalmasına rağmen ülkede belli bir düzeyde gerilim ortamı yaşandığını belirten Rodas, devam eden görüşme sürecinin başkan Zelaya’nın görevi devralması ve askeri darbenin sonunun getirilerek anayasal düzene geçilmesine hizmet etmesi gerektiğini vurguladı.

Rodas, ‘bu açıdan bakıldığında anayasaya ve hukuk devleti düzenine uymayan koşullarda gerçekleştirilmesi planlanan başkanlık seçimleri tanımıyoruz’ dedi. Seçimlerin bir anda ve belirsiz bir tarihte yapılmasının kabul edilemez olduğunu vurgulayan bakan, ‘başkan adayların kimler ve hangi önerileri olduğunun bilindiği bir sürecin yaşanması ve biz yurttaşların kimi seçip kimi reddetmek istediğimize karar verme hakkına sahip olmamız gerekir’ dedi.

Yapılan askeri darbenin, ülkedeki demokratik sisteme karşı işlenmiş bir suç olduğunun altını çizen Rodas, planlanan başkanlık seçiminin de herhangi bir meşruluğa sahip olmadığını belirtti.

‘Hakkettiğimiz koşullarda bir süreç yürütmemize engel olan bu düzmece seçimleri kabul etmemiz mümkün değil’ diyen Rodas, şu an ülkede son derece eşitsiz koşulların sözkonusu olduğunu vurguladı.

Bir toplumun temel ilkelerinden birinin demokrasiye sahip olmak olduğunu ifade eden bakan, bu nedenle askeri diktatörlüğün kontrolü altındaki seçimleri meşru olarak görmenin imkansız olduğunun altını çizdi.

Haber: CANAN ATEŞ
21.10.2009

2009-10-21T17:55:00.001-07:00

Mapuche Yerlileri, Şili’de Devlet Terörüne Karşı ‘Savaş’ Açtılar.

Şili’deki Mapuche yerlileri örgütü Arauco Malleco Koordinasyonu (CAM), bu Salı günü yaptığı açıklama ile Şili devletinin Mapuche halkına karşı uyguladığu şiddeti durdurmaya niyetinin olmaması nedeniyle Şili devletine karşı savaş açtıklarını ve bu ülkenin vatandaşlığını reddettiklerini, ayrıca otonom Mapuche halkının topraklarının da Bio Bio Nehri’nden ülkenin güneyine kadar olan kısmı olduğunu ilan ettiler.

Şili devleti ile Mapuche yerlileri arasındaki çatışma ortamı, Mapuche önderlerinden Jaime Mendoza’nın Şili polisi (Carabineros) tarafından bir araziden zorla çıkarıldığı esnada öldürülmesi nedeniyle bir süreden beri iyice şiddetlenmiş durumdaydı.

Yerli örgütünin yerel bir radyo tarafından yayınlanan deklarasyonunda, ‘Şili Cumhuriyeti ile olan dialog sürecine son veriyoruz ve savaş ilan ediyoruz’ ifadelerine yer verildi. Açıklamada, Şili devletinin Mapuche halkına karşı uyguladığı şiddeti sona erdirme niyeti taşımadığı için Şili vatandaşlığını reddetme kararı da dile getirildi.

Mapuche örgütü CAM, açıklamasında, Mapuche yerlilerinin kendi toprakları olduğunu iddia ettikleri ülkenin güneyinde bulunan La Araucania bölgesindeki bir anayolda ahşap madde yüklü iki kamyonun durdurularak yakılmasını da üstlendiler. Bu eylemin, Mapuche halkına karşı yürütülen devlet terörünü lanetlemek için yapıldığını vurguladılar.

Angol valisi Augusto Gomez ise, eylemle ilgili olarak ağır silahlı ve maskeli 10 kişinin kamyonların şoförlerini indirdikten sonra havaya ateş açıp araçları yaktığı bilgisini verdi.

Şili’de 600 bin kişiden oluşan Mapuche yerli halkı, toplam ülke nüfusunun %6’sına denk düşüyor. Yerli nüfusun önemli bir kısmı başta başkent Santiago olmak üzere büyük şehirlere göç etmiş olsa da, Mapucheler ana olarak La Araucania bölgesinde ve ağır yoksulluk koşulları altında yaşamaya devam ediyorlar.

Mapuche yerlileri, uzun yıllardır yabancı şirketler ve büyük toprak sahipleri tarafından işgal edilmiş durumdaki topraklarını geri alabilmek için mücadele ediyorlar. Mapuche halkının bu mücadelesi ise, Şili devletinin bu bölgelerdeki polis sayısını arttırarak yerli halka uygulanan devlet şiddetine maruz kalıyor.

Haber: CANAN ATEŞ
21.10.2009

2009-10-15T09:27:00.000-07:00

"Cömertliki" (HB) from BTV on Vimeo.

2009-10-14T05:38:00.000-07:00

Meksikalı İşçiler Greve Gidecekleri Uyarısında Bulundular.

Meksika Ulusal İşçi Birliği, bu Salı günü yaptığı bir açıklama ile bütün Meksika halkını harekete geçmeye ve Elektrik ve Enerji Merkezi İşletmesi’nin (LyFC) kapatılma kararına karşı Meksika Elektrik İşçileri Sendikası’nın (SME) yapacağı genel greve destek vermeye çağırdı.

Meksika’nın başkenti Ciudad de Mexico’da 15 Ekim tarihinde yapılması planlanan eyleme 100 binin üzerinde kişinin katılması bekleniyor.

Meksika devlet başkanı Felipe Calderon ise, yapılacak protesto gösterilerinin yasalar çerçevesinde gerçekleşmesini beklediğini ifade etti.

Meksika hükümeti, geçen hafta sonu ülkedeki 25 milyon meksikalıya elektrik enerjisi sağlayan elektrik şirketi LyFC’nin kapatılma kararını açıklamıştı.

LyFC’nin kapatılması 40 bin kişinin işsiz kalmasına sebep olacak. Hükümet sekreteri Fernando Gomez, hükümetin elektrik işletmesini kapatma kararında geri adım atmayacağını vurguladı.

Meksika devlet başkanı Felipe Calderon, geçen Pazar günü televizyonlara gönderdiği mesajda LzFC elektrik işletmesinin kapatılma kararının gerekçelerini açıklamıştı.

Calderon, işletmenin 2003 ila 2008 yılları arasındaki masrafının gelirinin iki katı olduğunu ifade etti. Meksika hükümeti ise, LyFC elektrik işletmesinin kapatılması ile işsiz kalacak Meksikalılar’a tazminat olarak toplam 20 milyar peso (1 milyar 538 milyon dólar) tazminat ödeneceğini açıkladı. İşten çıkarılacak olanların bu kararı hemen kabul etmeleri durumunda ortalama 33 maaşlık bir ‘ikramiye’ önerisinde bulunan hükümet, işçilerin eylem sürecini engellemeye çalışıyor.

Meksikalı elektrik işletmesinin işçileri ise bu Pazartesi günü yaptıkları açıklama ile , Meksika hükümetinin işletmeyi kapatma kararını tanımayacaklarını, çünkü hükümetin bu kararının yasadışı olduğunun ve halkın yararına olan bütün işletmeleri kapatmayı planladıklarını belirttiler.

Elektrik İşçileri Sendikası Sekreteri Fernando Amezcua, LyFC’nin 400 şubesinden 76’sının, ayrıca 5 santral ve dağıtım merkezinin şu an Meksika polisinin işgali altında olduğunu ifade etti.

Haber: CANAN ATEŞ
13.10.2009

2009-10-14T05:36:00.001-07:00

Ekvator’da Hükümet İle Yerliler Arasındaki Dialog Süreci Başladı.

Halklar, Sosyal Hareketler ve Ekvator Yurttaş Girişimi Sekreteri Doris Soliz, bu Pazartesi günü yaptığı açıklamada Ekvator hükümeti’nin yerli örgütleriyle dialog sürecinin geliştirilmesini sağlamak için temsilcilerini ve çalışma masalarını belirlediğini ifade etti.

Soliz, hükümet ile yerliler arasında, yerli topluluklarının geçen hafta süresiz olarak protesto gösterilerine başladıklarını açıklamaları ile sekteye uğrayan görüşmelere devam edilmesi ve imzalanacak olan anlaşmanın yeniden gündeme getirilmesi gibi konuların tartışılacağı komisyonların kurulduğunu açıkladı.

Oluşturulacak komisyonlardan biri, Ekvatorlu yerlileri en fazla kaygılandıran ve parlamentoya su kaynaklarının özelleştirerek bu kaynaklar üzerindeki kamusal kontrole son vermeyi mümkün kılacak olduğu iddia edilen Su Kaynakları Yasası’nı ele alacak. Ekvator hükümeti, yasa hakkındaki bu iddiaları başından beri reddediyor.

Soliz, ayrıca Adalet Bakanı Nestor Arbito ve Amazon Bölgesi Eko-Gelişim Enstitüsü Sekreteri Carlos Viteri’nin de içinde yer alacağı başka bir komisyonun da Amazon Bölgesi’nde bulunan bir yerleşim yerinde yerlilerin yaptığı protesto gösterileri esnasında hayatını kaybeden bir yerlinin ölümü ile ilgili soruşturmayı yürüteceğini bildirdi.

Görüşmelere hükümet tarafından katılacak temsilciler, Doğa Kaynaklardan Sorumlu Bakan Germanico Pinto, Ulusal Su kaynakları Sekreteri Jorge Jurado, Eğitim Bakanı Raul Vallejo ve Sağlık Bakanı Caroline Chang’ın dışında Çevre Bakanı Marcela Aguiñaga, Sosyal Gelişimden Sorumlu Bakan Jeanette Sanchez ve Tarım Bakanı Ramon Espinel’den oluşuyor.

Ekvator Hükümeti’nde tarafından yapılan açıklamada, Ekvator Yerli Toplulukları Konfederasyonu’nun (Conaie) görüşmelere katılacak temsilcileri belirlynerek hükümete bildirmesinin beklendiği ifade edildi.

Conaie başkanı Marlon Santi, daha öncesinde yaptığı açıklamada Ekvator’un başkenti Quito’da hükümet temsilcileri ile yapılacak görüşmelere Amazonlar’dan, And Bölgesi’nden ve Costa (kıyı) bölgesinden Conaie temsilcilerin katılacağını, ancak bu temsilcilerin kimler olacağının henüz belli olmadığını belirtti.

Bu görüşmeler, Amazonlar’daki Morona Santiago isimli yerleşim yerinde bir yerlinin hayatını kaybetmesine ve 40 polisin yaralanmasına neden olan yerlilerin protesto gösterisinden yaklaşık bir hafta sonra gerçekleşen yerliler ve hükümet arasındaki ilk dialog zemini oluyor.

Haber: CANAN ATEŞ
13.10.2009

BİR LİNÇÇİNİN YAZISI

2009-10-13T00:10:00.000-07:00

Orhan Aydın: “Cevap…”

İMF İstanbul toplantılarından sonra, paranın padişahlarının temsilcileri, tam 13.700 kişi, taslarını-taraklarını toplayıp ülkelerine döndüler.
Ülkemiz için geriye kalan ‘koca bir hiç’ olmaktan ötedir.

Özellikle 6 ve 7 Ekim günleri, İstanbul kenti savaş alanına dönüştürüldü.

İçimiz-dışımız biber gazına boğuldu.

Sonuç ortada. Onlarca yaralı, hunharca gözaltılar ve bir can kaybı.

Kimler bunun sorumlusu?

‘İMF defol’ diye eylem yapan insanlığa silahlar gösterip, havaya ateşler açan, ana-avrat küfrederek yurttaşları kavgaya davet eden, gözüne kestirdiği yerli-yabancı her bireyi ‘potansiyel suçlu’ gören polis güçleri mi yalnızca.

Yoksa onlara bu emirleri veren, yetkilendiren İstanbul Emniyet Müdürü ve Vali mi?

Elbette hepsi.

Ancak perde gerisinde, gölgede bekleyen Başbakan’ın pişkin tavrı ve hiçbir şey olmamış gibi sesini çıkarmayan İçişleri Bakanı unutulmamalıdır.

Yandaşları, gazete sütunlarından, TV ekranlarından kıs kıs gülerek bağırıyorlar. ‘Bunun adı şiddet’, ‘yine çıktılar sahneye’, ‘kim kışkırtıyor bunları’ ‘şunlara bak şunlara, daha çocuk yaştalar’, ‘bu kadarı vatan düşmanlığı’.

Ağız birliği etmişler sanki.

İnsanların en demokratik hakları olan ‘hayır’ demelerini kabullenme, bastırmak için üstlerine panzerler sür, tazyikli sular fışkırt, copla, biberle, ‘ölümüne saldır’, canlarını koruma pahasına insanlar direnince de, olmadık gerekçeler aramaya başla.

Tüm dünya, İstanbul polisinin sayesinde ‘orantısız güç kullanmak’ neymiş, nasıl olurmuş bir kez daha gördü.

Aradan bir hafta geçti. Olup bitenler için açılan bir soruşturma yok.

Olaylarda zarar gören vatandaşlar, kendi yaralarını kendileri sarıyorlar.

Olmadı, Emniyet Müdürlüğü’nün başlattığı ‘eylemci avı’ operasyonu ile, fatura yine ‘hayır’ diyenlere kesilecek.

Yoğun biber gazından, kalp krizi geçirip yaşamını yitiren yurttaşımızın ailesi, belli ki polis korkusundan dava bile açamadı.

Otopsi talebinde bulunmadan cenaze toprağa verildi.

Oysa olayın onlarca tanığı var.

Çevredeki esnaf, ‘biber gazından kalp krizi’ durumunu medya ile paylaştıklarında ben de oradaydım.

Olayların büyükçe bir bölümüne tanıklık ettim.

Elbette hiçbir suçu olmayan esnafın camlarının indirilmesine, olur-olmaz her yere saldırılmasına, kamu mallarına zarar verilmesine, ‘destek vermiyorlar’ diyerek halkın suçlanmasına yandaş olmak, mümkün değildir.

Bu tür eylemliliğe, ‘devrimci eylem’ demek, büyük bir yanılsamadır.

Yaşanan olayları ve ülkemdeki gelişmeleri izlerken, yıllar öncesinde AST (Ankara Sanat Tiyatrosu) tarafından sahnelen ‘Ana’ oyunu düştü aklıma.

Yönetmenliğini Rutkay Aziz’in yaptığı M. Gorki’nin aynı adlı o nefes kesen romanından B. Brecht uyarlaması olan oyunda, tiyatromuzun en yetkin insanları sahnedeydi.

Meral Niron - Erkan Yücel – Rutkay Aziz - Salih Kalyon - Erol Demiröz - Savaş Yurttaş - Şener Kökkaya - Yaman Okay - Cezmi Baskın - Harun Yeşilyurt - Rana Cabbar - Erdal Gülver - Talat Bulut … anımsadığım oyuncu dostlarım.

Erkan Yücel’ in Pavel’de olağan üstü oyunculuğu ile, Meral Niron’ un Ana rolündeki unutulmaz becerisi, aklımı zenginleştirmiştir.

ANA, 1 Mayıs Marşının da hayata katıldığı oyun olarak bilinir.

1974/1975 Tiyatro sezonudur, AST’ ın kapısında seyirci kuyruklarının oluştuğu, aylık biletlerin satışa çıktığı gün tükendiği bir süreç.

Birinci perdenin finalinde, ellerinde kızıl bayraklarla işçiler doldurur sahneyi ve hep bir ağızdan, Sarper ÖZHAN’ın o müthiş bestesi söylenir. Kararlı, başı dik ve onurlu.

“Gardiyanları ve yargıçları ve savcıları
hepsi halka karşıdır.
Kanunları,yönetmelikleri, bütün kararları
hepsi halka karşıdır.
Dergileri, gazeteleri, bütün yayınları
hepsi halka karşıdır.

Bunların hiçbiri onları kurtaramayacak,
durduramayacaklar halkın coşkun akan selini.

Panzerleri, kelepçeleri, bütün silahları
hepsi halka karşıdır.
Zindanları, tutukevleri,işkence evleri
hepsi halka karşıdır.
Borsaları ve şirketleri ve iktidarları
hepsi halka karşıdır.

Bunların hiçbiri onları kurtaramayacak,
durduramayacaklar halkın coşkun akan selini.”

(Kaynak: tiyatrodergisi.com.tr)

2009-10-12T03:18:00.000-07:00

Bulunmaz Tiyatro'nun sosyalizmden ödün vermemesini sağlayan Bulunmaz Kuyumculuk fuarda from BTV on Vimeo.

2009-10-09T07:23:00.001-07:00

Görsel günce; bir tutam müzik, bir parça deniz ve reklamcılara sert bir eleştiri (HB) from BTV on Vimeo.

şiirin dışındaki her şey bomboş

2009-10-09T05:20:00.000-07:00

bu evren
giza pramitlerinden yükselip
nil nehri'nden besleniyor

bu evren
şiirin boynuzlarında durup
sonsuzluk içerisinde büyüyor

bu evren
ağzına dek şiirle dolu

bu evren
boşluğu hiçbir zaman sevmiyor

bu evren
tıpkı bir insan gibi düşünüp
bebeğine ninni söyleyen bir anne gibi sesleniyor

uyusun da büyüsün ninni
tıpış tıpış yürüsün ninni
şiirsiz düşünmesin ninni
şiirin dışındaki her şey bomboş ninni

fotoğraf ve şiir: hilmi bulunmaz

LİNÇ KAMPANYASIndan imzasını çeken Nedim Saban'nın (tiyatrokare) sunduğu "Bu Da Benim Ailem" adlı oyun, benimsemediğimiz bir tür olsa da izlenebilir!

2009-10-09T01:55:00.000-07:00

Hilmi Bulunmaz
9 Ekim 2009

Nedim Saban'ın kurup yönettiği tiyatrokare, Kültür Bakanlığı çanağı menüsüne uyum sağlayan oyununu, "davetli misafirler kitlesi" önünde görücüye çıkardı!

Dün akşam, tiyatrokare'nin "Bu Da Benim Ailem" adlı oyununu, sosyalist bir sanatçı, bir yayıncı, bir linçzede ve "davetsiz bir misafir" olarak, Profilo Alışveriş Merkezi'ndeki Tiyatro İstanbul'un salonunda izledim. Türkiye tiyatrosunu düzeysizleştirmek için ömrünü yatıran Mustafa Demirkanlı'nın başlattığı ve tam 1100 kişi tarafından imzalandığı iddia edilen bir LİNÇ KAMPANYASI ile sanatsal ifade olanakları imha edilmek istenen iki kişiden biri olan Coşkun Büktel'in davetli misafir olmasından yararlanarak izlediğim oyun, her ne denli, benim dünya görüşüme karşıt bir dille sahnelense de, bu oyunu izlediğim için hoşnutum.

tiyatrokare sayesinde, Profilo Alışveriş Merkezi kapısından ilk kez içeri girdim. Sanatın pek duyumsanmayıp, tamamıyla ticaretin egemen olduğu bu merkez, insanda estetik duygu oluşturmuyor. Yaşamı estetize etmek yerine, yaşamı metalaştıran bir mekân olan Profilo Alışveriş Merkezi'nde oyun sunmak, ne denli sağlıklı bir davranış? Bu sorunun yanıtı zor yada bu sorunun tek bir yanıtı var; orada oyun sunmak, kapitalizmi yeniden oluşturmak anlamına gelir!

Kültür Bakanlığı çanağı yalayarak tiyatro sunmak zorunda kalan topluluklardan biri olan tiyatrokare, ister istemez, Kültür Bakanlığı'nın (kapitalist üretim ilişkilerinin) zorunlu kıldığı sanatsal ölçütlere göre hareket ediyor. İleri kapitalist ülkelerdeki "iş garantisi" oyunları, "tiyatro müşterisi" için yeniden ısıtan tiyatrolar bağlamına dahil etme anlamında hiçbir bir ikirciklenme yaşamadığımız tiyatrokare, o ülkelerdeki "sabun köpüğü" konulardan biri olan "Bu Da Benim Ailem" adlı oyunu Türkiye'ye taşırken, köpüğü unuttuğu yada imal edemediği için, "köpüksüz bir sabun" sunmanın ötesine geçemiyor.

Başta Metin Serezli olmak üzere, oyuncuların tüm gayretlerine ve Nedim Saban'ın "prezantabl" olmasına karşın, " Bu Da Benim Ailem", Kültür Bakanığı çanağı menüsüne uyum sağlayan bir düzey ve düzlem tuttursa da, Türkiye tiyatrosuna hiç, ama hiçbir şey ekleyemeden, elimizden kayıp gidiyor.

***

Ayrıca bakınız: Yalan makinesi ve küfürbaz Mustafa Demirkanlı'nın sözde küfre karşı kampanyasına alet olanların imzaladıkları metni ve alet olanları teşhir ediyoruz!

Linç imzacıları listesi

2009-10-07T22:25:00.001-07:00

!!!! resistancia en estambul contra FMI 2009 octubre
.
.
Taksim/İstanbul'da IMFye karşı başlatılan ve ardından polisin saldırılarına karşı direnişle sürdürülen potesto gösterisi dünyada yankı buldu ve birçok haber kuruluşunda bu olay yayınlandı. Bunlardan bazılarına aşağıda gönderdiğim youtube sayfalarında ulaşabilirsiniz. Ayrıca Telesur'daki haberin tamamı web adresiyle birlikte en altta yer almakta.
.
Yaşasın IMF'ye karşı devrimcilerin Taksim/İstanbul direnişi. Yavuz
.
***
.
habia y se continuado los manifestaciones para protestar FMI y Banco Mundial en Estambu en Anatolia (turquia). and otra vez revolucionistas estaban en la plaza de taksim. cuanda coenza manifestaciones los polices atacan a manifestadores revolucionarios y ellos rssistieron contra agresion de policia. hay una noticia en telesur les mando eso y les mando algunas fotos y pagina de youtube y otras qu tiene video de manifestaciones viva la resistencia y lucha contra sistema capitalista/imperialistaviva la resistencia de revolucionarios en estambul. Yavuz
.
***
.
www.youtube.com/watch?v=IOplm8yJKEg&feature=related
www.youtube.com/watch?v=PHqJ7LQD5JA&ytsession=jejB3yRe7yJ8NSIJuNUzCBR7PMzbzsrijB_C-_CFesHkJJCKp_y-0nRc1MENEaalNbA4BivnrOVESzu1rtFTGgKyO6HKUF0Xjj9ZTE6wfimqKr88K-KXoqHqfUlac6L94fSLTR_Y2EuVfOf2PFiiTNhR_xFCL9lHUMqzynVIq1CI57nCOgrRvlWJepfsd-mzZY4FTcJkxgrgDyjIen_oa7AOrquwnQrKM9e-AVKGHw4KVvwcw4Vw51hbRQX6q0JOcOtnbbVhbEsWSlgfHHnZhPy-7cFvNgOVPPZ2EVa0nGP4yl_-tsLjTTYaPGb5Z2NtrtrqUaLgVUeI_C42rGP5lQ
www.youtube.com/watch?v=W1WeZaxseL0&feature=related
www.youtube.com/watch?v=UrK5-8l_loM&feature=related
www.youtube.com/watch?v=bROS1qnLRBE&feature=related
www.zaman.com.tr/multimedya.do?tur=video&aktifgaleri=7045&aktifsayfa=0&bolumno=0&title=olaylar-polis-kamerasina-boyle-kaydedildi&gosterim= http://www.zaman.com.tr/multimedya.do?tur=video&aktifsayfa=0&bolumno=&gosterim=list
www.zaman.com.tr/multimedya.do?tur=video&aktifgaleri=7044&aktifsayfa=0&bolumno=0&title=iste-molotoflu-saldiri-ani&gosterim=list
www.telesurtv.net/noticias/secciones/nota/59076-NN/policia-continua-represion-contra-manifestaciones-anti-fmi-bm-en-turquia/
.
.
Policía continúa represión contra manifestaciones anti FMI-BM en TurquíaTeleSUR _ Hace: 13 horas
.
.
La policía de Turquía continuó este miércoles su represión sobre manifestaciones contra el Fondo Monetario Internacional (FMI) y el Banco Mundial (BM), organismos que celebran sus asambleas anuales en la ciudad turca de Estambul, donde miles de personas llegan ya a una semana de protestas en rechazo a las políticas económicas que, en detrimento del mundo,emprenden ambos organismos.
.
Este miércoles, efectivos policiales, cuyas acciones ya han dejado saldo de un muerto y varios heridos, arremetieron duramente contra personas que protestaban contra el FMI y el BM en la céntrica calle Pangalti de Estambul, cuando de forma pacífica se dirigían a manifestar a las afueras del recinto donde se celebran las reuniones de las dos instituciones financieras.
Se trataba de una masa de 200 manifestantes, cuya represión terminó con el saldo de 10 personas detenidas, que se suman a las 50 que la policía detuvo el día martes, luego de arremeter contra otra protesta contra el FMI y el BM en llamado Valle de Congresos, lugar de Estambul donde se reúnen ambas organizaciones.
.
Desde hace una semana, cuando comenzaron los encuentros preparatorios de las asambleas anuales del FMI y el BM, diversos grupos coordinados en la plataforma Direnistanbul (resistencia de la ciudad de Estambul) han organizado diferentes tipos de protestas.
La manifestación del martes, en la céntrica plaza de Taksim, fue disuelta por la fuerza al cargar la policía arrojando chorros de agua coloreada a presión y bombas de gas lacrimógeno contra quienes protestaban. Como resultado una persona murió de un infarto y otras tantas resultaron heridas.
.
La llegada de representantes de ambos foros económicos a Turquía no ha gozado de un acogedor recibimiento por parte de los sectores populares del país euroasiático, pues el pasado jueves, un estudiante de periodismo lanzó un zapato al director del FMI Dominique Strauss-Kahn mientras el funcionario financiero respondía preguntas en una universidad de Estambul.
.
Se trata de Selcuk Ozbek, editor del diario Birgün, quien junto a otro compañero estuvieron detenidos en dependencias policiales durante ocho horas, pese a que Strauss-Kahn no quiso interponer ninguna denuncia.De manera simultánea, otros actos de protesta tenían lugar ese día frente a la Universidad de Bilgi, donde se llevaba a cabo la conferencia, y frente a una de las sedes del gubernamental Partido de Justicia y Desarrollo, AKP.
.
Posteriormente, el día viernes se realizó una nueva concentración en la céntrica plaza de Taksim que, bajo el lema "Haz historia el capitalismo", numerosas personas mostraron su rechazo al FMI y al BM por sus políticas depredadoras del planeta.

2009-10-07T22:22:00.000-07:00

Kolombiya’lı Senatör Piedad Córdaba Nobel Barış Ödülü için aday gösterildi.

1980 yılı Nobel Barış Ödülünü alan Arjantinli mimar-heykeltraş Adolfo Pérez Esquivel bu Pazartesi yaptığı açıklamada, Kolombiyalı senatör Piedad Cordoba’nın bu ülkede devlet güçleri ile FARC gerillaları arasında yaşanan silahlı çatışmayı durdurmak için göstermiş olduğu olağanüstü çabalarından dolayı, bu ödüle layık olduğunu belirtti. ‘Kendisi uzun zamandır ve oldukça zor koşullarda Kolombiya’nın barışı için yoğun bir şekilde çalışıyor ve bu ödül, Ona ülkesinde barışa giden yolları bulmasında yardımcı olacaktır’ diyen eski nobel barış ödülü sahibi, 2008 yılında esir bulunduğu FARC kampından kurtulan Ingrid Betancourt için ise ‘kendisinin kurtulmasını destekledik ancak onda bu ödüle layık olacak başka değerli özellikler mevcut değil ve geçen yıl onun bu ödüle aday gösterilmesini onaylamadık’ dedi.

Oslo Nobel Komitesi’nin 5 üyesinden 4’ü kadın ve tek erkek üye olan Kristian Berg Harpviken, asıl olarak 3 adayın şansının yüksek olduğunu belirtti. Bu üç adaydan Afganistanlı aktivist Sima Samar ile Kolombiyalı Piedad Cordoba’nın komitenin kadın ağırlıklı yapısından dolayı 3. aday olan Ürdün Üniversitesi’nden profesör Ghazi Bin Muhammed’e göre şanslarının daha fazla olduğunu belirtti. Nobel Barış Ödülünün sahibi önümüzdeki Cuma günü (9 Ekim) Oslo’da açıklanacak.

Haber: Canan Ateş
05/10/2009, Caracas

2009-10-07T22:19:00.000-07:00

Correa ve Chavez, Ortak Projeler İçin Biraraya Geliyorlar.

Venezuela devlet başkanı Hugo Chavez ve Ekvator devlet başkanı Rafael Correa, bu Çarşamba günü her iki ülkenin haklarının refah seviyesini yükseltmek amacı ile başlattıkları çeşitli projelerin durumunu incelemek üzere biraraya geldiler.

Venezuela’nın başkenti Caracas’ta bulunan Askeri Akademi’de yaptıkları basın toplantısında, her iki başkan da basın mensuplarına iki ülke arasındaki anlaşmaların durumuna ilişkin ayrıntılı bilgiler verdiler.

Başkan Chavez, Venezuela ve Ekvator arasındaki bu tip ilişkilerin gerekliliğinin, her iki halkın somut birlikteliği ve gerçek anlamdaki bağımsızlık olarak algılanması gerektiğini vurguladı.

Chavez, kendilerinin pekçok şekilde boykot edildiklerini, bunlardan birinin de ‘bürokrasi’ olduğunu vurgulayarak Venezuela devriminin kendilerini böylesi önemli bir noktaya taşıyan yeni bir tarihi momente denk düştüğünü ifade etti.

‘Bizi bağımlı duruma sokan geçmişi yeniden yaşamamalıyız, gelecek bizimdir’ diyen Chavez, sözlerine ‘sosyal, politik ve ekonomik sistemlerimizin birbirlerini gerçek anlamda tamamlaması için somut adımlar atmalıyız’ şeklinde devam etti.

Venezuela devlet başkanı, Ekvator’daki Yurttaş Devrimi ile Venezuela’daki Bolivarcı Devrimi’nin yeni birer sistem olduklarının altını çizerek sosyalizme ulaşmanın birden fazla yolu ve biçimi olduğunu ifade etti.

Ekvator devlet başkanı Rafael Correa ise, Latin Amerika ülkeleri arasındaki ilişkilerin gelişmesini engellemeye çalışan tehditlere dikkat çekerek bu evrimi etkisizleştirecek herşeye karşı mücadele etme çağrısı yaptı.

‘Bizim bu yolda önümüze çıkacak pek çok düşman var. Kardeş halkların biraraya gelmesini istemeyen bir çok düşman mevcut’ diyen Correa, bunlarla mücadele etmenin en etkili yolunun verimli bir şekilde çalışmaktan geçtiğini vurguladı.

Venezuela’da gerçekleştirilen yenilikçi açılımları öven Correa, kamusal üretim alanında, ucuz cep telefonlarının, taşınabilir bilgisayarların üretimi gibi alanlarda yapılan atılımlardan çok etkilendiğini sözlerine ekledi. Correa, dışarıdan alım yapmanın ülke içinde işsizliği arttırdığına değinerek Venezuela’dali iç üretim kapasitesini arttırılması çabalarının önemine değindi.

Her iki ülkenin devlet başkanları, düzenledikleri basın toplantısından sonra Venezuela dışişleri bakanı Nicolas Maduro’nun katılımı ile sonuçlarını daha sonra basına aktaracaklarını ifade ettikleri basına kapalı toplantıyı gerçekleştirdiler.

Haber: CANAN ATEŞ
07.10.2009

2009-10-07T22:16:00.000-07:00

OAS Heyeti ve OAS Başkanı Honduras’a Geldi.

OAS (Amerika Devletleri Örgütü) Genel Sekreteri Jose Miguel Insulza’nın başkanlık ettiği OAS yüksek yetkili heyeti, Honduras’ın darbeci başkanı Roberto Micheletti ile ülkedeki ağır siyasi kriz ortamını görüşmek üzere bu Çarşamba günü başkent Tegucigalpa’daki başkanlık sarayına vardı.

OAS dışişleri bakanlarından oluşan heyet, Honduras yasal devlet başkanı Manuel Zelaya’nın devrilmesine neden olan askeri darbe ve onun ağır siyasi sonuçlarını düzenleme amacıyla bir dialog masası oluşturmak üzere Honduras’ın başkentindeki görüşmelere başladı.

OAS genel sekreteri Jose Miguel Insulza, yapılan toplantıda darbeci başkan Roberto Micheletti’ye haftaladardır Brezilya Büyükelçiliği’nde bulunan yasal devlet başkanı Manuel Zelaya’nın içerisinde bulunduğu duruma dair kaygılarını belirtti. Darbeci hükümet tarafından kararı alınan sokağa çıkma yasağı, olağanüstü hal ve ifade, toplantı yapma gibi temel özgürlüklerin kısıtlanmasına dikkat çeken Insulza, Canal 6 Televizyonu ile Radio Globo’nun devlet güçleri tarafından kapatılmasının altını çizdi.

Yasal başkan Zelaya’nın hükümetinden temsilciler ile darbeci hükümet yetkilileri arasında kurulacak bir dialog ortamı ile darbenin yapıldığı 28 Haziran tarihinden bu yana yaşanan siyasi krizden çıkışın yollarını aradıklarını belirten OAS genel sekreteri, kendilerini birinci derecede kaygılandıran konunun yasal devlet başkanı Manuel Zelaya’nın bu olumsuz koşullar altında Brezilya Büyükelçiliği binasında ikamet etmeye devam etmesi olduğunu vurguladı.

OAS temsilcisi, bu durumun sona erdirilmesine ilişkin olarak iki önerileri olduğunu belirterek ya başkan Zelaya’nın koşulları daha uygun olan bir yere gerekli garantiler sağlanması koşuluyla naklini ya da büyükelçilik binası etrafındaki askeri kuşatmanın kaldırılarak bina içerisine gıda, ilaç, vb. gibi yaşamsal ihtiyaçların girişine sorun çıkarılmayıp hem Zelaya’nın hem de bina içerisinde bulunan herkesin hayatının kasıtlı olarak zorlaştırılmamasını talep etti.

Insulza, Roberto Micheletti’nin Kasım ayında yapmayı planladığı seçimleri bahane ederek ifade, toplantı, gösteri yapma gibi anayasal hakların askıya alınmasını eleştirerek Canal 6 ve Radio Globo’nun kapatılmasının üzerinde durdu.

Haber: CANAN ATEŞ
07.10.2009

teyzem için ağıt

2009-10-06T08:14:00.000-07:00

teyzem
benden yirmi yıl
bir gün önce doğdu

gracias a la vida
teşekkürler hayat

teyzem
bir goncaydı
büyüdü

gracias a la vida
teşekkürler hayat

teyzem
gül oldu
ağız dolusu güldü

gracias a la vida
teşekkürler hayat

bir sonbahar günü
mercedes sosa öldü

şiir: hilmi bulunmaz

yorgunum

2009-10-05T09:12:00.000-07:00

çıplak bir çocuk gibi ürkek bakışlarım
kırık bir lir gibi umarsız
oysa dimdik bir güneşti düşlerim
meyveli bir ağaç
çilek
kiraz
ve vişne

yorgunum

bir yılkı atıydı gençliğim
kınına sığmayan kılıç
hırçın bir dalgaydı kavgam
dumanı tüten bir ev
aşk
oda
ve yatak

yorgunum

bir kış türküsü söyler şimdi kimsesiz kuşlar
ve kursaklarında ayaz renkli bir açlık
oysa uçacaklardı çok uzaklara
yemyeşil bir dal
bir gül
bir yaprak
ve alabildiğine böğürtlen

yorgunum

foto: midi mermer
şiir: hilmi bulunmaz

"Eşitlik" ile "özgürlük", "sınıf" ile "kimlik", "iktisat" ile "kültür" bağdaşabilir mi? Ya da nasıl bir anayasa (Bolivya Anayasası örneği)

2009-10-05T00:20:00.000-07:00

Sibel Özbudun
5 Ekim 2009

"Bırakın bugününüz, geçmişi anılarla,
geleceği ise özlemle kucaklasın." [1]

"Evvel zaman içinde, dağlar yükseldi, ırmaklar yatağını buldu, göller oluştu. Amazon bölgemiz, Chaco’muz, platomuz, yaylalarımız, ovalarımız yeşilliklerle ve çiçeklerle kaplandı. Bu kutsal Toprak Ana’yı çeşitli yüzlerle donattık ve o günden bu yana, her şeyin çoğulluğunu ve varlık ve kültürler olarak çeşitliliğimizi taşıyoruz. Halklarımız böylece mutluluk içindeydi ve uğursuz sömürgecilik günlerine dek ırkçılığı asla bilmedik."

Hayır, bir Latin Amerika yerli masalı değil. Yerli hareketlerin temsilcilerinin ulusal veya uluslar arası toplantılarda aldıkları kararların girizgâhı da değil. Belki inanmayacaksınız, ama bu bir “Anayasa dibacesi”… Yani egemen bir devletin, Bolivya’nın Anayasası’nın giriş bölümü. Ve de ilk cümleleri…

6 Ağustos 2006’da oluşturulan Bolivya Kurucu Meclisi, 411 maddelik yeni Anayasa’yı 8-9 Aralık 2007’de kabul etmişti. Yine de süreç, bu cümlenin ifade ettiği kadar pürüzsüz olmadı. Çoğunluğu Evo Morales’in MAS’ının (Sosyalizme Doğru Devinim) desteklediği adayların oluşturduğu Kurucu Meclis, ilk andan itibaren zengin (ve beyaz) doğu eyaletlerinin şiddetli engellemeleri ve protestoları ile karşılaştı. Öyle ki, Meclis, son oturumlarını, o güne dek çalışmalarını sürdürdüğü yargı erki başkenti[2] Sucre’nin dışında gerçekleştirmek zorunda kalacaktı.

Her durumda Bolivya Anayasası, 25 Ocak 2009 tarihinde düzenlenen referandumla, Bolivya halkının yüzde 61’inin onayını alarak yürürlüğe girdi. yüzde 61, yani ülke nüfusunun yüzde 60 kadarını oluşturan yerli halkların büyük çoğunluğu yeni Anayasa’ya “Evet” derken, beyazların büyük bölümü, ret oyu kullanmıştı. Belki de bu nedenle, yeni Anayasa, Batı kamuoyunda ilk “yerli” anayasası olarak tanındı.

"YERLİ ANAYASASI" MI?

İlk yerli Anayasası… Hiç kuşkusuz, yürürlükteki Bolivya Anayasası kısmen “bu”. Ama hemen eklemek gerekir, “bu”nun çok ötesinde, “bu”ndan çok fazlasını içeren bir “Manifesto”. Aslında “Sömürge, Cumhuriyet ve neo-liberal devlet”leri, bir başka deyişle ülkenin sömürü ve tahakküme dayalı yönetim biçimlerini geride bıraktığını ilan eden yeni Bolivya devletinin “kurucu” unsurlarının hangi tarihsel mirasın varisleri olduğu, aynı dibacede belirtiliyor:
“Çoğul bileşimli biz Bolivya halkı, tarihin derinliklerinden beri, geçmişin mücadelelerinin, sömürgeciliğe karşı yerli ayaklanmasının, bağımsızlığın, halk kurtuluş savaşlarının, yerli, toplumsal ve sendikal yürüyüşlerin, su ve Ekim savaşlarının, toprak mücadelelerinin esini ve şehitlerimizin anılarıyla, yeni bir Devlet inşa ediyoruz.

Herkes arasında saygı ve eşitlik, egemenlik, saygınlık, tamamlayıcılık, dayanışma, uyum ve toplumsal ürünün hakkaniyetli yeniden dağıtımı ilkelerine dayalı, bu topraklarda yaşayanların iktisadi, toplumsal, hukuksal, siyasal ve kültürel çoğulluğuna saygı temelli iyi yaşam arayışının hâkim olduğu, herkesin su, iş, eğitim, sağlık ve konuta erişebildiği kolektif yaşam üzerine yerleşen bir Devlet.”

Evet, yeni Bolivya Anayasası’nın ayırt edici yönü, ülkedeki yerlilerin varlığının ve haklarının, ya da Bolivya’nın çok-etnili, çok-kültürlü bir devlet olduğunun kabul edilmesi değil. Bu, önceki Anayasa’da da vurgulanmaktaydı.[3] Çok-etnililik ve çok-kültürcülük, Latin Amerika’daki (yeri geldi, ben de kullanmaktan kendimi alıkoyamıyorum:) “sözde” demokratik dönüşümlerin yaşandığı 1980-90’lı yılların gözde düsturları arasındaydı. Askerî dikta rejimlerinin yerlerini uzun pazarlıklar sonucu Kuzey destekli neo-liberal “sivil” yönetimlere bıraktığı bu yıllarda “kimlik”, “etnisite” ve “yerli hakları”, genellikle Kuzeyli ideologlar ve STÖ’ler eliyle Latin ülkelerinin “sivil toplumları”na dikte edilen ve bir bakıma tüm münderecatıyla birlikte “sınıf” kavramının ikamesini (“unutturulması” mı demeli yoksa?) hedefleyen sihirli formülleri oluşturuyordu. Dahası Bolivya “çok-etnili/çok (çoğul) kültürlü” toplum dokusunu o yıllarda Anayasası’nda kayıt altına alan tek Latin Amerika ülkesi de değildi. 1980’lerden itibaren tüm kıta ülkeleri, iç ve dış baskılar karşısında, toprakları dâhilinde yaşayan yerli toplulukları ve onların kolektif haklarını, şu ya da bu ölçüde, yasal ya da Anayasal düzlemde tanımak zorunda kalmışlardı. Üstelik bu, bir yandan enerjisini ve direngenliğini bir kez daha gözler önüne sermeye başlayan yerli dinamiğini sınıfsal (anlamlı bir yerli nüfusu barındıran kıta ülkelerinin hemen tümünde, yerli nüfus yoksul köylülüğün en önemli bileşenini ve kent yoksullarının ana gövdesini oluşturmaktadır) temelinden koparmanın bir yolu, bir yandan da kırsal cemaatlerin kalkındırılması sorumluluğunu bizzat onların sırtına yıkan bir adem-i merkezileşme (dolayısıyla da Çokuluslu şirketlere kaynak aktarma) programının bir parçası olduğu sürece, “kârlı” sayılabilecek bir tasarruftu.

Bolivya’nın yeni Anayasası’nın en önemli yönünü, onun “postneo-liberal” olarak tanımlanabilecek, kimliğe ilişkin (“tikelci”) haklar ile toplumun bütününün yararlarını bağdaştırmadaki becerisi oluşturuyor. Bir başka deyişle, “kültürel” ile “toplumsal/iktisadî” olanı bağdaştırabilme tarzı. Bu anlamda, Evo Morales Bolivyası’nın, sosyalist hareket(ler)le yerli hareket(ler)i arasında 1980’li yıllarda kopmuş olan kuramsal ve pratik bağların yeniden tesisi olarak görmek, mümkündür. Çünkü, “(…) Batının kültürüne karşı yerli kültürünü, yaşam kültürünü biz inşa edeceğiz,” diyen Evo Morales’in de söylediği gibi, “Yerli hareketi kapitalizmle birleşmek istemiyor. Sorumlulukla dayanışma ilişkileri içerisinde yaşamak istiyor. Eşitlik istiyor ki bu insanlığın temelidir bizce.”[4]

Bu bakımdan, toplumsal alanı sürekli olarak bir F-Tipi’ne dönüştüren “demokratikleşme süreçleri”nin; hırçın, saldırgan bir milliyetçiliğin dilini her seferinde eskisinden daha azgın biçimde tetikleyen “Kürt açılımları”nın; emeğe değgin hakları her defasında biraz daha budayıp bir parçasını daha “yukarıdakilere” aktaran “emek düzenlemeleri”nin açarsız seyircileri konumuna indirgenmiş bizler açısından önemli derslerle dolu. Bunun içindir ki, hazır “demokratik çözüm(süzlük)”ün dolambaçlarında kısır tartışmalara mahkûm kılınmışken, [öyle Fransa filan değil], Bolivya örneğini daha yakından tanımak, sanırım “kafa açıcı” olacaktır. En azından yeni Anayasası dolayımıyla…

Halklarının kendilerine verdiği “Bolivya’yı yeniden kurma” görevini “Pachamama’mızın[5] desteği ve Tanrı’nın inayetiyle” yerine getiren Kurucu Meclis’in yeni Anayasası’nın 1. maddesi Bolivya’yı “özgür, bağımsız, egemen, demokratik, kültürlerarası, adem-i merkezi ve özerkliklere sahip üniter, sosyal, çokuluslu, komünoter bir hukuk devleti” olarak tanımlayıp ekliyor: “Bolivya, ülkenin bütünleşme süreci içerisinde siyasal, iktisadi, hukuki, kültürel ve dilsel çoğulluk ve çoğulculuk üzerine temellenir.”

HEM ÖZGÜRLÜKÇÜ, HEM EŞİTLİKÇİ OLMAK

Gerçekten de 411 madde boyunca iki ilkenin tüm Bolivya Anayasası’na damgasını vurduğu gözlemleniyor: “çoğulluk ve çoğulculuk” ilkelerine yaslanan, adem-i merkeziyetçi bir demokrasi anlayışı ile kaynakların halkın çoğunluğu, özellikle de emekçiler ve ezilenler lehine kullanılmasını öngören bir “üniter sosyal devlet” kavrayışı. Neo-liberalizmden beslenen postmodernizmin bize zıt, uzlaşmaz, bağdaştırılamaz kutupsallıklar olarak bellettiği iki alan arasında gerçekte aşılmaz bir mesafenin olmadığının doğrulanması… Bir başka deyişle, “Büyük İnsanlık”ın iki kadîm özlemi, “özgürlükçülük” ile “eşitlikçilik”in ille de birbirini dışlamak zorunda olmadığı, bağdaştırılabilir olduğu…

Bolivya’nın yeni Anayasası, “erkek ve kadın Bolivyalılardan, özgün köylü yerli ulus ve halklardan, kültürlerarası cemaatlerden ve Afrobolivyalılardan” oluşan ve “hep birlikte Bolivya halkını oluştur”an (Madde 3) Bolivya ulusunun asli unsurlarından saydığı yerli halkların (Anayasal tanımıyla, “özgün köylü yerli ulus ve halklar”) kolektif haklarını şu terimlerle güvence altına alıyor: “Özgün köylü yerli ulus ve halkların sömürgecilik öncesi döneme dayalı varlığı ve kendi toprakları üzerindeki kadîm hâkimiyeti göz önünde bulundurularak, devletin birliği çerçevesinde kendi kaderini özgürce tayin haklarını garanti altına alır. Bu hak, onların özerkliği, özyönetimi, kültürü, kurumlarının tanınmasını ve teritoryal kurumlarının bu Anayasa ve yasalara uygun olarak tahkimini güvence altına alır.” (Madde 2).

Üstelik bununla da yetinmeyip, ulusun “çok-dilliliği”ni hayali en geniş “liberal”in bile dudağını uçuklatacak bir gözüpeklikle çözüme kavuşturuyor:

“I. İspanyolca ve özgün köylü yerli ulus ve halkların bütün dilleri, aymara, araona, baure, bésiro, canichana, cavineño, cayubaba, chácobo, chimán, ese ejja, guaraní, guarasu’we, guarayu, itonama, leco, machajuyaikallawaya, machineri, maropa, mojeño-trinitario, mojeño-ignaciano, moré, mosetén, movima, pacawara, puquina, quechua, sirionó, tacana, tapiete, toromona, uru-chipaya, weenhayek, yaminawa, yuki, yuracaré ve zamuco, resmî dillerdir.

II. Çokuluslu hükümet ve bölgesel hükümetler en azından resmî dillerden ikisini kullanmakla yükümlüdür. Bunlardan biri İspanyolca olmalıdır; diğeri söz konusu teritoryadaki nüfusun adetleri, görenekleri, koşulları, zorunlulukları ve tercihleri göz önünde bulundurularak kararlaştırılacaktır. Geri kalan özerk hükümetler bölgelerine özgü dilleri kullanmakla yükümlüdür; bunlardan biri İspanyolca olmalıdır.” (Madde 5).

Toprakları üzerindeki (ülke nüfusunun çoğunluğunu oluşturan) yerli toplulukların kendi kaderlerini tayin hakkını, özerkliklerini, teritoryal haklarını, kültürlerini sürdürüp geliştirme haklarını tanıyıp Bolivya topraklarında konuşulan tüm dillere -konuşmacı sayısına bakmaksızın[6] - “resmî dil” statüsü tanıyan Anayasa, kadîm yerli “kozmovizyonu”ndan türettiği ilkeleri, Bolivya’daki yeni, adil ve eşitlikçi yaşamın düzenleyicisi olarak yeniden yorumlamaktadır:
“Madde 8.

I. Devlet çoğul toplumun etik-moral ilkeleri olarak şunları benimser ve destekler: ama qhilla, ama llulla, ama suwa (ilkesiz olma, yalan söyleme, hırsızlık yapma), suma qamaña (iyi yaşa), ñandereko (uyumlu yaşam), teko kavi (iyi yaşam), ivi maraei (kötülüğü olmayan toprak) ve qhapaj ñan (soylu yol ya da yaşam).

II. Devlet iyi yaşam için birlik, eşitlik, içleme, saygınlık, özgürlük, dayanışma, karşılıklılık, saygı, tamamlayıcılık, uyum, saydamlık, denge, fırsat eşitliği, katılımda toplumsal ve cinsiyet açısından hakkaniyet, kamu refahı, sorumluluk, sosyal adalet, toplumsal ürün ve malların dağıtım ve yeniden dağıtımı değerlerini destekler.”

Yerli cosmovisión’u terimleri çerçevesinde ifade edilen bu “sosyalizan yöneliş”, devletin görev ve hedeflerini tanımlayan 9. maddede daha net bir tarzda dile getiriliyor: “Anayasa ve yasanın belirttiklerinin yanı sıra, devletin işlev ve hedefleri şunlardır:

1. Çokuluslu kimlikleri takviye etmek amacıyla, sömürgeciliğin tasfiyesine yaslanan, ayırımcılık ve sömürünün olmadığı, tam bir sosyal adalete dayalı, adil ve uyumlu bir toplum kurmak.
2. Kişilerin, ulusların, halkların ve cemaatlerin refahını, kalkınmasını, güvenliğini ve korunması ile eşit saygınlığını güvence altına almak, karşılıklı saygıyı ve kültür-içi, kültürlerarası ve çok-dilli diyalogu teşvik etmek.

3. Ülkenin birliğini doğrulamak ve tahkim etmek ve çokuluslu çeşitliliği tarihsel ve insanî miras olarak muhafaza etmek. (…)

5. İnsanların eğitim, sağlık ve çalışmaya erişimini güvence altına almak.

6. Doğal kaynaklardan sorumlu ve planlı bir tarzda yararlanılmasını teşvik ve garanti etmek ve sanayileşmeyi, çevreyi mevcut ve gelecek kuşakların iyi yaşaması hedefiyle koruyacak biçimde, üretken temelin farklı boyut ve düzlemlerinin kalkınması ve tahkimi görüsüyle sürdürmek.”
“İyi yaşam”, yalnızca kültürlerin özgürce yaşanması/geliştirilmesi, hatta yalnızca kaynakların hakkaniyetli kullanımı, üretilen servetin adil paylaşımını değil, devletin barışçıl egemenliğini de kapsayacak tarzda formüle edilmektedir:

“I. Bolivya barış kültürünü ve barış hakkını, karşılıklı kabul, hakkaniyetli kalkınma ve kültürlerarasılığı teşvik etmek amacıyla, devletlerin egemenliğine tam saygıya dayalı olarak, bölge ve dünya halkları arasında işbirliğini destekleyen, barışçı bir devlettir.

II. Bolivya devletler arasındaki anlaşmazlık ve görüş farklılıklarının çözüm aracı olarak her türlü saldırganlık savaşını reddeder ve devletin bağımsızlık ve bütünlüğüne yönelik saldırganlığa karşı meşru savunma hakkını saklı tutar.

III. Bolivya topraklarına yabancı üs kurulması yasaktır.” (Madde 9.6)

Bolivya’nın yeni Anayasası, bu ruhla, “Temel Hak ve Özgürlükler”i düzenleyen III. bölümünde, yaşam hakkı, fiziksel, psikolojik ve cinsel bütünlük vurgusuyla, işkence, angarya, kölelik ve insan ticaretinin yasaklanmasının yanı sıra, ekliyor:

“I. Herkes su ve yiyecek hakkına sahiptir.

II. Devlet tüm nüfus için sağlıklı, yeterli bir beslenme ile besin güvenliğini sağlamak yükümlülüğü altındadır.” (Madde 16)

Su ve besin güvenliği hakkını diğer temel sosyal haklar izliyor: “Herkese evrensel, üretken, bedelsiz, bütünsel ve kültürlerarası, ayırımsız eğitim hakkı” (Madde 17), “herkese sağlık hakkı” (Madde 18), “herkese aile ve cemaat yaşamının saygınlığını ihlâl etmeyecek, yeterli bir çevre ve konut hakkı” (Madde 19); herkes için “içme suyu, kanalizasyon,[7] elektrik, gaz, posta ve telekomünikasyon sistemine evrensel ve hakkaniyetli erişim hakkı” (Madde 20)…

YA KADINLAR?

Tüm Anayasa’nın “ruhu”na nüfuz eden bir başka özellik ise, toplumsal cinsiyetler arasındaki eşitliğin kesin bir dille kabulü ve desteklenmesidir. Toplumsal cinsiyete ilişkin şiddet göstergelerinin oldukça yüksek düzeyde seyrettiği Latin Amerika’da Bolivya, kadına yönelik şiddeti Anayasal düzlemde ele almıştır: “Herkes, özellikle kadınlar, aile ya da toplum içinde fiziksel, cinsel ya da psikolojik şiddete uğramama hakkına sahiptir.” (madde 15/II)
Bolivya Anayasası, kadına yönelik şiddeti engellemeyi devletin bir sorumluluk alanı olarak tesis etmenin yanı sıra kadın -erkek eşitliğini eğitim (Madde 78/IV; 82/I); istihdam ve ücretlendirme (Madde 48/V); aile hukuku[8] (Madde 63/I) ve siyasal katılım alanında kayıt altına almaktadır:
“Tüm yurttaşlar doğrudan ya da temsilcileri aracılığıyla ve bireysel ya da kolektif olarak siyasal iktidarın biçimlendirilmesi, uygulanışı ve denetimine özgürce katılma hakkına sahiptirler. Katılım kadınlarla erkekler arasında adil ve eşit bir tarzda gerçekleşecektir.” (Madde 26/I).
Dahası, hamilelik durumundaki ücretli izin süresini saptayan ender anayasalardan biridir:
“Kadınlar medenî durum, hamilelik, yaş, fiziksel özellik, ya da çocuk sayısı temelinde ayırımcılığa tabi tutulamaz. Hamilelik durumunda kadınlara ve ebeveynlere çocuk bir yaşını doldurana dek ücretli izin verilir.”(Madde 48/VI)

YERLİ HAKLARI

Bolivya Anayasası’nda “özgün yerli köylü halklar”ın haklarına hasredilen bütün bir bölümün (Bölüm IV) yanı sıra, bu haklar, çeşitli alanlarda Eğitim, Kültürlerarasılık, Kültürel Haklar (Bölüm VI), Yerli Hukuku (Başlık III, Kısım IV), Çokuluslu Seçim Organı (Başlık IV, Kısım 1), Özgün Yerli Köylü Halkların Özerkliği (Bölüm VII); Toprak ve Teritorya (Bölüm IX) vb. bölümlerde geniş biçimde işlenmektedir. Bolivya Anayasası “özgün yerli köylü halklar”ı şöyle tanımlar: “Özgün yerli köylü halk terimi, varlığı İspanyol sömürgeci istilasından önceye dayanan ve ortak bir kültürel kimlik, dil, tarihsel gelenek, kurumlar, toprak ve dünya görüşünü paylaşan her türlü insan topluluğunu tanımlamaktadır.” (Madde 30/I) Bu hakların, Anayasa metninin ilgili bölümlerinde ayrıntılandırılan temel kolektif hakları ise:

“Varlığını özgürce sürdürme hakkı; kültürel kimlik, dinsel inanç, maneviyat, pratik ve adetler ve dünya görüşü hakkı; her bir mensubunun, istemesi hâlinde kimlik kartı, pasaport ve yasal geçerliğe sahip her türlü kimlik belgesi üzerinde, Bolivya yurttaşlığının yanı sıra, kültürel kimliğinin kaydedilmesi; kendi kaderini tayin ve toprak hakkı; kurumlarının devletin genel yapısına dahil olması hakkı; toprak ve teritoryalite üzerinde kolektif iyelik hakkı; kutsal yerlerin korunması hakkı; kendine özgü iletişim sistemleri, araçları ve ağları oluşturup yönetme hakkı; geleneksel bilgiler, geleneksel tıp, diller, ayin ve simgeler ve giysilerin saygı görüp desteklenmesi hakkı; ekosistemlerin yeterli bir tarzda kullanılıp yararlanıldığı, sağlıklı bir çevrede yaşama hakkı; bilgi, bilim ve birikimleri üzerinde kolektif entelektüel mülkiyet hakkı ve bunların değerlendirilmesi, kullanımı, teşviki ve geliştirilmesi hakkı;eğitim sisteminin bütününde kültür-içi, kültürlerarası ve çok dilli eğitim hakkı; dünya görüşü ve geleneksel pratiklerine saygı gösteren evrensel ve ücretsiz bir sağlık sistemi hakkı; dünya görüşüne uygun siyasal, hukuksal ve iktisadî sistemleri uygulama hakkı; kendilerini etkileme olasılığı olan her türlü yasal ya da idarî önlemin hazırlanmasında uygun işlemlerle, özellikle de kendi kurumları aracılığıyla danışılma hakkı; teritoryaları üzerindeki doğal kaynakların işletilmesinden kaynaklanan yararlara katılma hakkı; yerli özerk teritoryal yönetim hakkı ve üçüncü kişilerin meşru olarak edinilmiş haklarını ihlâl etmeksizin kendi toprakları üzerindeki yenilenebilir doğal kaynakların münhasır kullanımı ya da yararlanma hakkı; devletin organ ve kurumlarına katılma hakkı…” (Madde 30/II)

Anayasa’nın 31. maddesi ise, kayıt altına alınan haklardan yararlanabilmenin, yerli topluluğun nüfusuyla bağlantılı olmadığını vurgulayarak, yok olma tehdidi altındaki halklar için özel önlemleri öngörmektedir:

“I. Yokolma tehdidiyle karşı karşıya olan, gönüllü bir tecriti sürdüren ve temasa uğramamış özgün yerli köylü ulus ve halkların bireysel ve kolektif yaşam tarzları korunacak ve saygı gösterilecektir.

II. Tecrit durumdaki ve temasa uğramamış özgün yerli köylü ulus ve halklar bu durumlarını sürdürme, işgal ettikleri ve yaşadıkları teritoryanın sınırlarını tayin ve yasal olarak tahkim hakkına sahiptir.”

Anayasal hak ve güvenceler, yalnızca özgün/yerli halk ve ulusları değil, sömürgecilik ertesinde ülkeye Afrika’dan getirilmiş kölelerin torunlarını da kapsamaktadır: “Afrobolivya halkı, Anayasa’da özgün yerli köylü ulus ve halklara tanınan bütün iktisadî, toplumsal, siyasal ve kültürel haklara sahiptir.” (Madde 32)

Yerli halkların haklarından yararlanmasının temel aracı, Bolivya Anayasası’na göre “kendine özgü teritorya, kültür, tarih, diller ve hukuksal, siyasal, toplumsal ve iktisadî örgüt ya da kurumlara sahip özgün köylü yerli ulus ve halkların kendi kaderlerini tayin hakkının hayata geçirilmesi olarak özyönetim uygulamasından oluşan” (Madde 289) özerkliktir, ve bu özerklik aşağıdaki erkleri münhasıran kullanabilme yetisinden oluşmaktadır:

“Özerkliğini Anayasa ve yasaya uygun bir tarzda uygulayabilmek üzere kendi tüzüğünü hazırlamak; her bir halkın kimlik ve görüsüyle uyumlu, kendine özgü iktisadî, toplumsal, siyasal, örgütsel ve kültürel gelişme biçimlerinin tanımlanarak yönetilmesi; yenilenebilir doğal kaynakların Anayasa’yla uyumlu bir biçimde yönetilmesi; Teritoryal Düzenleme Planlarının ve toprak kullanımına ilişkin planların merkezî devlet, departman ve belediye düzlemlerindeki planlarla eşgüdüm hâlinde hazırlanması; (…) yetki alanı içerisindeki tecrit bölgelerin elektrik şebekesine bağlanması; mahalle ve köy yollarının bakım ve yönetimi; yetki alanı içerisinde, koruma altındaki alanların, devlet politikası doğrultusunda yönetim ve korunması; özgün köylü yerli ulus ve halkların yargı yetkisinin, kendi norm ve usulleri doğrultusunda, Anayasa ve yasalara uygun olarak, adaletin sağlanması ve anlaşmazlıkların çözüme kavuşturulması amacıyla uygulanması; spor, dinlenme ve boş zamanları değerlendirme; kendi kültür, sanat, kimlik, arkeolojik merkez, dinsel, kültürel yer ve müzelerin korunup desteklenmesi; turizm politikaları; yetki alanı içerisindeki çevre rüsum, patent ve özel katkı paylarını saptayıp yönetmek; yetki alanı içerisindeki vergilerin yönetimi; operasyon programları ve bütçesini hazırlamak, onaylamak ve yürütmek; teritoryal işgalin planlama ve yönetimi; yetki alanı içerisinde kültürel pratiklerine uygun konut, kentleşme ve nüfus dağılımı; diğer halklarla ve kamusal ve özel birimlerle işbirliği anlaşmaları imzalayıp uygulamak; mikrosulama sistemlerinin bakım ve yönetimi; üretkenliğin teşviki ve geliştirilmesi; yetki alanının gelişimi için gerekli altyapının inşası, bakımı ve yönetimi; kendilerini etkileyen yasama, yürütme ve yönetsel önlemlerin uygulanmasına ilişkin özgür ve bilgilendirici danışma mekanizmalarına katılmak, bunları geliştirmek ve yürütmek; kültürel, teknolojik, mekânsal ve tarihsel ilke, norm ve pratiklerine uygun olarak yerleşim alanları ve peyzajın korunması; kendi norm ve usullerine uygun demokratik kurumların geliştirilmesi ve uygulanması” (Madde 304/I).

Yerli halklar, şu yetkileri de devlet ya da eyalet yönetimleriyle paylaşmaktadır:

“Devletin dış politikası doğrultusunda uluslar arası mübadeleler ;(…); genetik kaynaklar, geleneksel tıp ve germoplasma bilgilerine ilişkin kolektif entelektüel hakların korunması ve kayıt altına alınması; yetki alanındaki faaliyet yürüten dış kurum ve örgütlerin denetim ve düzenlenmesi; yetki alanı içerisinde sağlık politikalarının örgütlenmesi, planlanması ve yürütülmesi; devletin yasama organı kararları doğrultusunda eğitim, bilim, teknoloji ve araştırma plan, program ve projelerin örgütlenme, planlama ve yürütülmesi; orman, biyoçeşitlilik ve çevre kaynaklarının korunması; yetki alanı içerisindeki sulama sistemleri, hidrik kaynaklar, su ve enerji kaynakları, devlet politikaları doğrultusunda yönetimi; mikrosulama sistemlerinin inşası; mahalle ve köy yollarının inşası; üretken altyapıların inşasının teşviki; tarım ve hayvancılığın desteklenmesi; yetki alanı dahilinde gelişen hidrokarbon faaliyetlerinin denetim ve toplumsal-çevresel açıdan izlenmesi; mal ve hizmetlerin malî kontrol ve yönetim sistemleri” (Madde 304/II).

KAMUSALIN GERİ DÖNÜŞÜ: EĞİTİM VE SAĞLIK

Yeni Bolivya Anayasası’nın “özgürlükçü” ruhu, komünter ve sosyal/kamusal düsturlarla takviye edildiği ölçüde, onu “postneo-liberal” olarak nitelemek mümkün hâle gelir. Nitekim, yeni Anayasa sağlık ve eğitim dahil pek çok temel hizmete erişimin eşit, evrensel ve ücretsiz olduğunu kabul ve ilan eder (Madde 17-18) Dahası, bununla da yetinmeyerek, temel hizmetlerin “kültürlerarası” özelliğini de vurgular. Temel hizmetler, özellikle de eğitime ilişkin Anayasal esaslar, Aydınlanma, hümanizm ve evrenselcilikten olduğu kadar kamucu bir anlayıştan, devrimci bir ruhtan ve dördüncü kuşak/kültürel haklar mantığından beslenmektedir. Nasıl mı?

“Eğitim üniter, kamusal, evrensel, demokratik, katılımcı, komünoter, sömürgeciliği tasfiye edici ve kalitelidir.

Eğitim, tüm eğitim sistemi boyunca kültür-içi, kültürlerarası ve çokdillidir. Eğitim sistemi açık, hümanist, bilimsel, teknik ve teknolojik, üretimci, teritoryal, teorik ve pratik, özgürleştirici ve devrimci, eleştirel ve dayanışmacı bir eğitime dayanır. Devlet erkek ve kadınlar için, hayatla, üretimci çalışma ve gelişmeyle ilişkili, bir meslek eğitimi ile hümanist bir teknik öğrenimi güvence altına alır.” (madde 78/I-IV)

“Eğitim sivilliği, kültürlerarası diyalogu ve etik-moral değerleri besleyecektir. Bu değerler arasında cinsiyet eşitliği, rollerin farklılaşmaması, şiddetsizlik ve insan haklarına tam saygı bulunmaktadır.” (Madde 79)

“Eğitim kişilerin bütünsel formasyonunu ve hayatta ve hayat için eleştirel toplumsal bilincin güçlenmesini destekleyecektir.

Eğitim bireysel ve kolektif formasyona, fizik ve entelektüel beceri ve yatkınlıkların geliştirilmesine, teori ile üretimci pratiğin birbirine bağlanmasına, iyi yaşam için çevre, biyoçeşitlilik ve teritoryanın korunma ve muhafazasına yönelik olacaktır. (…)

Eğitim Çokuluslu devletin yurttaşları olarak herkesin birlik ve kimliğinin yanı sıra, her bir özgün yerli köylü ulus veya halkın üyelerinin kimlik ve kültürel gelişiminin güçlendirilmesine ve Devlet içerisinde karşılıklı anlayış ve kültürlerarası zenginleşmeye katkıda bulunacaktır.” (Madde 80/I-II)

“Devlet eğitime erişimi ve tüm kadın ve erkek yurttaşların tam eşitlik koşullarında muamele görmesini güvence altına alacaktır.

Devlet, yasa uyarınca, öncelikle ekonomik olanakları kısıtlı öğrencilere, ekonomik yardımlar, beslenme, giysi, taşıma, okul malzemesi programları ve dağınık yerleşimlerde öğrenci yurtları aracılığıyla, eğitim sisteminin farklı düzeylerine erişimleri konusunda destek sağlayacaktır.” (Madde 82/I-II)

Benzer bir durum, sağlık için de söz konusudur. Bolivya Anayasası’nın sağlık ve sosyal güvenlik sistemi ile ilgili kısmı, sağlığı temel bir insan hakkı olarak tesis etmekte ve tüm yurttaşlarına eşit, ücretsiz, evrensel ve yüksek kalitede sağlık hizmeti sağlamakla yükümlendirmektedir (Maddeler: 35-36-37). Anayasa bunun yanı sıra, tekil sağlık sisteminin bir unsuru olarak kabul ettiği yerli halk ve ulusların geleneksel tıbbını koruma altına almayı, geliştirmeyi, yaymayı da devletin görevleri arasında saymaktadır (Madde 35/II, 42), sağlık sistemi tekil olsa da “kültürlerarası” niteliktedir (Madde 18/III).

ÇOĞUL VE ÇOĞULCU BİR İKTİSAT

Belirtmek gerekir, Bolivya, sosyalist bir ülke değil. Bu yazının girişinde de vurgulandığı üzere, Evo Morales ve MAS’ı (ve hükümeti destekleyen diğer sol partiler) ülke içerisinde tam bir hegemonya sağlayabilmiş olmanın bir hayli uzağındadır. Bolivya’da, özellikle Doğu eyaletlerinde üstlenen güçlü bir beyaz oligarşi mevcuttur ve harekete geçirebildikleri güçlü “sivil toplum”la hükümetin adımlarını sıkça bloke edebilmektedirler. Bu nedenle Bolivya Anayasası, ister istemez bir “uzlaşma”nın ürünüdür ve yer yer Santa Cruz (ve Panda ve Beni ve Tarija) oligarşisine verilmiş tavizleri yansıtır. Bu, en çok ülkenin iktisadi yapısını tanımlayan başlık altında karşımıza çıkmaktadır. Bolivya Anayasası, “çoğul” olarak tanımladığı iktisadi yapının “komünoter, kamu, özel ve kooperatif” işletmelerden oluştuğunu kabul ve ilan etmektedir (Madde 306/II).

Özel sektörün (ki eğitim ve sağlık alanlarında da faaliyetine izin verilmektedir) varlık ve etkinliğini kabul etmekle birlikte, kimi sınırlamalara tabi olduğu vurgulanır. Bunlar arasında en çarpıcı olanı, geleneksel yerli kozmovizyonuna dayalı değerlerin sınırlandırıcılığıdır: “Çoğul ekonomi farklı iktisadî örgütlenme biçimlerini, tamamlayıcılık, karşılıklılık, dayanışma, yeniden dağıtım, eşitlik, hukuksal güvenlik, sürdürülebilirlik, denge, adalet ve saydamlık ilkeleri üzerine temellenir. Toplumsal ve komünoter ekonomi, bireysel çıkar ile kolektif refahı bağdaştırır.” (Madde 306/III). Yanısıra, özel girişim, devletin “iktisadî artıların sosyal, sağlık, eğitim, kültür politikaları ve üretimci iktisadî kalkınmaya yatırım hâlinde hakkaniyetli yeniden dağıtımı aracılığıyla” en yüce değer kabul edilen insanın gelişimini sağlamakla yükümlü kılınmış olması (Madde 306/V), ve “her türlü iktisadî faaliyet(in) ülkenin iktisadî egemenliğinin güçlendirilmesine katkıda bulunma”sı zorunluluğu ile de sınırlandırılmaktadır: “İktisadî gücün devletin iktisadî egemenliğini tehlikeye sokacak ölçüde özel ellerde toplanmasına izin verilmez” (Madde 312/I). “Her türlü iktisadî örgütlenme biçiminin saygın bir istihdam yaratma ve eşitsizliklerin azaltılması ve yoksulluğun tasfiyesine katkıda bulunma yükümlülüğü”nü öngören (Madde 312/II) ve “tüm iktisadî örgütlenme biçimlerini çevreyi korumakla” yükümlendiren (Madde 312/III) maddeler de özel sektörü sınırlayıcı ve denetleyici nitelik taşır.

SONUÇ OLARAK…

Türkiye’de “ulusal solcular”, Latin Amerika’daki antiemperyalist yöneliş ve kaynakların millileştirilmesi hamleleri ile Kemalizm arasında paralellikler kurmaya bayılırlar. Anakronizme düşme kaygısı olmasa kıta bağımsızlığının simgesi Simón Bolivar’ı “Kemalist” olarak tanımlamaktan geri durmayacak bu kesim şimdilerde, kıtadaki antineo-liberal her türlü girişimi, kıpırdanışı, kalkışmayı, önderi “ulusalcı”, hatta “Kemalist” ya da “M. Kemal hayranı” olarak nitelemekten pek haz ediyor.[9]

Oysa Bolivya toprakları üzerinde yaşayan tüm insan topluluklarının dil, kültür ve kozmovizyon’unu biricik ve dokunulmaz kabul edip “farklılıklara saygı”yı düstur edinen, “Birlik(çilik)”i ancak “çoğulluğun uyumu” olarak tanı(mla)yan Bolivya Anayasası’nın, “modern(ist)” anlamda ulus-devletle ilişkisi, “inkârın inkârı” olarak tanımlanabilir ancak. Çünkü Bolivya Anayasası, çoğulcu, adem-i merkeziyetçi, özerklikçi, eşitlikçi/özgürlükçü, komünoter ve sosyal nitelikte bir “devlet”i tarifler; hiçbir “kutsallık” vasfı yüklenmeyen bir devlettir bu. Temel değeri insan olan ve insanın yetilerini sınırsız ölçüde geliştirirken temel gereksinimlerini karşılamayı görev edinen bir devlet. Her türden homojenlik iddiasını inkâra uğratan, çeşitliliği, farklılığı bir zenginlik kaynağı olarak gören ve onu beslemeyi ödev edinen bir devlet…

Hayır, bu anlamda Bolivya (ya da benzer yönelişler benimseyen Venezüella, Ekvator, Paraguay…)’yı “ulus(al/cı)-devletler” olarak tanımlamak bu anlamda mümkün değildir. Bolivya Anayasası, daha çok, yerli kozmovizyonu ile sosyalist ilkeleri sentezleyen bir yeniden yorumlama girişimini/denemesini yansıtmaktadır. Aymara/Bolivyalı Dışişleri Bakanı Choquehuanca’nın “(…) Biz yerliler, insanların kendi aralarında ve insanlarla doğa arasındaki yeniden doğuş veya dengeye dönüş diye adlandırdığımız kozmik bir İnka inanışı olan ‘Pachakuti’ye doğru yol alıyoruz. Genel hukuku, kârların birikmesi olan kapitalizm için en önemli değer ‘para’dır ve yaşamın bir değeri yoktur. Sosyalizmde ise en önemli değer insandır ve insan için sadece materyalizm değil, spiritüalizm de önemlidir,”[10] sözleriyle ifade ettiği bir sentez girişimidir bu.

Bu sentezin nasıl biçimleneceğini zaman gösterecek. Ne ki, “ekilebilir topraklarının yüzde 91’inin nüfusun yüzde 5’ini temsil eden büyük toprak sahiplerine ait” olduğu,[11] tüm bir sömürgecilik tarihi boyunca Potosi’deki zengin gümüş ve kalay madenleri yüzünden iliği kemiği sömürülmüş, milyonlarca insanı katledilmiş, sömürgecileri zenginleştirdikçe kendisi yoksulluğun dibini boylayan, zengin hidrokarbon kaynaklarıyla ABD emperyalizminin iştahını kabartan, neo-liberalizmin deney tahtası Bolivya’nın tüm “yeryüzünün renkleriyle” yeniden ayağa kalkması, acılı, aşağılanmış, aç bırakılmış halklarına ekmek ve onur sunabilmesi, “ulusalcılık”tan çok, sosyalistlerin meselesidir, kanımca.

Bu nedenledir ki, yeni Anayasası’yla Bolivya’dan hem öğrenmemiz, hem de onu gözümüz gibi sakınmamız gerekir, diyorum…

3 Ekim 2009 11:16:57, Ankara.

N O T L A R

[1] Halil Cibran, “Zaman”.

[2] Sucre, İspanyol sömürgeciliği döneminde Bolivya’nın başkenti ilan edilmiş, ancak 1899 yılında yasama ve yürütme erkleri La Paz’a taşınırken yargı erkinin merkezi olarak varlığını sürdürmüştü. Bu kararı hiçbir zaman hazmedemeyen Sucre’liler, Kurucu Meclis toplantılarını, tüm erklerin toplandığı başkent olma taleplerini dayatmak için vesile saydılar. Bu talep, aynı zamanda iktidarın yerliler ve halkçı güçlerin eline geçmesine karşı her yolla mücadele etmeye kararlı “beyaz oligarşiler”in yönetimindeki eyaletler (Santa Cruz, Beni, Pando, Tarija) tarafından desteklenmekteydi. Kurucu Meclis’in bu talebi gündeme almayı reddedişi, Meclis’in her oturumunun, şiddetli protestolara hedef olması sonucunu doğurdu. Öyle ki, Morales hükümeti, Meclis’in çalışmalarını Sucre dışındaki askerî bir akademide tamamlaması kararını aldı. Bu ise, ana muhalefet partisinin (Podemos) Kurucu Meclis çalışmalarını boykot etmesinin gerekçesini oluşturdu. Maddelerin oylandığı son oturum ise, Kurucu Meclis üyelerinin can güvenliği gerekçesiyle, Oruro kentinde yapılacaktı.

[3] Bolivya Cumhuriyeti’nin 1967 tarihli Anayasası’nın (1994/5 tarihinde değişikliğe uğratılmış) 1. maddesi: “Üniter Cumhuriyet şeklinde tesis edilmiş özgür, bağımsız, çok-etnili, çoğul-kültürlü (pluricultural) Bolivya, hükümet olarak tüm Bolivyalıların birlik ve dayanışması üzerine temellenen temsilî ve katılımcı demokratik biçimi benimser.” (İlginç bir ayrıntıyı vurgulamadan geçemeyeceğim: Bolivya anayasasının, La Paz sokaklarında dolaşırken elime tutuşturulan, 1994 tarihli değişikliklerini ihtiva eden versiyonu, ABD’nin CIA’yle ilişkileri defalarca belgelenmiş kötü şöhretli yardım teşkilatı USAID tarafından basılmıştı ve “Bolivya Demokratik İnisiyatifleri” ibaresini taşımaktaydı. Unutmadan ekleyeyim: USAID, NED [National Endowment for Democracy - Ulusal Demokrasi Vakfı] ile birlikte, ABD yönetiminin ayrılıkçı Doğu oligarklarının faaliyetlerini destekleyecek finans kaynaklarını tevzi ve muhalefeti koordine etme işlevlerini üstlenen iki kurumdan biridir.)

[4] Buket Şahin, İnka Ruhu Uyanıyor: Bolivya Gerçeği yazı dizisi, “Che Guevara’yı Örnek Alan Lider”, Cumhuriyet, 15 Ağustos 2009, s.9.

[5] And bölgesi yerlilerinin kutsal “Toprak Ana”sı. Ne ki bu ifadelere bakıp da Bolivya Anayasası’nın (yerli dini ya da Hıristiyanca) dinsel bir tınıyla donatıldığı sonucuna varılmamalı. Anayasa’nın 4. maddesi net bir dille ifade ediyor: “Devlet din ve kozmos tasarımlarıyla uyumlu manevî inanç özgürlüğüne saygı duyar ve onları güvence altına alır. Devlet, dinden bağımsızdır.”

[6] Örneğin Bolivya’nın resmi dillerinden Yaminawa’nın Peru, Brezilya ve Bolivya’da toplam 1000 kadar konuşmacısı vardır ( http://www.native-languages.org/yaminawa.htm). Weenhayek dilini konuşan halkın toplam nüfusu ise, 2860 kişidir ve Bolivya ve Arjantin topraklarında yaşamaktadırlar (http://globalrecordings.net/+language/18296). Hayatta kalan Pacawara sayısı ise 11 (onbir) olarak kaydedilmektedir! (http://ipsnews.net/+news.asp?idnews=33557)

[7] “Su ve kanalizasyona erişim insan hakları arasındadır ve ne imtiyaz ne de özelleştirmeye konu olabilir ve yasaya uygun lisans ve kayıt sistemine tabidirler” (Madde 20/III).

[8] Ayrıca: “İstikrar sergileyen özgür ya da fiilî birlikler (…) sivil evlilikle aynı sonuçları taşır (…)” (Madde 63/II)

[9] Bunun için örneğin Cumhuriyet gazetesinin Strateji ekinde yayınlanan Latin Amerika konulu yazılara bir göz atmak yetecektir.

[10] Buket Şahin, İnka Ruhu Uyanıyor: Bolivya Gerçeği yazı dizisi, “Amerika’yı Keşfeden Türkler”, Cumhuriyet, 17 Ağustos 2009, s.10.

[11] yagk.

Sosyalist sanatçı Hilmi Bulunmaz tarafından sadece emekçilerin çıkarı için yayınlanan tiyatro sitesini izlemek tarihsel sorumluluğu yerine getirmektir

2009-10-04T03:24:00.001-07:00

MUTLAKA, AMA MUTLAKA İZLEMENİZ GEREKEN BİR SİTE: www.tiyatroyun.blogspot.com

2009-10-04T03:12:00.000-07:00

ETA’dan (Bask Ülkesi ve Özgürlük) Basın Açıklaması

30/09/2009
ABP (Bolivarcı Basın Ajansı)

Bask ülkesi devrimci-sosyalist ulusal kurtuluş örgütü ETA, 2009 yılı Gudari Eguna günü (çev. Notu: Bask dilinde: Bask Savasçlarıı Günü) vesilesiyle Bask toplumuna sunduğu metinde şu görüşlere yer vermektedir:

ETA, 50 yıl önce faşist Franco rejiminin halkımızı soykırımdan geçirme amaçlı saldırıları esnasında doğmuştur. 50 yıllık mücadele bugün kendilerini andığımız kadın ve erkek Bask savaşçılarının katkıları sonucu bugüne kadar taşınmıştır. Bu uğurda sürgünü, hapishaneyi ve hatta ölümü yaşayan Bask Ülkesi’nin kızları ve oğullarının mücadelesi olmasaydı, Bask Ülkesi uzun süredir sömürgeciler tarafından yönetilmeye devam edecekti. Onyıllar geçtikçe Bask birleşik solu (çev. notu: ETA’ya destek veren sol kesimler genel olarak bu ad altında toplanmaktadır) halkımızın bağımsızlığına giden yolları sürekli olarak yeniledi ve bu görevi yerine getirirken düşmanın saldırılarına canı pahasına karşılık verdi. 50 yıl sonra Bask Ülkesi dimdik ayakta ve yaşıyor.

30 yıl önce PNV (Bask Ulusalcı Partisi) Moncloa reformuyla, İspanyol yetkililerle birlikte Bask Ülkesi’ni satmaya ve halkımızın baskıcı kurumlar tarafından bölünmesine karar verdi. O dönemin tüm yetkilileri bu halkın en mücadeleci kesimi olan birleşik solu bu baskıcı kurumların yürütümüne katılmaya davet ettiler. 30 yıl sonra ise, bağımsızlıkçılığı terketmediği aşikar olduğu için ve kazandığı politik başarılardan dolayı, birleşik solu bütün bu kurumlardan attılar.

Bask Ülkesinin bugünkü durumunu tasvir eden Bask Ulusal Kurtuluş Hareketi’nin kazanımları şunlardır:

*Bölünme (çev. notu: toprakların İspanya ve Fransa tarafından paylaşılması) projesi tükenmiştir ve ölüdür ve büyük çoğunluk Bask Ülkesi’nin kendi politik geleceğini belirleme hakkını tanımaktadır.

*Aynı şekilde toplumun çoğunluğu politik çatışmadan baskıcı yollarla değil, politik bir çıkış yanlısı tavır sergilemektedir.

*El Adur’dan El Ebro bölgesine kadar bağımsızlığı savunan kararlı ve geniş bir kesim toplum içerisinde kök saldı. Engelleme, baskılama ve yalıtma çabalarına rağmen bu halkın yapılanma ve kurtuluş mücadelesinde yenilmez olduğu gösterildi.

Bunlara rağmen, bağımsızlıkçılar olarak henüz Bask Ülkesini kendi kendini yönetme seviyesine getirme başarısını gösteremedik. Düşman onyıllardır, Fransa ve İspanya halkına bunu bir proje olarak dayatmaya devam ediyor. Avrupa’da birçok halka kendi kendini belirleme hakkı çerçevesinde kapılar açılırken, İspanya ve Fransa halkımıza karşı inkar ve faşizm politikasını uygulamaya devam ediyor. Devletlerin bu duvarlarının dışında PNV ( Bask Ulusalcı Partisi) bu amaca ulaşmada en önemli engel olageldi. Düşman tanımama ve bölmeye dayalı projelerini hayata geçirme noktasında başarısızlığa uğradı ancak bir kez daha aynı reçetede ısrar ediyor, çünkü PNV ile birlikte bu amaca ulaşabileceklerini düşünüyorlar. Bu şekilde, eski dayatma sürecini tüketerek ve yeni bir döneme giremeden halkımız derin bir kriz içerisinde boğuşmaya devam ediyor.

İspanyol faşizmi son yıllarda bu politik hedefleri doğrultusunda baskıcı politik saldırısını yeniledi: bağımsızlıkçıları kurumlardan kovdu ve onları sokaklardan da kovmak istiyor. Zapatero, Sanz ve Lopez baskıcılığın sınırlarını zorlama, olağanüstü hal uygulmalarından birleşik sol’un seçimlere katılması ve elde edilen sonuçların tahrif edilmesi noktasına kadarki yarışlarında takıntılı hale geldiler.

Bu yazdan beri Bask politik tutsaklarının fotoğraflarını göstermek suç haline geldi. Bir vatandaşının fotoğrafını göstermekten dolayı suç işlemiş sayılan bir halk var mıdır dünyada? GAL ( çev. notu:Anti-terörist Kurtuluş Grupları isimli paramiliterler) eylemlerini üstlenmeden geceleri bağımsızlıkçıları kaçırıyor ve en son Jon Azna’yı kaybettiler. Bu yaz yayınlanan önemli fotoğraflardan bazıları, Bask Özerk Bölgesi Polis teşkilatı tarafından politik tutsakların ailelerini darbelemek için yapılan baskınlar sırasındaki durumu gösteriyordu. Buna Nazi Almanyasındaki ‘sokak temizliği’ deniyor. Şimdi yemekli toplantılara, kutlamalara, futbol karşılaşmalarına ve iskambil oynamaya katılmak bile suç sayılıyor. Bu ırk ayrımcılığı politikasını, hakların kısıtlanmasını, yasadışılaştırmayı ve ‘demokrasi bayramı’ adı altındaki seçim düzenbazlığını ‘yasal egemenlik’ olarak niteliyorlar... PNV bu politik ve baskıcı saldırıya onay verdi. Buna ‘bütçesel istikrar’ ve ‘omuz omuza vermek’ diyorlar. Urkullu, (çev. notu: PNV başkanı) ne bask toplumunun ne de PNV’nin sosyal tabanının onaylamadığı bu saldırıları çarpıtmaya çalıştı. Birleşik solun kurumlardan ve seçimlerden ihraç edilmesi bir ‘yasadışılaştırma oyunu’dur. Politik tutsakların fotoğraflarını gösteren ailelerin ve vatandaşların yedikleri dayaklar ‘kartellerin eğlencesi’ oluyor. Cezalandırma oyunu ve baskı şöleni: son yıllarda gerçekleşen binlerce işkence olayı, geçersiz sayılan binlerce oy, binlerce vatandaşın tutuklanması, milyarlarca euroluk cezalar ve sokaklardaki binlerce yaralı... Bunların hepsi Urkullu için, Sabin Etxea’daki (çev. notu: Bilbao’daki PNV merkezinin bulunduğu tarihi bina) konforlu bürosundan seyrettiği oyunlar ve şenlikler.

PNV her zaman ortadaydı: bir taraftan Bask ülkesine destek veriyor ancak diğer taraftan hep devlete bakıyor, her zaman bağımsızlıkçılığa karşı. Urkullu daima bask halkının tasvip etmediği bu baskıcı saldırıları sözlerle yumuşatmak ve çarpıtmaktan başka bir imkana sahip değil, çünkü bağımsızlıkçılığa karşı bütün bu saldırıların sorumlularıyla yani faşistlerle yeni bir politik anlaşma yapmak istiyor. Ve nutuk çeken sözde- bağımsızlıkçıların vaazları, kapalı salonlarda yaşanan gergin ortamları yatıştırmaktan başka bir işe yaramayan laf kalabalığından ibarettir.

Bask Ülkesinde gerçek bir politik değişimi engellemek için düşman PNV’nin de yardımıyla solu ezmeye çalışıyor. Hatırlatmaya çalıştıkları bu: eski ve ölü projeyi canlandırmak. Ancak birleşik sol bu saldırıları kararlı bir şekilde göğüslemenin çok ötesinde, Bask ülkesinin gerçek demokratik bir sürece ulaşmasını sağlamak için uğraşmaktadır. Bu noktadan sonra bu ülkenin solcuları özerklik meselesinde yeni bir geri adımı kabul etmeyeceklerdir.

ETA’nın taahhüt, istek ve önerisi:

Bask Ülkesinin düşmanları inkar ve baskı politikasında birbirleriyle yarıştıkları sürece elde silah savaşmaya devam edeceğimizi taahhüt ediyoruz. Fakat aynı zamanda diyoruz ki:

ETA’nın isteği daima yaşanan politik çatışma sürecinden demokratik bir çıkış yolu aramak oldu. ETA bu yolu açmak için istekli ve buna hazır olduğunu bir kez daha belirtir.

Devletlerin inatçılığı ve ispanyol saldırı politikası karşısında Bask Ülkesinde vatandaşların hak ve isteklerine saygı duyan ve bunları tanımayı kolaylaştıracak demokratik bir süreci geliştirmek gereklidir. Bu, bu halkın politik seçeneğidir: Bask ülkesinin kendi kendini yönetme senaryosunu hazırlayacak demokratik süreci başlatmak. Bununla birlikte, devletlerin ülkemizin isteklerine saygı duymalarını sağlamak için, birleşik solcular, bağımsızlıkçılar hepimizin ülke çapında güçlerimizi birleştirmemiz gerekiyor. Ancak bu şekilde bu halk özgürlüğüne kavuşur. ETA’nın önerisi budur ve ETA’nın destekleyeceği ve öncülüğünü yapacağı yol budur.

ETA’dan yetkililere sorular:

İspanyol yetkililer birçok kez, silah bırakmadığı sürece ETA ile konuşmayacaklarını tekrarladılar. Sanki çatışmanın kördüğümü bu imiş gibi! İspanyol yetkililer çok iyi biliyorlar ki sorun ETA değil, problemleri bu halk ile, bu halkın politik istekleri ile ilgili. Politik çatışma bu problemin düğümünü çözerek bitirilebilir. İspanyol yetkililere ve başkan Zapatero’ya şu soruları yöneltiyoruz:

- ETA’nın silahları ateşlenmezse, İspanyol yetkililer, Bask Ülkesi topraklarında yaşayanların politik gelecekleri ile ilgli kendilerinin karar verecekleri bir sürece saygı duymaya hazır olurlar mı?

- ETA’nın silahları sustuktan sonra, Bask vatandaşlarının çoğunluğu bağımsızlık yönünde oy kullanırsa, İspanyol yetkililer bu kararı kabul etmeye ve gerekli adımları atmaya hazırlar mı?

- ETA’nın silahlı mücadelesi durursa, baskı politikasını terketmeye ve çatışmanın çözümünü mümkün kılacak demokratik sürece saygı duyarlar mı?

Bölge valileri Lopez ve Sanz’a ise şu soruları yöneltiyoruz:

- Bask Ülkesini kabul etmeye ve ulusal haklarını tanımaya hazır mısınız?

- Sizin hukuki otoriteniz altında bulunan bölgelerde hiçbir kısıtlamaya gitmeden vatandaşlara açıkça kendi politik gelecekleri ile ilgili karar verme hakkını tanımaya hazır mısınız?

İspanyol yetkilileri ve Başkanı hiçbir bahane göstermeden bu soruları cevaplama noktasında düelloya davet ediyoruz. Ancak ne yazık ki bir kez daha sessizlikleri ve olumsuz duruşları asıl problemin ETA değil, yetkililerin politik isteksizlik ve demokrasi yoksunluğundan kaynaklı olduğunu kanıtlayacaktır. Pozitif yanıtlar çatışmanın çözümüne yolları açardı. Olumlu cevaplar ve bu sınırlamaların kaldırılması ETA tarafından ateşlenen silahların susması anlamına gelirdi. Başka bir deyişle sorularımıza verilecek olumlu yanıtlar politik çatışmanın çözümünü kolaylaştırır, silahlı varoluşu ortadan kaldırırdı.

ETA’yı ve politik çatışmayı, aktivistlerini hapishanelere sokarak, birkaç silahını ya da dağdaki birkaç zulasını çalarak ya da İspanyol Özerk Polisini Hendaia bölgesine taşıyarak bitireceğini sananlar bir kez daha yanılıyorlar. ETA’nın tüm silahlarını çalsalar bile bu halkın mücadele tutkusunu ve kararlılığını çalamazlar.

Son olarak PNV’ye tek bir soru soruyoruz. Cevapları birleşik solculara vermeliler ve Bask Ülkesi önünde açık olmalılar:

Siz bağımsızlık yanlısı mısınız? PNV’nin hedefi nedir: temel kuruluş belgelerinizde tanımlı olduğu biçimde bir Bask devleti kurmak mı yoksa Bask ülkesini bölen ve gelişimini engelleyen Bask özerk-yönetiminde derinleşmek mi?

Bu belgenin son sözleri 2009 Bask Savaşçıları Günü vesilesiyle, bu 50 yıllık savaşta herşeyini vererek düşen bask savaşçılarına atfedilmiştir. Kalplerimiz aynı zamanda düşmanın hapishanelerinde sağlam bir şekilde mücadelelerine devam eden ETA savaşçılarıyla birlikte atmaktadır. Birleşik Sol için Bask Ülkesinin kurtuluşu, bu halka ve bu mücadelede düşen kadın, erkek savaşçılarımıza verdiğimiz bir sözdür… Ve bunu gerçekleştireceğiz!

Yaşasın Dünün ve Bugünün Savaşçıları!

Yaşasın Özgür Bask Ülkesi!

Yaşasın Sosyalist Bask Ülkesi

Bağımsızlık ve Sosyalizme ulaşana kadar savaş!

Bask Ülkesi, 2009 Bask Savaşçıları Günü

Euskadi Ta Askatasuna (E.T.A.)

abpnoticias.com adlı web-sitesindeki İspanyolcasından Türkçeye Canan Ateş tarafından çevrilmiştir.

2009-10-04T03:09:00.000-07:00

Panama’da Toprakları İçin Mücadele Eden Yerliler Tutuklandı.

Panama polisi, başkentte bulunan Catedral Meydanı’nda topraklarına yönelik gaspa karşı hükümetten yardım talep eden eylemci bir yerli gruba saldırarak gözaltına aldı. Panamalı yerliler aynı yerde üç hafta boyunca eylem yapmışlar, ancak geçen 24 Eylül tarihinde polisin zoruyla eylemlerine son vermek zorunda kalmışlardı.

Bir sivil toplum örgütü olan Gelişim ve Kaynakları Koruma Birliği (ACD) yöneticisi Larissa Duarte, Naso yerli toluluğundan olan sekiz yerli ile Nobe yerlilerinden olan iki kişinin topraklarını geri alma ve özel sektöre ait bir hayvancılık şirketinin topraklarını gaspetmesine hükümetin engel olması talebiyle Catedral Meydanı’nda eylem yaparken tutuklandıklarını bildirdi.

Duarte, ayrıca iki yerli önderi, Liceo Vargas ile Luis Gamarra’nın da önceki gün sabaha karşı gözaltına alınarak El Chorrillo bölgesindeki polis karakoluna götürüldüklerini ifade etti.

ACD yöneticisi, topraklarını özel sektörün yağmalamasına izin vermeyen yerlilerin ‚kamu düzenini bozmaktan’ tutuklanarak oldukça kötü koşullar altında tutulduklarını vurguladı.

Haber: CANAN ATEŞ
03.10.2009

2009-10-04T03:08:00.000-07:00

20 Milyon Meksikalı Açlık Sınırında Yaşıyor.

Meksika devlet başkanı Felipe Calderon, bu Cuma günü yaptığı açıklamada ülke nüfusunun %20’sine karşılık gelen yaklaşık 20 milyon Meksikalı’nın açlık sınırında yaşadığını ifade etti.

Meksika’nın başkenti Meksiko’da katıldığı bir etkinlik esnasında konuşan Calderon, öncelikle gıda sektöründeki kriz ve ekonomik kriz nedeniyle artış gösteren Meksika’daki yoksulluk seviyesinin, sayısı 14 milyondan 20 milyona çıkan ve açlık sınırında yaşayan Meksika nüfusuna karşılık geldiğini belirtti.

Sosyal Gelişim Politikalarını Değerlendirme Konseyi’nin verdiği rakamlar ise, 2008 yılı içerisinde 19,5 milyon Meksikalı’nın gıda malzemeleri temin edemeyecek yani en temel besin maddelerinden oluşan bir alışveriş torbasını dahi dolduramayacak denli az bir gelire sahip olduuğunu gösteriyor.

Latin Amerika’nın en büyük ikinci ekonomisi olan Meksika, kişi başına düşen gayrisafi milli hasılada bu yılın ilk üç ayında %8,2 gibi keskin bir düşüş yaşarken Nisan-Haziran aylarını kapsayan dönemde ise bu düşüş %10,3 seviyelerine kadar bir artış gösterdi.

Haber: CANAN ATEŞ
03.10.2009

2009-10-04T03:06:00.001-07:00

Micheletti, Darbeci Askerlere Teşekkür Etti.

Honduras’ın darbeci devlet başkanı Roberto Micheletti, bu Cumartesi günü yaptığı konuşmada yasal devlet başkanı Manuel Zelaya’nın zorla görevinden uzaklaştırılmasına ve ülkede son derece derin bir siyasi krize yol açan 28 Haziran’daki darbeye katılımından dolayı Honduras Silahlı Kuvvetleri’ne teşekkür etti. Darbeci hükümet, askerlerin yaptığı bu darbeyi ‘demokrasi yolunda gerçekleştirilmiş cesur bir davranış’ olarak tanımladı.

Micheletti, Honduras’taki başkanlık sarayında yaklaşık 350 askerin katılımıyla gerçekleştirilen askeri tören esnasında ‘bu cesur davranış (darbeyi kastediyor), ülkenin semalarında demokrasinin, barışın ve adaletin standartlarının yeniden hakim olmasına ve vatanın bağımsızlığının kazanılmasında büyük rol oynamıştır’ dedi.

Oysa darbeci başkanın bu sözlerinin tam tersi bir şekilde son üç ay içerisinde Honduras’ta ağır bir siyasi ve sosyal kriz yaşanıyor. Çeşitli siyasi gruplar ve muhafazakar sermaye çevreleri tarafından desteklenen darbeden bu yana insan haklarının yaygın bir şekilde ihlali ve anayasal düzenin yeniden tesisi ile başkan Zelaya’nın görevine geri dönmesi talebi ile eylem yapan Honduras halkına karşı yoğun bir baskı ve şiddet ortamının varlığı, Micheletti’nin yalanlarını geçersiz kılıyor.

Honduraslı yurttaşların anayasal hakkı olan doğru ve tarafsız haber edinme hakları tamamiyle gaspedilmiş durumda. Alternatif ve darbe karşıtı medya organları kapatılarak Radio Globo ile Canal 36’nın merkezleri askerler tarafından basıldı ve tüm aletleri ile elektronik cihazlarına devlet güçleri tarafından el konuldu.

Darbeci hükümet geçen 27 Eylül tarihinde ise olağanüstü hal ilan ederek Honduras halkının ifade özgürlüğü, toplantı ve biraraya gelme gibi temel anayasal haklarını 45 günlüğüne askıya aldı.

Tutuklu ve Kayıp Yakınları Komitesi (Cofadeh) direktörü Berta Oliva, bu Cumartesi günü yaptığı açıklamada 28 Haziran’daki darbeden bu yana ülkede 16 kişinin öldürüldüğünü, onlarca kişinin yaralandığını, 96 kişi hakkında ise devletin güvenliğine zarar vermek gibi tamamen siyasi bir argümanla dava açıldığını ifade etti. Aralarında bir eğitimcinin de bulunduğu bu 96 kişinin tutuklu olarak yargılandığını sözlerine ekledi. Oliva, darbe karşıtı örgütlerin yöneticilerinin kimliği belirsiz kişilerden ölüm tehditleri aldıklarını ve Cofadeh üyelerinin ise çeşitli güvenlik sorunları yaşadıklarını vurguladı.

Honduras halkına karşı uygulanan devlet terörü, yasal devlet başkanı Manuel Zelaya’nın bu siyasi krizi dialog yoluyla çözmek amacıyla 21 Eylül tarihinde ülkesi Honduras’a geri dönmesinden bu yana hız kazandı. Halka yönelik gaz bombalı saldırılardan özellikle çocuk ve yaşlılar olamak üzere geniş bir kesim son derece olumsuz bir şekilde etkilendi.

Darbeci Micheletti, bütün bu panoramaya rağmen darbeyi ‘asil ve ülkeleri üzerinde oynanamakta olan kötü niyetli dış kaynaklı oyunlara son veren cesur bir davranış olarak’ tanımlamada ısrar ediyor.

Haber: CANAN ATEŞ
03.10.2009

2009-10-03T00:38:00.001-07:00

Honduras’ta Direnişçi Bir Öğretmeni Öldürdüler.

İnsan Hakları Örgütleri, Honduras’taki Darbeye Karşı Direniş Cephesi’ne katılan bir öğretmenin bu Cuma günü Tegucigalpa’da öldürüldüğünü bildirdiler.

Tutuklu ve Kayıp Yakınları Komitesi (Cofadeh) koordianatörü Bertha Oliva, öğretmen Mario Fidel Contreras’ın Tegucigalpa’da öldürüldüğü bilgisini onayladı.

Oliva, Contreras’ın Tegucigalpa’nın doğusunda yer alan San Angel’de bulunan evine 100 m kala öldürüldüğünü bildirdi. 50 yaşındaki öğretmenin, motorsikletli iki kişinin açtığı ateş sonucu yüzünden aldığı iki kurşun darbesi sonucu hayatını kaybettiği ifade edildi. Contreras’ın ölümü ile birlikte yasal devlet başkanı Manuel Zelaya’nın görevinden askeri darbe ile uzaklaştırıldığı 298 Haziran tarihinden bu yana öldürülen kişilerin sayısı 15’e yükseldi.

Haber: CANAN ATEŞ
02.10.2009

2009-10-03T00:37:00.001-07:00

Lula: En İyi Olimpiyat Organizasyonunu Yapacağız.

Brezilya devlet başkanı Luiz İnacio da Silva, bu Cuma günü yaptığı açıklamada 2016 Olimpiyat Oyunları’nın Rio de Janeiro şehrinde yapılması için yapılan kampanyada çalışan herkese teşekkürlerini bildirdi.

Çok duygulanan Brezilya devlet başkanı, ‘beni bu haber kadar duygulandıracak başka birşey yok. Bu denli duygulanacağımı hiç düşünmemiştim, ancak bu haber karşısında ağladım’ diyerek gözyaşlarına engel olamadı.

Lula, 2016 Olimpiyat Oyunları’nın Rio de Janeiro’da yapılması için çalışan yazar Paulo Coelho, futbolcu Pele, atletler ve bakanları dahil herkese teşekkür etti. Lula, ‘bu kampanyanın en gösterişsiz emektarları olan temizlik işçileri bizim seçilmemizde büyük rol oynadılar.’ diyerek sözlerine devam etti.

Brezilya devlet başkanı, yaptığı basın açıklamasında, Uluslararası Olimpiyat Komitesi’nin gelecek Olimpiyat Oyunları için kıstasları daha da yukarı çekmesinden endişe duyduğunu da açıkça ifade etti.

Chicago, Tokyo ve Madrid gibi diğer 2016 Olimpiyat Oyunları için aday olan şehirlere karşısındaki en dezavantajlı durumu, şehirdeki yoğun güvenlik sorunu teşkil etmesine rağmen Rio de Janeiro yarışta ipi göğüsledi.

Lula, sorumluluk almaktan korkmayan insanlar olmalarının ödülünü bu şekilde aldıklarını ifade etti. ‘Brezilya bu Olimpiyatları hakediyordu’ diyen başkan, ‘Brezilya halkı kadar neşeli ve yaratıcı bir toplum yoktur. Bizim bu Olimpiyatlara ihtiyacımız var.’ diyerek sözlerine devam etti.

Tarihteki en iyi Olimpiyat organizasyonunu yapacaklarını ifade eden Lula, geçmişte sömürge bir ülke olduklarını, bu nedenle kendilerine güvenemediklerini, başaracaklarına dair hep kaygı duyduklarını vurguladı.

Lula, ‘kalbimin en derinliklerinden gelerek söylüyorum: Bu gün benim hayatımın en mutlu günü, Brezilyalı olmaktan en çok gurur duyduğum gün. Rio bunu hakediyor, Brezilya halkı bu başarıyı hakediyor. Şu ana kadarki en iyi Olimpiyat Oyunları’nı organize edeceğiz’ dedi.

Haber: CANAN ATEŞ
02.10.2009

2009-09-29T22:36:00.001-07:00

Nikaragua Dışişleri Bakanı’ndan Zelaya Konusunda Uyarı

Nikaragua Dışişleri Bakanı Samuel Santos Lopez, bu Salı günü BM Örgütü Genel Meclis toplantısında yaptığı konuşmada darbecilerin Honduras’ın yasal devlet başkanı Manuel Zelaya’yı öldürmek konusunda çeşitli planları olduğunu vurguladı.

‘Bunlara şimdi iyi kulak verin, çünkü daha sonra Zelaya’nın intihar ettiğini söyleyecekler’ diyen Nikaragua Dışişleri Bakanı, 28 Haziran’daki askeri darbeden sonra Honduras’ın içine düştüğü ağır kriz ortamının Honduras halkına karşı işlenen bir suç olduğunu ifade etti.

Bakan, kendi ülkesinin hükümetinin Zelaya’yı Honduras’ın demokratik bir şekilde seçilmiş devlet başkanı olarak tanıdığını ve bu ülkede gerçekleşmiş darbeyi kınadığını vurguladı.

Santos Lopez, ‘şu andan itibaren Honduras’ta gerçekleşecek herhangi bir seçim sahtekarlığını tanımayacağımıza dair net kararımızı bildiriyorum’ diyerek Honduras’ta formalite demokrasi ve ikiyüzlülüğün ötesine de geçmiş olan bir değişimin yaşandığının altını çizdi.

Bakan, bu darbenin hedeflediklerinden birinin de Honduras’ın da içerisinde bulunduğu ALBA (Bizim Amerikamız Halklarının Bolivarcı Birliği) ülkeleri arasındaki dayanışmayı baltalamak olduğunu ifade etti.

Nikaragua Dışişleri Bakanı, Honduras yasal Dışişleri Bakanı Patricia Rodas’ın BM Örgütü’nün Honduras’ta yaşanan krizle ilgili olağanüstü bir toplantının organize etmesi önerisine ülkesinin tam destek verdiğini belirtti.

Haber: CANAN ATEŞ
29.09.2009

2009-09-29T22:35:00.002-07:00

Honduras Direnişi Hak Gasplarına Rağmen Devam Ediyor.

Honduras’taki Darbeye Karşı Ulusal Cephe’nin çağrısıyla biraraya gelen Honduraslılar, darbeci Roberto Mücheletti hükümetinin ifade, biraraya gelme ve toplantı yasağına rağmen bu Salı gününü de sokaklarda eylemler yaparak geçirdiler.

Ulusal Cephe örgütü, bugün yaptığı açıklamada ülkede anayasal düzenin yeniden tesisine ve yasal devlet başkanı Manuel Zelaya görevine dönünceye dek eylemlerine devam edeceklerini ifade etti.

Açıklamada ‘vermekte olduğumuz halk mücadelesine, halklara tarih boyunca baskı uygulayan oligarşiden bağımsızlaşma yolunda ilerleyen bir Honduras’ı yeniden yaratıncaya kadar devam etme sözü veriyoruz’ ifadelerine yer verildi.

Ulusal Cephe militanlarından Amilcar Espinoza ise, darbecilerin Honduras halkı konusunda büyük bir yanılgıya düştüklerini vurguladı ve darbecilerin yapılmakta olan eylemlerin birkaç güne kadar sona ereceği yanılgısına düştüklerini belirtti.

Pek çok kurum ve meslek örgütü, bu Salı günü darbeci hükümetin bazı anayasal hakları 45 günlüğüne askıya alması karşısında neler yapılabileceğini tartışmak üzere biraraya geldiler.

Darbeci hükümet, Manuel Zelaya’nın geçen hafta başkent Tegucigalpa’ya ulaşmasının ardından yükselen halk hareketini frenlemek için ülkede olağanüstü hal ilan etmişti. Radio Globo ve Canal 36 televizyonu gibi darbe karşıtı yayın organlarının darbeciler tarafından kapatılması üzerine önümüzdeki günlerde eylemlerin hız kazanması bekleniyor.

Haber: CANAN ATEŞ
29.09.2009

2009-09-29T22:35:00.001-07:00

Piedad Cordoba, Katolik Kilisesi’ni Yalanladı.

Kolombiyalı Senatör Piedad Cordoba, Katolik Kilisesi monsenyörü Juan Vicente Cordoba’nın esirlerin değişimine dair süreçte eksik kalan tek şeyin Kolombiya hükümeti ile FARC arasında anlaşmaya varmak olduğu şeklindeki açıklamalarının gerçeği yansıtmadığını belirtti.

Liberal Parti Senatörü Piedad Cordoba, gazetecilere yaptığı açıklamada din adamı Vicente Cordoba’nın FARC’ın elindeki esirlerin ve Kolombiya cezaevlerindeki gerillaların aşamalı olarak serbest bırakılmalarını sağlayacak sürece ilişkin eksik olan tek noktanın her iki taraf arasında anlaşmaya varmak olduğunu ifade ettiği açıklamalarının doğru olmadığını vurguladı.

Senatör, Katolik Kilisesi temsilcisine meseleleri daha fazla birbirine karıştırmaması çağrısında bulunarak FARC’ın teslim etmeye hazır olduğu esirlerin serbest kalmasını geciktirecek hiçbir şeye izin vermemek gerektiğini ifade etti.

Her bir esir tesliminin çok zorlu olduğunu belirten senatör, ‘FARC, teslim etmeyi garanti ettiği iki askeri serbest bırakmak için daha fazla bir şey istemiyor. Bu sürecin aşamalı olacağını iddia etmek, serbest bırakmaları geciktirmek anlamına gelir’ dedi.

Daha önce FARC’ın elindeki altı savaş esirinin bırakılmasına öncülük eden Piedad Cordoba, ‘önce bu kişilerin serbest bırakılmamalarını sağlayalım, daha sonra esir değişimi üzerine detaylıca konuşmaya başlayabiliriz’ dedi.

FARC, elinde tuttuğu çavuş Moncayo ve asker Calvo’yu tek taraflı olarak serbest bırakacağını dört aydan bu yana açıklamaktaydı. Ancak FARC, geçen hafta örgütün Merkez Kurmay Heyeti Sekreteryası’nın da yayınladığı bir bildiride belirtildiği üzere, bu serbest bırakmalar esnasında Kolombiya hükümetinin bir provokasyonuna karşı önlem olarak bu iki esiri yalnızca Piedad Cordoba’ya teslim etme konusunda ısrarını sürdürüyor.

Haber: CANAN ATEŞ
29.09.2009

2009-09-29T01:34:00.000-07:00

Chaderton: OAS, Honduras’taki Yaşananlar Karşısında Yavaş Hareket Ediyor.

Amerika Devletleri Örgütü (OAS) Venezüella Büyükelçisi Roy Chaderton, bu Pazartesi günü yaptığı açıklamada Honduras’taki askeri darbenin üzerinden üç ay geçmesine rağmen OAS’ın bu ülkedeki gelişmeler karşısında yavaş hareket ettiğini belirtti.

OAS Olağanüstü Konsey Toplantısı’nda söz alan Chaderton, darbeci başkan Roberto Micheletti’nin aralarında ifade, toplantı ve biraraya gelme özgürlüklerinin de olduğu beş anayasal hakka sınırlaması ile ilgili olarak OAS’ın yavaş ve kahvaltı sonrası siesta uyuşukluğu içerisinde yanıt verdiğini belirtti.

Tegucigalpa’daki Brezilya Büyükelçiliği’ne yönelik baskılarla ilgili olarak ise ‘büyükelçilikte olanlar küçük olaylar değildir. İkincil derecedeki planlarla düzenlenemeyecek kadar önemlidir’ vurgusunu yaptı.

Chaderton, OAS bileşenlerinden geçen hafta sonu Honduras’a girmesine izin verilmeyen OAS temsilcileri konusu yerine Brezilya Büyükelçiliği’ndeki gelişmelere daha fazla öncelik vermelerini istedi.

Chaderton, öte yandan darbeci hükümeti destekleyen ve iktidardaki barbarların komplolarını hayata geçirmelerini sağlayan medya terörüne de dikkat çekti. Honduraslı Canal 36 ve Radyo Globo’nun kapatılmasına karşın Fox News, CNN İspanyolca ve İngilizce gibi ABD kaynaklı kanalların darbeci Micheletti’yi geçici başkan (Kasım seçimlerine dair bir dezenformasyon) ve Zelaya’yı da devrik başkan olarak tanımladıklarını vurguladı.

Chaderton, konuşmasında darbecilerin Manuel Zelaya’nın bir haftadan beri bulunduğu Brezilya Büyükelçiliği’ne yönelik zehirli gazla yaptıkları saldırıdan dolayı 17 yaşındaki üniversite öğrencisi Wendy Avila’nın öldüğünü belirterek durumun ciddiyetinin altını çizdi. Venezüellalı OAS büyükelçisi, darbe sonrası Honduras’ta pek çok faili meçhul cinayet ve kayıplar olduğunu vurguladı.

Chaderton, ‘darbeci Micheletti hükümeti, anayasal hakları 45 günlüğüne yasaklamasının gerekçesini seçim kampanyası olarak ortaya koyup bunu bizim (OAS’ın) kabul etmemizi beklemektedir’ diyerek darbeci Micheletti’nin bir diğer komplosunun altını çizdi.

Chaderton, konuşmasını uluslararası kamuoyuna Honduras’a daha fazla baskı yapmasının son derece gerekli olduğu mesajını ileterek tamamladı.

Haber: CANAN ATEŞ
28.09.2009

içimdeki insanlık

2009-09-25T15:41:00.000-07:00

bugün günlerden pazar
hava aydınlık
hava alabildiğine sıcak
ve havada kum fırtınası var

ey içimdeki insanlık
seni düşünüyorum
yalnızca seni
senin kanayan sesini düşünüyorum

önümde nil
arkamda piramitler
nil alabildiğine uzun
ve zaman alabildiğine mülâyim

ey içimdeki insanlık
seni düşünüyorum
yalnızca seni
senin kanayan sesini düşünüyorum

sohbet kervanına katılan insan
külrengi sabahların karartamadığı
gülrengi aşkını seviyorum senin
ne musa'ya tapmışsındır sen
ne firavun'a
senin gözlerinin derinindeki kızıldeniz'i seviyorum
alabildiğine sonsuz
alabildiğine hırçın
ve alabildiğine asi gözlerini seviyorum

ey içimdeki insanlık
seni düşünüyorum
yalnızca seni
senin kanayan sesini düşünüyorum

şiir: hilmi bulunmaz
foto: fikriye bulunmaz

Sosyalist bilinç gelişiyor!

2009-09-25T04:47:00.000-07:00

Chávez, ABD Halkına Dünyayı Değiştirmek İçin Mücadele Çağrısı Yaptı.

Venezüella devlet başkanı Hugo Chavez, BM Genel Meclisi’ne katılmak için gittiği ABD’nin New York şehrinde biraraya geldiği sendikacılara „sağlam bir bilince ve halkı uyandırmaya dayalı bir mücedele içerisinde bir araya gelmeli ve dünyayı değiştirmeliyiz“ çağrısında bulundu.

Konuşması esnasında Karl Marx’ın ‘bütün dünyanın işçileri birleşiniz’ sözünü hatırlatarak işçi sınıfının birliği vurgusunu yaptı. ‘Dünya değişmeye başladı. ABD de bu dünyanın bir parçası ve bu değişimin dışında kalamaz’ diyen Chavez, dünyayı kurtaracak olan tek şeyin sosyalizm yolunda yürümek olduğunu ifade etti.

‘Obama dahil bu değişimi farkedecek olan herkes bunun nasıl olacağını sormaya başlayacaktır. Şurası kesindir ki bu değişim kapitalizm çerçevesinde gerçekleşmeyecektir’ diyen Chavez, ABD’nin büyük bir ülke olduğunu söyledi. ABD’nin bir yanı emperyalizm ise diğer yanının da ABD halkı olduğu vurgusunu yaptı.

ABD medyasının saldırısının altını çizen başkan, tüm ilerici Latin Amerikalı hükümetleri kastederek ‘bize saldırıyorlar, sonra da bize ABD’nin düşmanı diyorlar. Biz, emperyalizmin, açlığın, sefaletin ve sömürünün düşmanıyız. Obama ile oturup konuşmak isterim. Ben hiçbir ülke için tehdit değilim. Bizi canavar gibi göstermeye çalışıyorlar, çünkü onlar demokrasiden korkuyorlar.’ dedi.

Chavez, Obama’nın iki ayrı karakterde olduğunu vurguladı. Konuşmalarında barıştan bahseden Obama’nın söylediklerine ters düşen kararlar aldığını ifade eden başkan, ‘madem barıştan yanasınız, Kolombiya’daki yedi adet askeri üs ne anlama geliyor’ 4. filo Latin Amerika karasularında ne arıyor? Bunlar barış değil, savaş üsleridir’ dedi.

Chavez, ABD devlet başkanına ‘Obama, Obama! Aç gözlerini! Kolombiya’ya daha fazla asker, daha fazla savaş uçağı gönderme! Barıştan konuşacağız artık, barış için çağrı yapacağız’ şeklinde seslendi.

Haber: CANAN ATEŞ
23.09.2009

***

Sosyalist Sanat'ın notu: Fotoğrafı biz seçip, üst başlığı biz attık.

Honduras'taki faşist darbeciler yasa tanımıyor

2009-09-25T03:35:00.001-07:00

Manuel Zelaya: Honduras Halkını Yalnız Bırakmayın!

Honduras’ın başkenti Tegucigalpa’daki Brezilya Büyükelçiliği’de bulunan Honduras’ın yasal devlet başkanı Manuel Zelaya taraftarı yüzlerce Honduraslı, bu Çarşamba günü başkentte bulunan BM binasına doğru yürüyüşe geçti. Maskeli polisler ve askeri birlikler tarafından sarılmış durumdaki Brezilya Büyükelçiliği’nden başlayan yürüyüşün tüm baskılara rağmen kalabalık bir kitle tarafından yapıldığı kaydedildi. Darbeci hükümetin kolluk güçleri gösterici kitleyi BM binasına yaklaştırmamak için her türlü önlemi almış durumda.

Başkan Zelaya’nın bulunduğu Brezilya Büyükelçiliği’ne ise herhangi bir genel elektrik kesintisi olmamasına rağmen elektrik ve su hizmeti verilmiyor. Darbeci hükümet, büyükelçilik binası yakınlarına yerleştirdiği cihazlar ile binadakilerin cep telefonu ile iletişimini de engelliyor. Ayrıca, büyükelçilik binasının tepesinde sürekli kontrol uçuşu yapan helikopter ve arka bahçedeki çok sayıda maskeli polis, binayı sürekli gözetim altında tutuyor. Ayrıca, bugün yeniden sokağa çıkma yasağı ilan eden darbeci hükümet bu yasağın Perşembe gününe kadar süreceğini bildirdi.

Brezilya Büyükelçiliği’nin Honduras’ın darbeci hükümetinin, Zelaya’yı kendilerine teslim etmesi şeklindeki talebini red etmesi üzerine darbecilerin büyükelçilik binasına saldırabileceklerine dair gelişmeler, Latin Amerikalı ülkelerin tamamının tepkisiyle karşılaştı. Venezüella, Bolivya, Küba, Antigua ve Barbuda, Dominik Cumhuriyeti, San Vicente, Ekvator, Honduras ve Nikaragua’nın içinde bulunduğu Bizim Amerikamız Halkları Bolivarcı Birliği (ALBA), bu Çarşamba günü yayınladığı bir bildiri ile Honduras’ın darbeci hükümetinden Honduras yasal devlet başkanı Manuel Zelaya’nın bulunduğu Brezilya Büyükelçiliği’ne karşı takındığı düşmanca tavra son vermesini istedi. ‘Zelaya ve ailesinin başına gelecek herşeyden darbeci hükümeti sorumlu tutacağız’ denilen açıklamada darbeci hükümetin büyükelçiliğin etrafını sarmasının Viyana Konvensiyonu’nda tanımlanan uluslararası ilişkiler normlarının ihlali olduğunun altı çizildi.

Öte yandan başkan Zelaya, ABD’nin New York şehrinde yapılmakta olan BM Genel Meclis Toplantısı’na katılan liderlere, darbeci Roberto Micheletti hükümetinin yoğun baskı uyguladığı Honduras halkını yalnız bırakmamaları çağrısında bulundu. ‘Honduras’a dialog amacıyla geldim ancak gaz bombaları ile karşılandım’ diyen Zelaya, uluslarası kamuoyuna Honduras halkı için yaptıklarından dolayı teşekkür etti. Şu an Honduras halkının tüm gezegene bir direniş örneği teşkil ettiğini vurgulayan başkan BM Genel Meclisi’ne katılan 120 liderden Honduras halkını yalnız bırakmamalarını istedi.

Haber: CANAN ATEŞ
23.09.2009

***

Sosyalist Sanat'ın notu: Fotoğrafı biz seçip, üst başlığı biz attık.

Honduras halkı, Amerikan emperyalizminin emzirdiği faşizme karşı müthiş bir direniş örgütlüyor!

2009-09-25T03:03:00.001-07:00

Honduras’ta En Az 300 Kişi Gözaltında

Honduras’taki Askeri Darbeye Karşı Ulusal Cephe önderlerinden Rafael Alegria, darbeci hükümete karşı gösteri yapan 300 kişinin polis ve askeri güçler tarafından gözaltına alındığını bildirdi.

Alegria, Salı günü boyunca gözaltına alınanların Şili diktatörü Augusto Pinochet dönemini hatırlatırcasına başkent Tegucigalpa’daki bir futbol sahasında tutulduklarını söyledi.

Gözaltındaki Honduraslıların, yasal devlet başkanı Manuel Zelaya’nın herkesi şaşırtan bir şekilde ülkesine dönmesi nedeniyle onu görmek ve kendisiyle dayanışmak amacıyla bulunduğu Brezilya Büyükelçiliği etrafında toplandıkları esnada darbeci kolluk güçlerinin saldırısına uğradıklarını vurgulayan Alegria, Honduras halkının 88 gündür direnişte olduğunu belirtti. ‘Ne kadar çok baskı uygularlarsa o kadar çok kişi sokaklara dökülür’ diyen Ulusal Cephe önderi, Honduras halkının Salı ve Çarşamba günleri boyunca sokağa çıkma yasağına rağmen Zelaya’nın tekrar iktidara gelmesi talebiyle sokağa çıkacağını ifade etti.

Öte yandan, darbeci hükümet Zelaya’nın bulunduğu Brezilya büyükelçiliğinin elektrikleri kesti ve büyükelçilik binasına gıda maddesi taşınmasına engel oluyor.

Alegria, polis ve asker saldırısı sonucu pek çok yaralının olduğunu ve bu kişilere ait bilgilerin İsan Hakları Komisyonu’na verildiğini bildirdi. Yaralıların bir kısmının da polis tarafından şüpheli kişiler olduğu gerekçesiyle gözaltına alındıklarını belirten Alegria, bu nedenle yaralı sayısı hakkında kesin bir bilgi verilemediğini vurguladı. Tüm bu baskılara ve saldırılara karşı, Honduras halkının cesaret ve coşku ile Zelaya görevine dönene kadar direnişe devam edeceğinin altını çizdi.

Honduras devlet başkanı Zelaya ve direnen Honduras halkına yönelik uluslararası destek hızla artıyor. Pazartesi günü olağanüstü gündemle toplanan Amerika Devletleri Örgütü’nün (OAS) ardından ALBA ülkeleri de Salı sabahı yayınladıkları bir bildiri ile Honduras yasal devlet başkanı Zelaya’ya tam destek verdiklerini bildirdiler.

Venezüella, Nikaragua, Küba başta olmak üzere diğer Latin Amerikalı ülkeler olan Arjantin, Brezilya, Uruguay, Bolivya, Paraguay, Guatemala liderleri ve dışişleri bakanları Honduras’ın darbeci hükümetini bir kez daha kınayarak Zelaya’yı destekleyen Honduras halkına karşı insan hakları ihlali suçu işlememesi konusunda uyardılar.

Haber: CANAN ATEŞ
22.09.2009

***

Sosyalist Sanat'ın notu: Fotoğrafı biz seçip, üst başlığı biz attık.

Olmayanı olmuş gibi, olanı olmamış gibi gösterme çabasının dayanılmaz hafifliği yada bir yalanın toplumsal anatomisi; O. Akgül - H. Bulunmaz diyalogu!

2009-09-17T13:04:00.000-07:00

Hilmi Bulunmaz
17 Eylül 2009

Tarafımdan OYUN dergisi editörü olarak atanan Bulunmaz Tiyatro "Yazarlık Kursu" öğrencilerinden Ozan Akgül, cin olmadan adam çarpmaya yeltenip sosyalist kimlikli dergimizi "LENİN'sizleştirme" eylemine ortak olduğu için, yine benim tarafımdan görevden uzaklaştırıldı. Bu uzaklaştırılmayı içine sindiremeyen Akgül, eline aldığı kalemi aklına geldiği gibi kullanma alışkanlığında olduğundan, sanırım yazar olma yeteneğini geliştiremeyecek.

Akgül - Bu yazıyı kaleme almak bana sıkıntı veriyor; çünkü uzun uzun "polemik"lerle zaman harcama niyetinde değilim.

Bulunmaz - Senin gibi "cesaret ve cehalet sahibi biri" tarafından kaleme alınmış bir yazıya yanıt vermek için bilgisayarın karşısına geçip yazı yazmak, bana çok büyük bir sıkıntı veriyor!

Akgül - Ancak bana yönelttiğiniz suçlamanıza karşı sessiz kalamayacağımı iyi bilirsiniz.

Bulunmaz - Sana suçlama yöneltmedim; sadece yalancı olduğunu tescil ettim. Bu tescil sonucu, okurların gözündeki güvenirliliğin iyice dibe vurdu.

Akgül - Suçlamanıza geçmeden önce Tiyatro Oyun dergisine yapmış olduğunuz darbeden söz etmek isterim.

Bulunmaz - Ortada suçlama denilebilecek bir şey olmamasına, demagoji yapıp "Suçlamanıza geçmeden önce" sözüyle başladığın tümceyi kabul etmememe karşın, yine de, "bana yönelttiğiniz suçlamanıza karşı sessiz kalamayacağımı iyi bilirsiniz."

Akgül - Aslında gerekli açıklamaları kamuoyuna duyuru adlı yazımızda dile getirdiğimiz hâlde söylenecek birkaç sözün daha olduğunu düşünüyorum.

Bulunmaz - "kamuoyuna duyuru" adlı yazınızda söylediğiniz yalanların dışında, yeni yalanlar mı imal ettiniz?

Akgül - Tiyatro Oyun dergisi bizim zamanımızda hiçbir zaman sosyalist bir dergi olmadı.

Bulunmaz - Çok ilginç! Neden?

Akgül - Neden mi?

Bulunmaz – Evet, çok merak ediyorum. Neden?

Akgül - Hakaret, küfür gibi yazılarınız yayınlanmadığı için…

Bulunmaz – Hangi yazımın neresinde küfür var? Tek bir örnek gösterip, tek bir kaynak verseydin; bayağı hoş olacaktı! Merak duygum azalacaktı. "Belge soğukluğu"ndan malul olmadığını anlayacaktım.

Akgül - Çünkü Sosyalizm küfür etmekse sosyalist olmadı bu dergi!..

Bulunmaz – Bırak şimdi üfürmeyi de, hangi yazımın neresinde küfrettiğimi göster!

Akgül - Sosyalizm, Lenin şekilciliğiyse, Tiyatro Oyun dergisi bizim dönemimizde "sosyalist" olmadı…

Bulunmaz - Al işte bir yalan daha! Hem de kendi kendini yalanlayan bir yalan! Size teslim ettiğim ve sizin tarafınızdan yayınlanan 6. sayıda Lenin fotoğrafı ve Lenin'in şu sözleri yok muydu:

"Özel mülkiyetin temel olduğu bir toplumda, sanatçı pazara göre yapıt üretir, müşterilere ihtiyacı vardır. Bizim devrimimiz, sanatçıların üzerindeki bu baskıyı kaldırdı."

Vardı!

Peki, 7. sayıda yok muydu? Evet, onda da vardı! Madem ki Lenin bir şekilden ibaret, neden iki sayı arka arkaya bu şekli içinize sindirdiniz? Alnınıza silah mı dayadım?

Akgül - Emek yerine Lenin tercih ediyorsanız, lütfen kendinizi değerlendirin…

Bulunmaz – Emek sözcüğüyle Lenin sözcüğü tamamıyla birbiriyle özdeşleşmiş sözcüklerdir. Emek sözcüğüyle Lenin sözcüğü, bir madalyanın iki yüzü gibidirler. Emek olmadan Lenin olamayacağı gibi, Lenin olmadan da emek olamaz. Lenin'siz emek, emeğe karşıt bir emektir. Lenin'siz emek, kapitalizmi yeniden üretir. Lenin'siz emeğin var olabileceğini sanmak, yumurtasız omlet yapılabileceğini sanmakla eş anlamlıdır. Nasıl ki portakalın rengiyle portakalın kendisi birbirinden ayrılamazsa, emekle Lenin de birbirinden ayrılamaz. Ancak, senin niyetin, siyasal ve/ya ideolojik bir tartışma yapmak değil, tamamıyla kendi küçük burjuva dünyanı kurtarmaktan ibaret.

Akgül - Sadece tekrarlar ve şekilcilik üzerinden sosyalizmi savundunuz.

Bulunmaz – Peki siz sosyalizmi nasıl savundunuz? Siz hiç sosyalizmi savundunuz mu? Sizin sosyalizmi savunma gibi bir sorununuz oldu mu? Ben, hiçbir zaman için sizin sosyalizmi savunduğunuza tanık olmadım. Benim tanık olmadığım herhangi bir mahalde savunduysanız, lütfen belirtin de öğrenelim. Sosyalizm nasıl savunulurmuş dost düşman öğrensin. Lenin'in orak-çekiçli fotoğrafını söküp atmak ve Lenin'in yukarıda belirttiğimiz sözlerini imha etmekle nasıl sosyalizmi savundunuz? Doğrusu bayağı merak ediyorum!

Akgül - "Tüyü bitmemiş yetimin hakkını" düşünürken emeği çöpe attınız…

Bulunmaz - Tüyü bitmemiş yetimin hakkını düşünenler, hiçbir zaman emeği çöpe atmazlar. Sosyalizm, emekle kurulur ve emeğin iktidarına giden yol, sosyalist mantıkla döşenir. Soyut, anlamsız, küçük burjuva ruhuyla, ancak sınıf atlama isteğini içeren emek savunulur. Sadece benim, senin, onun, bizim, sizin, onların emeği önemli değildir. Bu saydıklarımın emekleri, ayrı ayrı yada hep beraber önemlidir; ancak bu emeklerin değer kazanması için bilimsel sosyalizm kuramına sahip olmak gerekir. Rüzgâr nereye esiyorsa, oraya doğru eğilmekle hiçbir emek, kendiliğinden değer kazanmaz.

Akgül - Neden?

Bulunmaz – Çünkü sen sosyalist değilsin! Söylediklerimi anlama gayretin yok!

Akgül - Çünkü siz sosyalist değilsiniz…

Bulunmaz – Yapma ya! Bayağı eğlenceli bir diyalog sürdürmeye başladık. Bakalım bu işin sonu nereye varacak?

Akgül - Emeğe değer vermeyen, "parayı ben kazanıyorum, sen değil diyen", sahipliğini hep sermaye üzerinden gösteren bir kişinin sosyalizmi savunmazı mümkün değildir.

Bulunmaz – Yineleme! Hep yineleme!!! Soyut emek savunuculuğu! Hep soyut emek savunuculuğu!!! Hep demagoji! Hep dezenformasyon! Hep yalan!!!

Akgül - Sizin uygulamanızı “vahşi kapitalistler” bile yapmamaktadır.

Bulunmaz – Bu sözünün hiçbir değeri olmadığını sen de biliyorsun. Ama ilişkide bulunduğun insanlara şirin görünmek için ağzına geldiği gibi söylüyorsun.

Akgül - Siz darbe yaptığınız.

Bulunmaz – Böyle düzeysiz, böyle anlamsız, böyle tamamıyla yalan içeren sözler etmekle nereye varmak istediğini kestirmek olanaksız. Ancak, şunu belirtmeden edemeyeceğim; söylediğin sözlerin osuruk kadar ağırlığı yok. Konuşmak için konuşuyor, yazmak için yazıyorsun. Pandülü kurulmuş bir robot gibisin canım kardeşim. Sürekli olarak patinaj çekiyorsun. Sen bu yinelemeci mantıkla nasıl bir yazar olmayı planlıyorsun, doğrusu çok şaşırıyorum?!

Akgül - Kendinizi bu bağlamda “devrimci” olarak lütfen görmeyiniz.

Bulunmaz – Emredersiniz! Başka isteğiniz var mı? Peki, “devrimci” olarak görmeyeyim de ne olarak göreyim?

Akgül - Siz, emeği çiğneyerek dergimizin dağıtımına izin vermediğiniz….

Bulunmaz – Senin dağarcığında “emek” sözcüğünden başka bir sözcük yok mu? Örnekse sosyalizm, komünizm, işçi sınıfı, siyaset, ideoloji, kültür, bilim, sanat, tiyatro, estetik, etik, saygı, sevgi, adam, insan…

Akgül - Lütfen darbeyi devrime çevirerek bu konu üstünden de nemalanmayınız…

Bulunmaz – Ozancığım, Akgülcüğüm; sen kendini hâlâ içerisini boşaltmak için savaşım verdiğin OYUN dergisinin editörü sanıyorsun galiba. Canım kardeşim, seni o göreve ben getirdim ve yine ben aldım. Sen, ilk önce hiçbir yere yaslanmadan, özgür istencinle iş yapma aşamasına gel, ondan sonra belki bana talimatlar verme şansına sahip olabilirsin. Bir sosyalist, asla ve asla bir küçük burjuvadan buyruk almaz. Hele senin gibi bir çömezden kesinlikle!...

Akgül- Tiyatro Oyun dergisinin 9. sayısının “12 Eylül özel sayısı” olmasına birlikte karar verdik.

Bulunmaz – Birlikte karar verdik ve ben hemen “12 Eylül Faşizmi ve tiyatro” başlığıyla bir yazı yazıp size teslim ettim; siz de hemen hemen tüm yazılarıma yaptığınız gibi, bu yazıma da ambargo koydunuz. Benim yazımın dışında, hiçbir yazının başlığında, hattâ ciddi anlamda içeriğinde “12 Eylül Faşizmi”ne değinilmemesine ve kapağında da “12 Eylül Özel Sayısı” yazmamasına karşın, nasıl oluyor da tek ayak üzerinde yalan söyleyip, ısrarla ve inatla “12 Eylül özel sayısı” sayıklamasında bulunabiliyorsunuz? Utanmıyor musunuz? Utanma eşiğini aştınız mı? Yoksa sizin de kılavuzunun Mustafa Şükrü Demirkanlı mı?

Akgül - Hattâ kapaktaki gergedan fikrini Toprak Karaoğlu önerdi ve bu konuda mutabık kaldık.

Bulunmaz – Gergedan fikrinde mutabık kalmak, bu derginin o sayısının “12 Eylül özel sayısı” olduğunu anlamına gelmez. Bizim kuyumculukla ilgili şirketimizin amblemi de “kılıç diş”, yani kedigillerin atası. Bunun ne önemi var? O zaman gergedandan çok daha vahşi ve acımasız olan “kılıç diş” hayvanını amblem olarak kullandığımıza göre, demek ki “Bulunmaz Kuyumculuk” da “12 Eylül Özel Sayısı” gibi algılanabilir. Ozancığım, senin işin bayağı zor. Hem İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Tiyatro Eleştirmenliği ve Dramaturji Bölümü”nde okuyup, hem de insan zekâsına kuşkuyla bakmamıza neden olan göstergeler ve metin-altı çabanla, insanları kendine güldürüyorsun. Lütfen sakin ol ve ondan sonra yazı yazmaya başla.

Akgül - Şimdi de bu derginin neresinde “özel sayı” yazıyor diye sözüm ona “dalga” geçiyorsunuz.

Bulunmaz – Ben dalga geçmiyorum. Dalga geçen biri yada birileri varsa, o da sensin yada “cesaret ve cehalet sahibi ikili” olarak; Toprak Karaoğlu ve sensin!!!

Akgül – Gerçekten gülünç duruma düşüyorsunuz…

Bulunmaz – Evet, senin gibi bir kursiyeri editör yapmakla, gerçekten bayağı gülünç duruma düştüm. Daha fazla gülünç duruma düşmek istemiyorum.

Akgül - Şekilci olduğunuzu bu kadar açık etmeyin.

Bulunmaz – Ne kadar açık edeyim? Kaç metre? Kaç kilo? Kaç litre?

Akgül - İçerik ve kapağın 12 Eylül Faşizmini anlattığını iyi biliyorsunuz…

Bulunmaz – Hayır, asla bilmiyorum! Çünkü böyle bir durum yok! Eylül 2009 tarihli 9. sayının kapak konusunun “12 Eylül Özel Sayısı” olduğunu belirten hiçbir gösterge yok. Tamamıyla ve açıkça yalan söylüyorsun.

Akgül - Sadece kelime oyunlarınla “size ait” olan blog sayfanızda olayı geçiştirip başka yönlere çekmek istiyorsunuz…

Bulunmaz – Beni, okurları, tiyatro kamuoyunu, sosyalistleri enayi yerine koymaya çalışıyorsun. Ben, okurlarım, tiyatro kamuoyu, sosyalistler benim yalan söylemeyeceğimi bilirler. En azından derginin kapağına bakarak, bu derginin kapağında “12 Eylül Özel Sayısı” ibaresi olmadığını gördüklerinde, senin yalancı olduğunu tescil etmiş olurlar. Yazık, daha çok gençsin. Yeni girdiğin üniversitedeki bölüm başkanın Yard. Doç.(Doç) Dr. Kerem Karaboğa bile üzülecek senin bu yalancılık durumuna. İstersen okulu bitirine kadar sabret, ondan sonra yalan söylemeye başlarsın. Türkiye tiyatrosunda yalan, yalancı, yalancılık o denli geçer akçe ki, lütfen, piyasaya düştükten sonra yalan söylemeye başla. Henüz çok erken. Yazık!!!

Akgül - Yapın, site sizin, para sizin, dergi sizin, Lenin sizin…

Bulunmaz – Tam olarak sana yalancılık hastalığı teşhisi koymuşken, pat diye bir doğru söyleyip yine beni şaşırtın. Doğru; site benim, para benim, dergi benim, Lenin benim! Koca bir yazıda nasıl oldu da doğru bir şey söyleyebildin? Beni şaşırttın Ozan!!!

Akgül - Dilediğinizce yapın…

Bulunmaz – Senin söylemene gerek yok. Ben, her şeyi dilediğimce yaparım. Yapacağım hiçbir şeyi kapitalistlere danışmam. İçimdeki sosyalist dinamo beni her zaman için doğru yola sevk ediyor.

Akgül - Ama unutmayın, bu dergide bizim dönemimizde hiçbir zaman emek sizin olmadı…

Bulunmaz – Tüm yazılarımı sansürlediğiniz için, emeklerimin hemen hemen hiçbiri okurları aydınlatabilme şansı bulamadı. Senin kıt beynini algılayabileceğine hiç olanak tanımıyorum; ama okurlarıma duyduğum saygı nedeniyle bir açıklamada bulunayım. Para, ölü emektir. Bir de örnek vererek durumu aydınlatalım: Bir fabrikadaki işçiler, canlı emektir. O fabrikaya giren iplik ölü emektir. İpliğin kumaşa dönüşmesi için canlı emeğe gereksinim vardır. Ölü emek (iplik) ile canlı emek (işçi) birleşince, bir başka ölü emek (kumaş) oluşur. Senin ve Toprak Karaoğlu’un, benim yazılarımı hunharca sansürleyen paşa gönlünüzü tatmin eden para, uzaydan bir yerden gelmiyor yada bir kalpazan tarafından basılmıyor. Yanında çalışan insanların alın teri var o paraların üzerinde. Oğlum Cemal’in neredeyse tüm yaşamını yurtdışında, evinden uzakta çalışmasının alın teri var, benim yaklaşık olarak elli yıllık birikimim var, sosyalist emeğim var. Daha burada saymakla bitiremeyeceğim denli yoğun bir “ölü emek” var sizin kendinizi yazar sanan düşler gören davranışlarınızda.

Akgül - Truva Atı sendromu!

Bulunmaz – Evet?!Akgül - Bizi karşı tarafın ajanı olarak suçluyorsunuz.

Bulunmaz – Yine yalan söylüyorsun! Sizi karşı tarafın ajanı olarak, hem de “ajan” sözcüğünü kullanarak suçladığım bir yazı gösterin, ne istersen yapmaya razıyım. Ancak sen, benim sizin hakkınızda herhangi bir yerde “ajan” sözcüğünü kullandığımı kanıtlayamazsan, artık senin ne olduğuna kendin karar ver.

Akgül - Hilmi Bulunmaz sormak isterim size: belgeniz var mı?

Bulunmaz - Var!

Akgül - Somut bir kanıt gösterebilir misiniz?

Bulunmaz - Tabii! Toprak Karaoğlu'na sordum:

(kimdenTiyatro Oyun <tiyatroyun@gmail.com>kimetoprak karaoglu <toprakkrgl@hotmail.com>
tarih28 Ağustos 2009 20:51konuDemirkanlı'nın aşağıya aktardığım iki sözcük için ne düşünüyorsun?gönderengmail.com
ayrıntıları gizle 28 Ağu
"geçiştirircesine yayımlamış" )

Yanıt: Tam 20 gündür; "Tıııs!"

Akgül - Anımsarım ki benzer söylemlerle suçlandığınızda benim burada kelimelere dökemeyeceğim küfür ve hakaretlerle insanlar veryansın ediyordunuz…

Bulunmaz - Ben, senin yaptığın gibi hiçbir zaman desteksiz yalanlarla tiyatral ve/ya siyasal savaşım vermedim.

Akgül - Bakın, TDK çatısı altına da sığınmıyorum.

Bulunmaz - TDK çatısı altına sığınmayıp yalan çatısı altına sığınıyorsun.

Akgül - Sadece soruyorum: Bu imanızın –ima diyorum çünkü açık olarak bile yazmamışsınız– belgesi var mı?

Bulunmaz - Evet, yukarıda belirttiğim gibi var!

Akgül - Siz ki belgesiz konuşmayı sevmeyen birisiniz(!) nasıl olur da böyle bir imada bulunursunuz?

Bulunmaz - Belgesiz ve yalan konuşmayı asla sevmem.

Akgül - Bu suçlamanız çok ciddidir…

Bulunmaz - Sizin yaptıklarınız çok ciddi suçlar olduğu için, ben de çok ciddi suçlamalarda bulunuyorum.

Akgül - Bunun açıklamasını en kısa sürede yapmalısınız, eğer kanıtlamıyorsanız özür dilemelisiniz…

Bulunmaz - Ben senin gibi gerçekleri gizleyen biri değilim. Yanlış yaptığımda özür dileyebilecek denli alçakgönüllüyüm. Ancak, burada özür dilememe gerektiren herhangi bir durum söz konusu değil. Sizin gibi düpedüz yalan söyleyen insanları ikna etmek gibi bir aptallığım sahip olduğum için değil, okurlarıma olan saygım nedeniyle sizin gibi dangalaklara yanıt yazıyorum. Derginin "12 Eylül Özel Sayısı"ndan bahsediyorsunuz; böyle bir sayı yok. Yani yalan söylüyorsunuz. Dergide "12 Eylül Faşizmi ve Kenan Evren" yazısını olduğunu iddia ediyorsunuz; böyle bir yazı yok. Yalancılığı tescil edilmiş birinin, tutup hesap sorması çok komik oluyor. Hattâ çok trajikomik oluyor. Umarım, yeni başladığın İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Tiyatro Eleştirmenliği ve Dramaturji Bölümü Başkanı Yardımcı Doçent Kerem Karaboğa kardeşimiz, senin bu ahlaksızlığının metin-altını çözümlemeyi becerebilir.

Akgül - Tiyatro Oyun derginin son dört sayısını elinize alıp bakmanızı öneririm.

Bulunmaz - Sürekli olarak bakmaya başladım.

Akgül - Bu sayılarda siz var mısınız?

Bulunmaz - Yokum. Çünkü yazılarımı sansürleyip beni yasakladınız.

Akgül - Yanlış anlamayın, varsınız, ön iç kapak blogspot tanıtımında.

Bulunmaz - Eee!

Akgül - Bunu söylüyorum ki “şekilci” olarak bakarsanız dediğimi anlayamazsınız.

Bulunmaz - Anlat anlat heyecanlı olsun!

Akgül - Kendinizi göremediğiniz değil mi son dört sayıda? (Hakaret içeren yazılarınızdan bahsediyorum!)

Bulunmaz - Bir Truva Atı gibi davranan insanların, benim gibi bir sosyalist sanatçıyı engellemek için bayağı ter döktüklerini ölünceye dek unutmayacağım.

Akgül - Neden mi?

Bulunmaz - Neden?

Akgül - Biz devrim yaptık (silahsız, acısız, parasız) siz ise silahınızla (paranızla) darbe yaptınız.

Bulunmaz - Sevsinler seni!

Akgül - Kim devrimci, kim darbeci??

Bulunmaz - Ben devrimciyim, siz darbecisiniz!

Akgül - Son dört sayıya sahip olanlar Hilmi Bulunmaz’ın sesinin (hakaret ve küfür) dergi içinde bulunmadığını göreceklerdir.

Bulunmaz - Sizin gibi karşı devrimcilere dergi teslim etmenin kediye ciğer teslim etmek olduğunu kavrayamadığım için okurlarımdan özür dilerim.

Akgül - Sansürcüyüz o zaman??

Bulunmaz - Hah şunu bileydin!

Akgül - Hayır sansürcü de değiliz.

Bulunmaz - Ne olduğunuza artık karar verin kardeşim. Kararsızlık adamı rezil eder.

Akgül - Çünkü tüm yetkiyi Toprak Karaoğlu’na verdiğinizi deklere ettiniz.

Bulunmaz - Lenin'i sansür etme yetkisini asla vermedim. Çingenelerden özür dileyerek belirtiyorum; "Çingenye beylik vermişler, önce babasını astırmış!" Benim için, Lenin, dünyadaki birçok insandan çok daha önemli; benim için sosyalizm, dünyadaki tüm ideolojilerden çok daha önemli. Benim için bu denli önemli olan bir insan ve bir ideolojiyi sansürleyen adamları, hemen kapının önüne koyarım. Size de öyle yaptım. Çok mu incindiniz küçük burjuva ruhlu yazar adayları. Bana ve benim savunduğum toplumsal değerlere saldırarak, belki Kerem Karaoğlu'na şirin görünebilirsin, ancak halka hiçbir zaman şirin görünemezsin. Halkın yüreğindeki devrimci mahkeme, sizin gibileri, her zaman için düzeysizliğe ve kalleşliğe mahkum etmesini bilmiştir.

Akgül - Hattâ blog sitenizde yayınladığınız düzeydeki yazıların Toprak’ın yayınlanmayacağını bile bile kabul ettiniz.

Bulunmaz - Binmişsin bir alamete, gidiyorsun kıyamete. Kısır döngüsel bir söylemin ötesine geçebileceğini ne zaman görebileceğim? Çok merak ediyorum!

Akgül - Şimdi soruyorum: Sansürcü kim?

Bulunmaz - Şimdi yanıtlıyorum: Sansürcü sizsiniz" Yani "cesaret ve cehalet sahibi ikili".

Akgül - Darbeci kim?

Bulunmaz - Sizsiniz! Yani "cesaret ve cehalet sahibi ikili".

Akgül - Sayın Bulunmaz, sizle uzun süre söyleştik, sanat üzerine konuştuk…

Bulunmaz - Uzun süre söyleşmemize, sanat üzerine konuşmamıza karşın, size, insanlık namına hiçbir şey öğretemediğim için ne denli üzüldüğümü bilemezsiniz! Dangalaklara hiçbir şey öğretemediğimi görünce, kendimin de ne denli dangalak biri olduğumu öğrenmek beni müthiş rahatsız ediyor.

Akgül - Ama dergi çıkarttığımız günden bu yana sizi daha iyi tanımaya başladım.

Bulunmaz - Ben de!...

Akgül - Emeği önemsediğinizi sanırken, aslında umursamadığınızı, hattâ umursamamakla kalmayıp emek veren kişileri görmezden geldiğinizi gördüm.

Bulunmaz - Ben de sizin gibi genç ve dinamik yazar adaylarının yazar olabileceğini sanıp, yazar sıfatıyla onurlandırıp hem kitabını bastırdım ve hem de dergide sorumluluk verdim. Ancak birlikte "yolculuk" yapmaya başladığımızda, ne denli yazarlık ahlakından uzak olduğunuzu ve ne denli yalancı olduğunuzu kavradım.

Akgül - İnanınki sosyalist olmadığını söyleyen bir kişiye bunları söylemezdim. Ama siz bence kendi “sosyalizminizi” yaratmışsınız. Benimleysen dostumsun, benle değilsen düşmanımsın. Ben hiçbir zaman bir taraf olmadım. Taraflaşmayı marjinalleşmek uğruna giyilen bir kıyafet olarak görüyorum. Marjinalleşme, toplum içinde tanınma istediğidir. Bunu yapanlar insanları kullanıp, emeği çöpe atanlardır.08.09.09 günü Tiyatro Oyun dergisine el koydunuz. Devrim, size ağır geldi ve sermaye silahınızı kullanarak darbe yaptınız.Umarım bu “polemiğin” son yazısı olur. Yaptığınız suçlamanın en kısa zamanda açıklamasını yapmanızı ve herkesle paylaşmanızı umuyorum. Lütfen yazmış olduğum metinden cımbızla cümleler seçmeyiniz. Bütününü dikkate alınız.

Bulunmaz - Anlat anlat heyecanlı olsun!

Akgül - Not: Lütfen yazının bütününü dikkate alınız!!

Bulunmaz - Sen nasıl istersen öyle yaparım. Yeter ki sen iste! Sana jelibon da alayım mı?

Akgül - Bir konu hakkında suçlama yapacaksanız lütfen kelime oyunları kullanmayınız.

Bulunmaz - Bir de nasıl soluk alacağımın talimatını da verirsen sevinirim yazar müsvettesi.

Akgül - Açıkça yazınız…

Bulunmaz - Her zaman için açıkça yazdığım gibi, sizin yalancı olduğunuzu da açıkça yazmayı yeğledim.

Akgül - Eğer size yazılmış bu mektuba cevap vermeyecekseniz de gerekçesini kamuoyuyla paylaşınız.

Bulunmaz - Emredersin komutanım!

Akgül - Saygılarımla
Ozan Akgül

Bulunmaz - Kibarlığını sevsinler!

Önemli not: Bu yazı, henüz bitmedi. Taslak halindedir. Mısır gezimden sonra, bu taslağı taslak olmaktan çıkarıp, okunabilir bir yazı haline getireceğim. (HB)

***

Ayrıca bakınız: Sosyalist OYUN dergisini, LENİN’in sözlerinden arındırma faaliyetleri yürütmüş Ozan Akgül/Toprak Karaoğlu ikilisinin çuvala sığmayan yalan mızrakları!

Evo Morales, emekçilere moral veriyor!

2009-09-16T22:34:00.001-07:00

Evo Morales, ABD’yi Muhalefetin Seçim Kampanyasını Finanse Etmekle Suçladı.

Bolivya devlet başkanı Evo Morales, bu Salı günü yaptığı açıklamada ABD’ yi Aralık’ta yapılacak olan başkanlık seçimleri için Bolivya’daki muhalefet partilerinin seçim kampanyasını finanse etmekle suçladı.

Bolivya devlet başkanı iki gün sürecek olan gezisini gerçekleştirmekte olduğu İspanya’dan yaptığı açıklamada, ülkesinde bulunan ABD diplomatik heyetinin kendisi aleyhinde çalışma yürüttüğünün ve ABD’li bir kurum olan USAID’in (Uluslararası Gelişim Ajansı) muhalefetin kampanyası için mali destekte bulunduğunun bilgisine sahip olduğunu ifade etti.

Morales, Bolivya’daki yeni ABD büyükelçisinin bu faaliyetler içerisinde bulunmadığını ummuduğunu sözlerine ekledi.

Geçen Pazar günü İspanya’da yaşayan Bolivyalılarla biraraya gelen Morales, bu iddialarının kesinlikle kendisi seçim kampanyasının bir parçası olmadığını vurguladı. Bolivya devlet başkanı, buradaki sosyal hareketlerle teması esnasında kendisinin şu an seçim kampanyası içinde bulunmadığının altını çizdi ve ‘İspanya’da yaşayan ve yalnız Bolivyalı değil, Kolombiyalı, Ekvatorlu, Venezuelalı, Kübalı, neredeyse tüm Latin Amerika ülkelerinden binlerce vatandaşımızın burada bizlerle birlikte toplanmış olması beni çok şaşırttı. Eğer onlar bizi dinlemek istiyorlarsa biz buradayız, eğer burada bulunuşumuz bir seçim kampanyası olarak kavranıyorsa, ben bundan mutluluk duyarım’ dedi.

Evo Morales, bu Salı günü İspanya başbakanı José Luis Rodríguez Zapatero ile biraraya gelecek. İki ülke arasındaki çeşitli ilişkilerin görüşülmesinin dışında Portekiz’de gerçekleşecek olan İberamerika Zirvesi ve 2010 yılı ile aylarında yapılması planlanan Latin Amerika - Avrupa Birliği Zirve Toplantısı da görüşülecek konular arasında yer alıyor.

Ayrıca her iki ülke arasında Bolivya’nın İspanya’ya olan 80 milyon dolar dolayındaki borcunun ertelenmesine dair bir anlaşma imzalanmış bulunuyor. İmzalanan diğer anlaşmalar arasında ise Bolivya’da kurulacak olan ve göçmen Bolivyalılar’ın haklarını koruyacak devlete ait bir avukatlık kurumu oluşturulmasına ve İspanya’da yaşayan Bolivyalılar’ın İspanya’daki yerel seçimlerde oy kullanmasına izin veren anlaşmalar da bulunuyor.

Bunların dışında, İspanyol işadamlarıyla da bir toplantı yapan Morales, İspanyol petrol şirketi Repsol YPF’nin Bolivya’daki doğal kaynakların işlenmesi noktasındaki yatırım sürecine hız vereceğini bildirdi. Bolivya devlet başkanı, Repsol yönetim kurulu başkanının Bolivya Ulusal Kongresi’nde netleşen bazı normlardan sonra buradaki yatırımlarına hız verme kararı aldığını ifade etti. Morales, bu anlaşmalar dolayımında Bolivya’da atıl durumda olan ve ekonomi dışında kalan kimi işletmelerin de canlandırılacağını vurguladı.

Evo Morales’in, İspanya’ya yaptığı bu ilk resmi ziyareti Salı günü sona erecek.

Haber: CANAN ATEŞ
15.09.2009

***

Sosyalist Sanat'ın notu: Fotoğrafı biz seçip, üst başlığı biz attık.

Sosyalist OYUN dergisini, LENİN’in sözlerinden arındırma faaliyetleri yürütmüş Ozan Akgül/Toprak Karaoğlu ikilisinin çuvala sığmayan yalan mızrakları!

2009-09-15T12:01:00.000-07:00

Hilmi Bulunmaz
15 Eylül 2009

Tarafımızdan göreve atanan OYUN dergisi eski genel yayın yönetmeni Toprak Karaoğlu ile bu derginin eski editörü Ozan Akgül, "Tiyatro Oyun dergisinin 12 Eylül özel sayısına DARBE!" başlığı attıkları bir yazıyla "Kamuoyuna Duyuru"da bulundular. Akgül/Karaoğlu ikilisinin çarpıtmacı bir mantıkla kaleme aldıkları bu yazı, gerçeklerin üzerini örtmek için kurgulanmış.

İşi fazla uzatmadan, kestirmeden Akgül/Karaoğlu ikilisinin ayakları yere değmeyen iddialarını değerlendirelim.

***

Akgül/Karaoğlu ikilisi diyor ki:

"Hüseyin Hilmi Bulunmaz, 'sahibi' olduğu Tiyatro Oyun dergisinin 12 Eylül özel sayısının (9.sayı) dağıtımına izin vermemiştir/yasaklamıştır/engellemiştir."

Akgül/Karaoğlu ikilisini değerlendirelim:

Sosyalist bir insan olarak, OYUN dergisinin alameti farikası olan LENİN’i sansürleyenlere bu dergiyi teslim ettiğim için, okurlarımdan ve tiyatro kamuoyundan bağışlanmamı istemiyor, özür dilemiyorum. Malumunuz, özür dilemek, bir yerde ve bir biçimde, bağışlanmayı arzu etmek anlamını da içerir. Böyle bir hata yaptığım, yani sosyalist kimlikli bir dergiyi sosyalist olmayan kişilere emanet ettiğim, yani kediye ciğer taşıttırdığım için kendimi asla bağışlamıyorum ve hiçbir zaman bağışlamayacağım!

Akgül/Karaoğlu ikilisi diyor ki:

"Bulunmaz, Tiyatro Oyun dergisinin 9. sayısında Lenin fotoğrafının bulunmadığını, içinde Lenin fotoğrafı olmayan bir dergiyi yayınlamayacağını gerekçe olarak göstermiş ve bu sebepten dolayı dergimizin dağıtımını durdurmuştur. Oysaki 8. sayımızda da Lenin’in fotoğrafı olmamasına rağmen, Bulunmaz, içinde Lenin fotoğrafı olmayan o sayının yayınlanmasına 'izin' vermiştir."

Akgül/Karaoğlu ikilisini değerlendirelim:

OYUN dergisinin 8. sayısını da, ne yazık ki, okumadım. Hattâ içerisini açıp, alıcı gözle şöyle bir bakmak bile gelmedi içimden. İçerik olarak anti-Leninist, anti-sosyalist bir çizgiye savrulmaya başlayan dergi, giderek ilgimi çekmemeye başlamıştı. Hem Avrupa gezim ve hem de belirttiğim gibi, alıcı gözle bakmadığım bir "şey" olmaya şimşek hızıyla savrulan derginin 8. sayısındaki “LENİN’siz” durumunu ayrımsayamadım. Ta ki, Akgül / Karaoğlu ikilisinin beni uyardığı 8 Eylül 2009 gününe dek. Sadece 9. sayının değil, 8. sayının da “LENİN’siz” olmasını ayrımsayamadığım için kimseden, ama hiç kimseden özür dilemiyorum, dilemeyeceğim. Çünkü, “özür dilemek”, yukarıda da bahsettiğim gibi, bir yerde kendini bağışlatma isteğinden kaynaklanır. Derginin “LENİN’siz” yayınlanmaya başlamasını ayrımsayamadığım için, tüm dünya beni bağışlasa bile, ben kendimi asla bağışlamam. Tabiri caizse, eşeklik ettiğimi belirtmeliyim.

Akgül/Karaoğlu ikilisi diyor ki:

"Bizim için bir başka ilginç nokta ise şudur: Tiyatro Oyun dergisinin 9. sayısının içeriği Bulunmaz’a e-posta olarak dergi çıkmadan bir hafta önce gönderilmiştir. Orada da bu yasaklanma gerekçesi olan Lenin fotoğrafı yer almamıştır."

Akgül/Karaoğlu ikilisini değerlendirelim:

Yineliyorum: 8. ve 9. sayılara bakmak gelmedi içimden. Bakmadım, bakamadım. Hattâ doğru dürüst göz bile gezdirmedim, gezdiremedim. Tabiri caizse, eşekliğimi bir kez daha yineliyorum. Kendimi bağışlamaya niyetim olmadığı için, asla özür dilemiyorum.

Akgül/Karaoğlu ikilisi diyor ki:

"Ve yukarıda da belirtildiği gibi 'sahibi' tarafından yayınlanmasında bir sakınca görülmeyen 'Oyun İçinde Oyun' başlığıyla çıkan 8. sayımızda da Lenin fotoğrafı yoktu."

Akgül/Karaoğlu ikilisini değerlendirelim:

8. sayıya bakmayarak, tabiri caizse eşeklik ettim. (Akgül / Karaoğlu ikilisi, bozuk plak gibi aynı tema üzerinde durunca, ben de aynı tema üzerinde durmak zorunda kalıyorum!)

Akgül/Karaoğlu ikilisi diyor ki:

"Lenin fotoğrafı yerine Madımak Katliamının fotoğraflarını yayınlamayı tercih ettiğimizi söylememize rağmen Bulunmaz bu açıklamayı yeterli bulmamıştır."

Akgül/Karaoğlu ikilisini değerlendirelim:

Bana, ilk gerekçe olarak “yer yokluğu” dile getirildi. Ben de, “başka” yazı çıkarılıp, mutlaka Lenin’in konulması gerektiğini belirttim. Hiçbir yazıyı çıkaramayacaklarını söylediklerinde, onların yazılarını dilimi dolamayıp, benim yazdığım ve geçen sayıda da yayınlanan, yüz dizeyi aşkın “içimizdeki ateş Sivas” şiirimden sadece on üç dizelik bölüm yerine Lenin’in konulmasının daha doğru olabileceğini belirtim. Yerlerinin darlığıyla beni ikna edemeyeceklerini anlayınca, yenlerinin darlığını gündeme getirdiler: Kaçacak başka yer kalmayınca, “bizim tercihimiz Lenin’i koymamak” mealinde bir söz ettiler. Ben de, Lenin için, Lenin’in temsil ettiği değerler için dergi yayınladığımı belirttim. Lenin konusunu asla ve asla tartışma konusu yapmayacağımı net ve kesin bir dille anlattım.

Akgül/Karaoğlu ikilisi diyor ki:

"Fotoğraflardan putlar yaratmak yerine, putlaşmış inançlarla hareket edenleri sorgulamak bizler için her zaman daha önemli olacaktır."

Akgül/Karaoğlu ikilisini değerlendirelim:

O fotoğraf, herhangi birinin fotoğrafı değil. O fotoğraf, Marksizm’in hayatiyet bulması için hayatını mücadeleye yatıran Lenin’in fotoğrafı. O fotoğraftan putlar yaratılmaz; o fotoğrafla putlar kırılır. Hiçbir kıymeti harbiye içermeyen, hamasetten bir milim öteye gidemeyen, slogan tadında sözler eden Akgül / Karaoğlu ikilisi, belki bu slogansı soluklarıyla günlük hayatlarını kotarılabilirler. Ancak, asla bir dergi yayınlayamazlar. Bunlara böyle bir olanak tanıdığım için kendimi hatalı buluyorum.

Akgül/Karaoğlu ikilisin diyor ki:

"Bulunmaz'a, 'bizim emeklerimizi böyle harcayamazsınız, buna hakkınız olamaz; haftalardır Tiyatro Oyun dergisinin hazırlanması için emek sarf ediyoruz,' dedik. Bulunmaz: 'benim için emek değil Lenin önemlidir,' sözüyle, harcamış olduğumuz emeğe ve zamana saygı göstermeyip –dergimizin matbaa masraflarını karşılayan– parasal gücüyle yayınımızı durdurmayı/yasaklamayı kendinde bir hak bilmiştir. Günümüz şartlarında sermaye sahiplerinin bu tutumu sergilemesi çok doğaldır. Sosyalist olduğunu iddia eden Hüseyin Hilmi Bulunmaz; sosyalizmin karşıtlığı olan sermaye bilinciyle/içgüdüsüyle de hareket edebilir. Sermayeyi emek değerinin üstünde gören bir 'sosyalistin' bunları yapmaya hakkı olabilir. Fakat, Hüseyin Hilmi Bulunmaz derginin yayın politikasına karışmayacağını ve bu anlamda dergideki tüm yetkinin genel yayın yönetmeni Toprak Karaoğlu’nun inisiyatifinde olduğunu video kayıtlarında kamuoyuna deklere etmiştir. Bulunmaz, vermiş olduğu bu söze rağmen tutumunu değiştirmiştir. Parasal üstünlüğünü kullanarak derginin yayın politikasına müdahale etmiş ve Lenin fotoğrafını emeğe tercih ederek, derginin dağıtımına izin vermemiş/yasaklamış/engellemiştir."

Akgül/Karaoğlu ikilisini değerlendirelim:

İkili, "bizim emeklerimizi böyle harcayamazsınız, buna hakkınız olamaz; haftalardır Tiyatro Oyun dergisinin hazırlanması için emek sarf ediyoruz," sözlerini tam üç kez yinelediler ve ben de, tam üç kez “Ne yapabilirim?” diye sordum. Onlar, gündeme getirdikleri ve bir sayıklamadan ibaret olan bir sorun için "Ne yapabilirim?" diye bir soru sorduğumda, bu sorun ve bu soruna bağlı olarak sorulmuş olan soruyan bir yanıt üreteceklerine, emeğin iktidarını sağlayan önderimiz Lenin’i sansürlemeyi perdelemek için sürekli olarak topu taca attılar. Yani yanıt vermediler, veremediler.

Oysa, sosyalistlerin bildikleri önemli olgulardan biri de şudur; sosyalist bilinç edinmemiş emek, kapitalizmi yeniden inşa eder. Sen yada siz, Lenin’i, yani emeğin iktidarı için ömrünü mücadeleye yatırmış kişiyi sansürleyeceksiniz; ben de sizin paşa gönlünüz ve on beş günlük emeğiniz hatırına Lenin’i sansürlemenize izin vereceğim, Yok öyle yağma! Bana vicdanım hesap sormazsa, okurlarım hesap sorar. Bugün sormazlarsa yarın sorarlar. Okurlarım, bugün yada yarın hesap sormazlarsa, en büyük yargıç olan tarih hesap sorar. Evet, yineliyorum; “Benim için Lenin’siz, yani emeğin iktidarını sağlayan adamsız emeğin hiçbir değeri yok!” Lenin’i kendisine örnek/önder almış biri, yani ben, yani Hilmi Bulunmaz, “sosyalizmin karşıtlığı olan” biri olarak lanse edilmek isteniyor. Tam bir demagoji, tam bir mugalata. Burada aklıma Coşkun Büktel’in bir sözü geliyor: “Koynumda solucan beslemişim!” Bu ikili, o denli küçük bir dünyada yaşıyorlar ki, bunları bir benzetmeyle ele alırken, dilimize yerleşmiş olan “koynumda yılan beslemişim” sözünü bile, Büktel’den ödünç alarak kullanmak zorunda kalıyorum. Hilmi Bulunmaz, sadece sanat için yaşayan biri değildir. Bulunmaz için, politika (da) çok önemli bir etkinlik alanıdır. Bulunmaz, “Tiyatro, sadece tiyatro değildir!” diyen biridir. Bulunmaz, Lenin’i, asla ve asla burjuva ve/ya küçük-burjuva ruhlu “yazar” esnafına teslim etmedi, etmiyor, etmeyecek. Lenin’siz sosyalistlik yapmak, yumurtasız omlet yapmaya benzer! Ben, asla ve asla, Lenin’i sansürleyenlere güvenmedim, güvenmiyorum, güvenmeyeceğim. Ben, asla ve asla, Lenin’e düşmanca duygularla yaklaşan sinsilere ödün vermedim, vermiyorum, vermeyeceğim. Lenin’e yapılan en küçük bir saldırı, sosyalizme yapılmıştır. Sanatsal savaşımımı bu ideolojiye yaslamanın güvencesiyle konuşuyorum. Sanatsal etkinliklerimi sosyalist ideolojiye yaslarken, Lenin’in, Cemal Bulunmaz tarafından çevrilen şu sözlerini ne denli önemsediğimi, beni tanıyan herkes bilir:

"Özel mülkiyetin temel olduğu bir toplumda, sanatçı pazara göre yapıt üretir, müşterilere ihtiyacı vardır. Bizim devrimimiz, sanatçıların üzerindeki bu baskıyı kaldırdı."

Akgül/Karaoğlu ikilisi diyor ki:

"Hüseyin Hilmi Bulunmaz’ın bu keyfi tutumunun, Lenin fotoğrafı yok mazeretinin manidar olduğunu düşündüğümüz için, Tiyatro Oyun dergisinin içeriğini kamuoyuyla paylaşmayı bir borç biliriz.İçerik:· 12 Eylül Faşizmi ve Kenan Evren.· Maskeleriyle yaşayan ve gerçek yüzlerini saklayan ikiyüzlü insanlar.· Ölümsüzlük adına, tanınmak adına her yolu mübah sayan insanlar.· Fethullah Gülen yapılanması hakkında mizahi olarak kaleme alınmış bir yazı."

Akgül/Karaoğlu ikilisini değerlendirelim:

Bu ikili, cin olmadan adam çarpmaya kalkıyorlar. Bu acemi ikiliden çok daha ustalarla yıllarca mücadele ettim, ediyorum, edeceğim. Emeğin en yüce değer olduğunu dayatan Lenin’in gölgesinden bile korkan bu ikili, tiyatro alanında daha yeni emeklemeye başladıkları bir süreçte, yalana başvuruyorlar. "İÇİNDEKİLER" sözcüğünün suyu çıkmış gibi, "İçerik" sözcüğü sarılıyorlar. Evet, yeri gelmişken, kanatsız kuşa döndürülen OYUN dergisinin, "12 Eylül Özel Sayısı" ibaresinden yoksun ve LENİN’siz sayısının "İÇİNDEKİLER"i de belirtelim:

Sunuş / Toprak Karaoğlu
İnceleme / Gergedanlar - Eugene Ionesco / Toprak Karaoğlu
Arka Bahçedeki Gizler / Ozan Akgül
Kısa Oyun / Yolculuk / H. Alp Tahmaz
Bitmeyen Tiyatro 4 / D. Osman Sertkaya
Tutunamayan(lar) / Ozan Akgül
Oyun Tanıtım / İstanbul Efendisi / Kâzım Şimşek
Toprak Mayıs Gülleri Kokuyordu / Leman Koç
Deneysel Tiyatro 3 / Toprak Karaoğlu
Muson Yağmurları / Ozan Akgül
İnceleme / Açık Kapı - Peter Brook / Noğman Selbi

Yukarıya aktardığımız "İÇİNDEKİLER"de, bu ikilinin iddia ettiği gibi "12 Eylül Faşizmi ve Kenan Evren" diye bir yazı başlığı var mı?

Hayır, yok!

Peki, Hilmi Bulunmaz’ın bin bir emekle kaleme aldığı ve bu ikili tarafından sansürlenerek yayınlanmayan yazının adı ne? Sıkı durun: "12 Eylül Faşizmi ve tiyatro"

Bu yazım şu sözlerle başlıyor:

"İnsan, toplumu dönüştürmek için çeşitli etkinliklerde bulunur. Bu etkinliklerden biri de sanattır. Tiyatro, bir sanat dalı olması nedeniyle, toplumu dönüştürme gücüne sahiptir.

Tiyatro, bir sanat dalı olduğu için, tüm diğer üst-yapı kurumları gibi, ekonomik yapıyla sıkı sıkıya ilişkilidir. Bir ülkede kapitalistler iktidardaysa, o ülkenin egemen sanatına bağımlı olarak, tiyatro da kapitalizme hizmet eder, kapitalizme hizmet etmek zorundadır. Kapitalizme hizmet etmemek için, ilk önce, sosyalist bilince sahip olmak gerekir. Sadece sosyalist bilince sahip olmak yeterli değildir. Kapitalizme hizmet etmemek için, aynı zamanda müthiş bir anti-kapitalist mücadele azmi taşımak gerekir. Yani işi, mücadeleyi, düşünce boyutunda bırakmayıp, duygusal boyuta da taşımak gerekir. Hattâ biraz daha ileri gidelim; beş duyumuzu, gün yirmi dört saat, sosyalizm için ayakta tutmamız gerekir. Sosyalist bilinç ve buna bağlı olarak anti-kapitalist mücadele azmi taşıyan kişi, kuruluş ve kurumlar, estetik bilince de sahip olmalılar. Estetik bilince sahip olabilmek içinse, sosyalist bilinç ve anti-kapitalist azmin yanı sıra, devrimci duyguya dönüşen refleksler, kristalize edilmiş bir damıtılmışlık, toplumsal duyarlılık gerekir. Tüm bu gereklilikleri hayatın içine yedirebilenler, belki sanatçı olabilirler. Dikkatinizi çekerim; belki! Estetik bilinçten yoksun olanlar, ne denli iyi niyet taşısalar da, sanatsal anlamda kapitalizme karşı çıkamazlar. İyi niyet, politik anlamda savaşıma katılmaya yetebilir; ancak, sanatsal anlamda iyi niyetli olmak, henüz işin başında olmak anlamına gelir."

"12 Eylül Özel Sayısı" çıkarmak isteyen tiyatro dergisi yöneticilerinin başvurmak zorunda kaldıkları insanların başında gelen Hilmi Bulunmaz’ın, yani benim kaleme aldığım "12 Eylül Faşizmi ve tiyatro" yazım şu sözlerle noktalanıyor:

"Özetle, bir tiyatrocu, genelde faşizme, özelde 12 Mart ve/ya 12 Eylül Faşizmi’ne karşı çıkabilmek için, öncelikle Kültür Bakanlığı çanağına karşı çıkmalı. Bir gözü Kültür Bakanlığı çanağında, diğer gözü halkın verdiği sosyalizm mücadelesinde olanlar, kör olmasalar da şaşı olurlar. Dikkat küçük burjuva var! Dikkat köpek var!"

Peki, ben, Kültür Bakanlığı çanağı söylemini geliştirirken, tiyatral kuramımı kime ve hangi dünya görüşüne yaslıyorum?

Lenin ve sosyalizme!

Lenin ne diyor?

Yinelemekte yarar var:

"Özel mülkiyetin temel olduğu bir toplumda, sanatçı pazara göre yapıt üretir, müşterilere ihtiyacı vardır. Bizim devrimimiz, sanatçıların üzerindeki bu baskıyı kaldırdı."

Diyor!

Bu sözleri ve bu sözlerin bulunduğu Lenin fotoğrafını kimler sansürlüyor?

Yayınladıkları dergide "12 Eylül Özel Sayısı" ibaresi bulunmamasına karşın, varmış gibi gösterip yalan söyleyen Akgül/Karaoğlu ikilisi sansürlüyor!

Niçin?

"Leman Panya Koç ile garip bir 'tartışma'!" yazımdan bir paragraf ödünç almakta yarar var:

"Lenin'in yukarıdaki sözlerinden rahatsız olduklarını belli eden bu ikili, demek ki 'Özel mülkiyetin temel olduğu bir toplumda,' yaşamaktan hoşnutlar; demek ki, 'sanatçı pazara göre yapıt üretir,' mantığını içselleştirmişler; demek ki bunların 'müşterilere ihtiyacı vardır.'; demek ki 'Bizim devrimimiz,' onlara bir anlam ifade etmiyor; demek ki 'sanatçıların üzerindeki bu baskıyı kaldırdı.'ğı için Lenin'den asla haz etmiyorlar!"